Artikelen (interviews,recensies,achtergrond) uit FRET, LIVEXS, TORCH, R-UITMAGAZINE en DAILY PARADISE
Roosendaal Leeft! laat de stad bruisen
Voor elk wat wils, zo luidt het motto van het
spiksplinternieuwe festival Roosendaal Leeft! Naast nationale toppers als Do en
Roel van Velzen, zullen tijdens het paasweekeinde onder ander andere ook Leaf,
de Gebroeders Ko, René Schuurmans, Djumbo, Bearforce 1 en Nick &
Simon hun opwachting maken in de gigantische feesttent op de Markt in
Roosendaal.
Door Dimitri Hakke
Van zaterdag 22 tot en met maandag 24 maart is er
vanalles te beleven en te zien in het centrum. Het festival, dat moet
uitgroeien tot een jaarlijks terugkerend evenement, is een initiatief van de
Vereniging Horeca Oude Markt. “Het idee voor Roosendaal Leeft! ontstond
eigenlijk al twee jaar geleden”, aldus festivalcoördinator Louis Kriesels.
“Door tijdgebrek en wat problemen met vergunningen, was het er nog niet
van gekomen. Maar dit jaar zijn we er helemaal klaar voor!”
Roosendaal Leeft! is een variatie op de
gemeentelijke slogan ‘Beleef ’t in Roosendaal’ en heeft als
doel, de gemeente definitief op de kaart te zetten als evenementenstad.
“Het evenement markeert de opening van het horecaseizoen. De hele markt
overdekken bleek niet haalbaar, maar een gigantische feesttent gelukkig
wel”,aldus Kriesels. In de tent van 60 bij 20 meter kunnen ruim
tweeëntwintighonderd bezoekers per keer terecht. Met zo’n vier
voorstellingen verdeeld over drie dagen kunnen dus bijna 9000 feestgangers op
het plein terecht.
De festiviteiten beginnen op zaterdag met optredens
van Leaf , VanVelzen en Do. Bij een optreden van het Utrechtse vijftal Leaf,
waan je je op het strand met een ijskoud biertje in de hand. Onder aanvoering
van zangeres Annemarie brengt het akoestische zomerpop in de stijl van Jack
Johnson. Zanger/pianist VanVelzen (zie artikel hiernaast) verraste Nederland met
een on-Nederlands goed Engelstalig album op de grens van pop en rock. Grootste
hit: Baby get Higher. De grootste hit van Do is natuurlijk Heaven. Op dit
moment schittert de 26-jarige zangeres in de musical Assepoester. Maar voor
Roosendaal Leeft! maakt de geboren Brabantse graag even tijd. Om elf uur sluit
de tent, maar is er nog volop vertier mogelijk in de locale horeca, aldus Louis
Kriesels. “De cafés blijven gewoon open tot twee uur met een
uitloop naar vier uur. Dus er is nog genoeg tijd om na te kaarten en gezellig
nog een pintje te pakken.”
Zondagmiddag komen de jongste inwoners van
Roosendaal en omstreken aan hun trekken met een speciale
‘kidsmiddag’. Op de foto met Bob de Bouwer, de figuren van
Zandkasteel en Totally Spies. Het kan allemaal. Lindsey, Lotte en Svenja van
Djumbo zorgen voor de vrolijke muzikale omlijsting. Gelegenheid tot meezingen
is er natuurlijk ook volop bij de Gebroeders Ko Meezingsjo.
Dertigplussers (Kriesels: “Maar mensen onder
de dertig zijn ook van harte welkom.”) komen zondagavond aan hun trekken
met ‘disco & dancing’. De Veronica Drive-In Show draait hits
uit de jaren 80 en 90, gemixt met de hits van nu. Het Nederlandse Bearforce1 is
een kruising tussen de Village People en een veertigplus variant op de boybands.
Een regelrechte knaller op Youtube! De Gibson Brothers timmeren al sinds de
jaren zeventig aan de weg, maar brengen nog steeds die lekkere mix van disco en
salsa.
Op maandagmiddag tenslotte kunnen de keeltjes schor
gezongen worden. Onder de noemer ‘zingen en feesten’ zijn er
optredens van Stef Ekkel, FeelGood!, Rob van Daal, de in Brabant zeer populaire
Frank van Etten en Nick en Simon. Het Volendamse duo wist onlangs nog een
TMF-award in de wacht te slepen
voor jong doorgebroken talent. De handen kunnen helemaal de lucht in bij de
feestelijke afsluiting van toppertje René Schuurmans.
Roel van Velzen volmaakt gelukkig
Tekst en foto: Dimitri Hakke
Tweeduizendenzeven
is het jaar van Roel van Velzen. Op de kop af twaalf maanden geleden, kwam de
zanger, klein van stuk maar groot qua talent, vanuit het niets binnen op nummer
1 in de Mega top 100 Albumlijst. VanVelzens debuutalbum ‘Unwind’,
met daarop de hitsingle ‘Baby get higher’ werd overladen met
prijzen, waaronder twee 3FM-awards en een TMF-award voor beste album van 2007.
Nu is hij terug met de nieuwe single ‘When summer ends’ en een
nieuwe plaat staat in de planning.
Vorig jaar
was het jaar van je grote doorbraak. Omschrijf dat jaar eens...
“Het is alsof je elke dag jarig bent. Elke
dag gebeurde er wel iets spectaculairs. In 2007 vielen alle puzzelstukjes op
zijn plaats. De tijd was er rijp voor en ik blijkbaar ook. ‘Unwind’
is een goed album en de wind zat mee. En ik heb er hard voor gewerkt. Het grote
publiek ziet in feite maar een fractie van wat je doet. Voor die tijd was ik er
natuurlijk al mee bezig. En anderen ook...de mensen die vóór je
succes al in je geloven, die ben ik heel dankbaar.”
Een jaar dat
moeilijk te overtreffen is, neem ik aan?
“Nou ik ben al weer volop met leuke nieuwe
dingen bezig. Zo ben ik dit jaar Ambassadeur voor de Vrijheid en doe ik mee aan
de helikoptertoer tijdens het bevrijdingsfestival. Dat is al te gek! Mijn
nieuwe single ‘When summer ends’, ligt nu in de winkel en ik ben al
weer aan het werk voor mijn album dat in het najaar gaat uitkomen. 2008 zal
echt niet zonder VanVelzen voorbijgaan haha!”
Vertel eens
iets meer over dat ambassadeursschap...
“Ik probeer uit te dragen dat vrijheid niet
vanzelfsprekend is. Een jaar lang ben ik aanspreekpunt. De dag voor
Bevrijdingsdag zit ik naast Beatrix bij de Dodenherdenking op de Dam. Nou, niet
letterlijk natuurlijk. Mijn generatie heeft de oorlog niet meegemaakt, dus dan
wil je nog wel eens vergeten wat vrijheid betekent en hoe belangrijk dat
is.”
Na
´Unwind´ zei je dat je zelf wat meer nummers wilde gaan schrijven.
Lukt dat een beetje?
`Ja zeker, dat lukt aardig. Bij de vorige plaat
waren er vier nummers die van mijn hand waren. Ik probeer daar steeds beter in
te worden. ‘When summer ends’ heb ik geschreven samen met John
Ewbank. Het was een hele eer gevraagd te worden om een nummer te schrijven voor
de film Zomerhitte. Monique van de Ven is een echte fan. Ze was ook bij de
clubtour en heeft daar mijn nummers staan meezingen. Héél
vreemd...echt zo van: maar ík ben toch fan van
háár!”
Twee jaar
geleden had je zeker niet gedacht dat fans met jou op de foto wilden bij een
Meet & Greet?
“Ha ha, nee zeker niet. Ik vind het altijd
erg leuk om contact met fans te hebben. Om te horen hoe ze tegen me aankijken
of hoe ze het optreden beleven. Er is vaak een afstand en ik doe mijn best om
die barrière te doorbreken. Vroeger bij Crazy Piano’s ging ik
altijd even de zaal in na afloop van een optreden. Dat probeer ik eigenlijk nog
steeds te doen. Ik verheug me al op de festivals deze zomer. Bier, buiten,
gezelligheid en met een beetje geluk mooi weer. Ik moet misschien iets meer
moeite doen om de mensen te bereiken dan bij een clubtour, maar de uitdaging is
dan weer om nieuwe mensen te verrassen met mijn muziek.”
Je wordt deze
maand dertig. Doe je er nog iets speciaals aan?
“Nee, ik vier het in kleine kring, samen met
een vriend van me, die ook in dezelfde periode jarig is. Dertig is toch anders
dan 28 of 29 jaar worden. Je ‘twintiger-jaren’ zitten er op. Het is
een mijlpaal. Je kijkt: waar sta ik en waar wil ik naar toe?”
En hoe sta je
er voor?
“Ik sta er ontzettend goed voor. Ik heb een
heel leuke vriendin, een leuk huisje, een carrière. Ik doe wat ik leuk
vind en verdien daar mijn geld mee. Ik ben de gelukkigste man van de wereld!”
(zaterdag 22 maart, Markt in Roosendaal)
---
Boudewijn de Groot inspireert amateur-schilders
Talens Palet
Als de rook om je hoofd is verdwenen...
Talens Palet
is dé landelijke wedstrijd voor amateur-schilders en -tekenaars. Dit
jaar lieten deelnemers zich inspireren door de liedtekst ‘Als de rook om
je hoofd is verdwenen’ van Boudewijn de Groot. De fraaiste kunstwerken
uit de regio, zijn deze maand te bewonderen in Breda en Roosendaal.
De driejaarlijkse wedstrijd staat sinds 1991 op de
agenda. Iedereen van twaalf jaar en ouder die schildert of tekent in zijn vrije
tijd, heeft de afgelopen maanden de gelegenheid gehad om zijn of haar werk in
te leveren. Volgens de organisatie maakt die variatie Talens Palet tot een
unieke wedstrijd. “Iedereen mag meedoen. Er zijn kinderen bij die hun
eerste schilderij maken, maar ook deelnemers van negentig die al twintig jaar
bezig zijn.”
“Dat verschil maakt het leuk”, beaamt
Frits Achten van de afdeling beeldende kunst en theater van De Nieuwe Veste in
Breda. “Alleen mensen met een afgeronde kunstopleiding of van de kunst
leven, mogen niet meedoen. Maar die willen ook niet meedoen, want ze willen
zich niet afficheren als amateur. Wat betreft kwaliteit is er soms weinig
verschil te zien. Er zitten elk jaar topwerken tussen. Amateurs doen iets uit
pure liefde. Het woord ‘amare’ zegt het al. Kijk, door een
amateur-hartchirurg laat ik me niet graag opereren, maar in de beeldende kunst
gelden natuurlijk andere regels.”
Roosendaal en Breda zijn slechts twee van de 44 regio’s
waar voorronden hebben plaatsgevonden. Van de zestig tot zeventig inzendingen
die in Breda tentoongesteld worden, bereiken twee tot drie werken de
finale-expositie in het Apeldoorns Museum, die medio oktober geopend wordt. De
maker van het beste werk, mag zich uiteindelijk drie jaar land met recht,
‘de beste amateur-schilder van Nederland’ noemen.
Maar voordat het zover is, moet de jury deze maand
nog eerst de regiowinnaars aanwijzen. En dat is nog een hele klus, volgens
Achten. “De jury bestaat uit een kunstenaar, iemand van een
kunstorganisatie zoals bijvoorbeeld de kunstuitleen en iemand van de
theoriekant zoals een criticus of een kunsthistoricus. De selectie levert vaak
genoeg discussie op, maar dat is ook belangrijk. Ook voor de makers, want kunstenaars
werken vaak alleen. Dit zijn dan juist de momenten waarop je hoort hoe er over
je werk gedacht wordt. Je hoeft het er niet mee eens te zijn, maar het is wel
boeiend al die meningsverschillen. Over smaak valt best te twisten natuurlijk.
Bovendien, omdat een schilderij geen prijs krijgt, hoeft het nog geen
flutschilderij te zijn.”
Een goed werk heeft verschillende elementen in
zich, meent Achten. “Er wordt gekeken naar de uitstraling van het totale
beeld in relatie tot de tekst. Daarna wordt er gekeken naar materiaal en
techniek en of het gebruikte materiaal ook dienstbaar is aan het verhaal dat je
wilt vertellen.”
Vormden eerder teksten van o.a. Marjon Bloem, Tessa
de Loo, Gerrit Komrij en vorig jaar Hafid Bouazza nog de inspiratie, dit jaar
is gekozen voor een tekst van Boudewijn de Groot. Een opvallende keuze,
aangezien Lennaert Nijgh toch de grotere tekstdichter is in de Groots oeuvre.
Machteld Dicke van Talens Palet legt uit: “We wilden dit jaar iets met
muziek. En het moest Nederlandstalig zijn en een grote groep mensen aanspreken.
En dan kom je toch snel uit bij de koning van het Nederlandstalige lied:
Boudewijn de Groot. Toen we hem benaderden, stelde hij wel als voorwaarde dat
het een van zijn eigen teksten moest zijn en niet van Lennaert Nijgh. Want in
dat laatste geval kon je natuurlijk niet spreken van kunst geïnspireerd
door Boudewijn de Groot. Daar zat natuurlijk wel wat in en dus is de keuze op
‘Als de rook om je hoofd is verdwenen’ gevallen.”
“Ik vind het zelf geen mooie tekst”,
aldus Achten. “Nijgh is duidelijk de betere schrijver. Dus het is wel een
beetje jammer dat voor deze tekst is gekozen. De tekst is nogal mistig. Er is
moeilijk wat van te maken. Ik vraag me af hoeveel ‘hoofden in de
mist’ we zullen binnenkrijgen. Ik hoop dat de deelnemers ook een beetje
het tijdsbeeld van de jaren zestig of hun persoonlijke herinneringen aan die
tijd in het werk stoppen. Eigen interpretatie is belangrijk. Mijn ervaring is
dat iemand die letterlijk de tekst uitbeeldt, meestal niet de winnaar wordt van
Talens Palet...”
* Dimitri Hakke
INFOKADER Expo Talens Palet 2008:
zo 30 maart t/m vr 25 april, Centrum voor Kunsten,
Roosendaal.
do 3 april t/m do 24 april, De Nieuwe Veste, Breda
INTERVIEW fotografe Rince de Jong
Rince de Jong (1970) is een bijzondere fotografe en
filmmaakster. Voordat zij haar onderwerpen portretteert, observeert zij ze
langdurig. En langdurig is ook écht langdurig. Jarenlang verdiept zij
zich in de leefomgeving van demente bejaarden, kinderen of honden. En al die
tijd is het alleen maar kijken. Een camera komt er niet aan te pas. Totdat ze
haar baantje heeft opgezegd en het tijd is om de foto's te maken...
[door Dimitri Hakke]
Tien jaar lang werkte de kunstacademiestudente als
verzorgster in een verpleeghuis voor demente bejaarden. Het begon als een
bijbaantje, maar groeide uit tot een onmisbaar onderdeel van haar leven. In het
fotoboek Lang Leven uit 1999, portretteerde zij de mensen uit het
verpleegtehuis. Het kinderdagverblijf werd daarna enkele jaren haar
leefomgeving. Het resultaat van dat project is momenteel gedeeltelijk te
bewonderen in het Schielandhuis. En De Jong zit niet stil, want een van haar
nieuwe toekomstige fotomodellen loopt kwispelend en blaffend door het huis.
De opvallende werkwijze ontstond zomaar, aldus de
Rotterdamse fotografe. "Het was eigenlijk gewoon een baantje naast mijn
studie aan de kunstacademie. Het leven als kunstenaar is eigenlijk best
eenzaam. Ik zag mezelf niet dag in dag uit naar mijn atelier gaan. Ik haal mijn
inspiratie het liefst uit het leven zelf. Fotografen die ik bewonder werken ook
in hun eigen omgeving."
Na het succesvolle boek Lang leven, hoefde De Jong
niet lang na te denken over haar volgende project: kinderen. "Ik heb drie
jaar parttime in een kinderdagverblijf gewerkt en al die tijd niets
gefotografeerd. Alleen maar geobserveerd. Het gaat maar door bij kinderen, een
onophoudelijke stroom energie. Constant aan het ontdekken en aftasten, zoals
wat doet pijn en wat niet. Het is allemaal zo puur: de angst, het enthousiasme,
de liefde, maar ook de agressie. Het is gewoon nog wild!", lacht De Jong.
De beelden die op haar netvlies achterbleven
stuurden haar richting film. Acht millimeter in zwart/wit zonder geluid om
precies te zijn. "Hoewel ik er geen ervaring mee heb, wist ik direct dat
het film zou moeten worden. Vanwege die tomeloze energie. Dat wilde ik laten
zien. Dat kun je niet vangen in één enkel beeld of een serie
beelden."
De serie van korte filmpjes van kinderen van 3
maanden tot vier jaar levert confronterende beelden op: Huilende koters die
elkaars speelgoed afpakken, een kind dat wordt opgesloten door andere kinderen
in een speelgoedoven en die vervolgens met de opening tegen de muur wordt
gezet. Maar ook hele vertederende beelden. Je handen beginnen als volwassene te
jeuken. Je zou willen ingrijpen. Dit is de wereld voor kinderen als erg geen
volwassenen zouden zijn om toezicht te houden. Dit is de puurheid die De Jong
voor ogen had. "Ik denk echt dat de kinderen elkaar zouden afmaken als er
geen toezicht zou zijn. Kinderen zijn erg kwetsbaar en afhankelijk. Dat maakt
werk in een kinderdagverblijf ook zo moeilijk. Je moet de situaties
vóór zijn. Dat was ook met bejaarden zo, maar het voordeel
daarvan was dat ze een stuk langzamer waren, ha ha. De ouders waren bij elke
opname aanwezig en de afspraak was dat ze zouden mogen ingrijpen als ze het
echt te ver vonden gaan. Maar dat is gelukkig niet gebeurd."
Het ontbreken van geluid maakt de huilpartijen nog
intenser. Volgens De Jong leidt geluid in dit geval alleen maar af van de
beelden. "Je ziet nu hoe lang verdriet daadwerkelijk duurt. Als je een
huilend kind hóórt, heb je op een gegeven moment de neiging om je
daarvan af te sluiten. Nou moet ik ook zeggen dat het vanwege de teringherrie
op zo'n dagverblijf ook erg moeilijk was geweest om geluid om te nemen, ha
ha."
Humor, betrokkenheid en uitdagend, zijn de
kernwoorden in De Jongs werk. Sinds twee jaar is ze werkzaam bij een
hondenuitlaatservice. Een van 'haar' honden mag vandaag blijven logeren. "Pathos
is een beetje een bang hondje. Hij is al drie keer teruggebracht naar het
asiel. Hij kan niet alleen thuis blijven, vandaar dat ik vandaag op hem
let." Hoe dit project uiteindelijk vorm moet krijgen, is nog niet
duidelijk."Het gaat om de relaties van honden onderling of met hun
baasjes. Het gedomesticeerde tegenover het wilde. Laatst hoorde ik over een
heropvoedingskamp in de Ardennen. Na zes weken krijg je je hond totaal
'vernieuwd' terug. Dat is toch ongelofelijk."
Tot 24 februari 2008 is werk van Rince de Jong te
zien in het Schielandshuis. In de serie HET OOG VAN… geeft de Rotterdamse
fotografe op zondag 16 december een lezing onder de titel: Maskers af!
--
De ultieme Filmfestival survivalgids
Waar begin ik? Hoe pak ik het aan? Menig filmfestivalganger
ziet bij aanvang de bomen al niet meer door het spreekwoordelijke bos. Als een
galante ridder die in de bres springt voor zijn freule, biedt Uitagenda
Rotterdam acht nuttige en vooral praktische tips. Licht uit, camera
loopt...hier komen ze!
[Tekst en foto’s: Dimitri Hakke]
TIP 1: Fiets ‘m d’r in!
Kom je Lanteren/Venster uit, maar begint de
volgende film over tien minuten in Cinerama? Vette pech. Tenzij je op de fiets bent.
Dan is het geen probleem. Het ijzeren ros is de beste vriend van de Festivaltijger.
Hij brengt je lekker snel van bioscoop naar bioscoop. Met een beetje
doortrappen sta je binnen 3 minuut 56 bij Cinerama op de stoep. Van Cinerama
naar Pathé? Binnen 4 minuut 34 is de zaak bekeken. Een aftandse fiets
voor een koopje is zo gevonden in een stad als Rotterdam. Je kunt er natuurlijk
ook eentje huren.
TIP 2: Uitverkocht! En wat nu?
Uitverkocht is niet altijd uitverkocht. Kaartjes
zijn online te koop, via de Doelen en bij de kassa van de verschillende
bioscopen. Een deel van de kaarten is gereserveerd voor genodigden en pers.
Niet iedereen haalt zijn kaartjes op. Deze komen een uur voor de vertoning in
de verkoop. Ga anders naar de zaal, soms zijn daar mensen die kaarten over
hebben. Of kijk de zaalwacht lief aan en vertel ‘m dat je deze film echt
héél graag wilt zien. Of laat je gewoon eens verrassen: koop een
kaartje voor een willekeurige film. Die Oezbeekse film kan ineens dé
sensatie van het festival blijken...
TIP 3: Denk aan de inwendige tijger
Een knorrende maag is niet alleen vervelend voor
jezelf, maar ook voor je medebioscoopbezoekers. Zorg dus voor voldoende
voedsel. Het festivalgebied kent vele tientallen eetlocaties. Van de snelle hap
bij de Burger King tot aan een overvloedig Indonesisch maal in de Blauwe
Olifant. Vooral de Witte de Withstraat is een grote culinaire excursie. Voor de
kleine trek: een zakje krakende chips wordt niet door iedereen gewaardeerd.
Probeer eens een banaan als alternatief.
TIP 4: Talking to the Stars
Is dat niet? Waar ken ik die nou ook al weer van?
Het IFFR strekt jaarlijks vele sterren: filmregisseurs, acteurs, celebrity
filmliefhebbers of tv-presentatoren. Noem het maar op. Grote kans dus dat je
een beroemdheid tegen het lijf loopt. Geneer je niet, het zijn ook maar mensen
van vlees en bloed. Dus geef ze gewoon een hand of maak een praatje. Dat vinden
ze heus niet erg. Hier de enige echte jakhals Sjoerd die graag even tijd maakte
voor onze festivaltijger.
TIP
5: Bop ‘till you drop!
Op en rondom het filmfestival worden tal van
feestjes georganiseerd. Zowel officieel als onofficieel. De festivaltijger die
van swingen houdt kan natuurlijk dagelijks tot in de kleine uurtjes terecht in
de Rotterdamse Schouwburg. Bewaar je filmkaartje, want anders blijft de deur
dicht! Swingen kan ook in Off Corso of in een wat intiemere setting in Hotel
Centraal. En dan is er nog het zinderende
Slotfeest op zaterdag 2 februari 2008 in de Doelen. Spot of wordt
gespot! Hier gebeurt het allemaal...
TIP 6: Voorkom uitdroging
Een maaltijd kan er misschien nog eens bij
inschieten, maar voldoende drinken is van levensbelang. Gelukkig zijn er genoeg
waterplaatsen in de omgeving, zoals Floor, de Film, Exit, American Dream
Café, Tiki's, De Unie en Rotown om er maar een paar te noemen. Sommige
ondernemers spelen handig in op het filmfestival, anderen zijn standaard in
filmsferen zoals café de Consul aan de Westersingel.
TIP 7: Leeg de blaas
Natuurlijk, veel drinken is goed. Nadeel: een volle
blaas. Niets is zo vervelend als tijdens de voorstelling naar het toilet
moeten. Gelukkig zijn er genoeg plekken voor de kleine en grote boodschap. Wie
aandrang voelt, moet zeker een bezoekje brengen aan het toiletblok in de
Schouwburg vlakbij de Kleine zaal. Fris onderhouden door de vriendelijkste
toiletjuffrouw van het IFFR. Geef gul en je krijgt een snoepje toe...
TIP 8: Neem rust
Nu een week film, komt zelfs voor de grootste
diehard filmfan, die onvermijdelijke ontmoeting met ‘de man met de
hamer’. Verzet je niet, maar geef er aan toe. Het Oude Luxor heeft
loveseats in de aanbieding. Een prima slaapplaats voor de vermoeide
festivalganger. Nog beter is het geregeld in Venster 1. Daar staan complete
bankstellen om een uiltje op te knappen. Uit welingelichte hoge festivalbronnen
-we noemen natuurlijk geen namen- ontvingen wij een goede slaaptip: de negen
uur durende Filippijnse film 'Death in the Land of Encantos' van Lav Diaz. Slaap lekker!
--
---
Winter
in
Let
it snow, Let it snow!
[Dimitri Hakke]
December is dé feestmaand bij uitstek. Ook in
Rotterdam natuurlijk. De binnenstad wordt omgetoverd tot een winter wonderland.
Met een overdekte schaatsbaan, een sfeervolle kerstmarkt, een feestelijk
onthaal van de kerstman, garantie op een echt pak sneeuw en als klap op de
vuurpijl, een spectaculaire vuurwerkshow rond de Erasmusbrug.
Op 2 december kunnen de schaatsen weer uit het vet
worden gehaald. Het stadhuisplein vormt dan weer de ideale locatie voor een
ijsbaan. De baan is met zeshonderd vierkante meter, groter dan vorig jaar en
bovendien overdekt, zodat ook in het guurste en natste winterweer van ’s
morgens vroeg tot ’s avonds laat geschaatst kan worden. Extra lekker met
na afloop een kopje warme chocolademelk of wat glühwein op het verwarmde
terras.
De zaken worden dit jaar grootser dan ooit
aangepakt, aldus de organisatie. ‘Het wordt een echte happening.’
Horeca op het stadhuisplein zorgt voor een mooie aankleding en is nauw
betrokken bij het programma. Zo is er bijvoorbeeld een ijshockeytoernooi met
ondernemers van rondom de ijsbaan. Op vrijdag en zaterdag is er discoschaatsen
met o.a. dj’s van de Apres Ski Hut en bovendien hebben sinterklaas en de
kerstman beloofd een bezoekje te brengen. Kinderen kunnen op bepaalde tijden
gratis gebruik maken van de ijsvloer. De festiviteiten duren in elk geval tot
en met 27 januari, maar de organisatie is hard aan het werk om de ijsbaan ook
tijdens de krokusvakantie open te houden. Op Eerste en Tweede Kerstdag kunnen
bezoekers in elk geval de ijzers onderbinden.
[CHALETS]
Ook dit jaar kan het winkelend publiek genieten van
een kerstmarkt. Op een aantal plekken in de stad staan speciale houten chalets
met daarin winterse waar. Daarbij staat warmte en gezelligheid natuurlijk
voorop. Kerstinkopen doen was nog nooit zo sfeervol. Naast de sprankelende
feestverlichting en wel honderd verlichte kerstbomen, duiken op verschillende
plekken in de stad gospelkoren, zingende kerstmannen en Nederlandse artiesten
op, die de allermooiste kerstliedjes spelen. Op 21 december ontsteekt
burgemeester Opstelten volgens traditie weer de lichtjes in de Noorse kerstboom
aan de Coolsingel.
Een traditie is de intocht van de kerstman (nog)
niet. Op 16 december landt de hij op Rotterdam Airport om vervolgens met een
gevolg van vijftien bont verlichte arrensleeën en de originele Coca Colatruck
, door het centrum te trekken.
[SNEEUWSTORM]
Bezoekers van het winterfestival kunnen, behalve op
een strakke ijsvloer, ook rekenen op verse sneeuw. Geen nepsneeuw, schuimsneeuw
of een miezerig buitje, maar een hevige sneeuwstorm. Op diverse dagen in
december om klokslag vier, verzorgt Studio VollaersZwart, een sneeuwbui van
liefst 6 kubieke meter. Het bureau dat eerder de Witte de Withstraat van roze
stippen voorzag en diverse gebouwen paars kleurde, zal zeker zes keer voor
witte vlokken zorgen op de Coolsingel. ‘Rotterdam heeft al jaren geen
witte Kerst meer gehad, dus we vonden dat het wel eens tijd werd’, aldus
Pascal Zwart. ‘Dus zorgen we er gewoon voor dat het sneeuwt. Dat moest
dan wel échte sneeuw worden, want als je het doet, moet je het goed
doen.’ En dus creëert VollaersZwart een sneeuwstorm van een uur. De
maagdelijk witte sneeuw moet acht meter hoge letters SNOW vormen. ‘Het
zijn van die Hollywoodletters met een totale lengte van 25 meter voor de deur
van het oude postkantoor. Naast de McDonalds. ‘Dan kunnen mensen na het
sneeuwballen eten...sorry gooien, gelijk een hamburger gaan eten.’
Wie de kerstkilootjes er direct af wil lopen, kan
terecht bij het spel ‘Op zoek naar de vierde wijze’. In dit
evenement voor de hele familie gaat een team van maximaal zeven deelnemers op
zoek naar de vierde wijze uit het oosten. Naast Casper, Melchior en Balthazar
was er namelijk nog een wijze op weg gegaan om de ster van Bethlehem te zoeken.
Volgens dit verhaal heeft hij echter nooit zijn bestemming weten te bereiken.
Zeven dagen lang hebben bezoekers de mogelijkheid om zeven Rotterdamse kerken
te bezoeken, zeven verschillende kerststallen te zien en met behulp van zeven
cryptische omschrijvingen zeven letters te vinden die samen de naam van de
vierde wijze vormen. Wie de oplossing vindt, krijgt na afloop een speciaal
prijsje.
[TIMES SQUARE]
Speciaal is ook het oud- en nieuwfeest bij de
Erasmusbrug te noemen. Een spectaculaire vuurwerkshow moet Rotterdam plaatsen
in een illuster rijtje van iconische locaties die tijdens de jaarwisseling het
centrum van het feestgedruis vormen: Times Square (New York), Petronas Twin
Towers (Kuala Lumpur), Harbour Bridge (Sidney) en Tower Bridge in Londen. De
Zwaan moet uitgroeien tot het symbool van de oudejaarsviering in Nederland.
Volgens Brecht van Breukelen van bureau Tridee, dat het plan bedacht, is
Rotterdam de ideale locatie: ‘Deze brug is toch wel hét symbool
van Rotterdam en kan dat ook voor Nederland worden. De stad is altijd wel in
voor grootse dingen, kijk maar naar de Bavaria City Racing of de Red Bull Air
Race.’
Het terrein aan op de Kop van Zuid kan
vijftienduizend mensen herbergen die kunnen genieten van dj’s en
artiesten van nationale faam. Voor een natje en een droogje wordt gezorgd.
Hoogtepunt van de avond is echter het vuurwerkspektakel op en rondom de brug.
‘Verwacht zwaar vuurwerk. En niet drie lullige pijlen en wat klappertjes
natuurlijk. Het is een cadeautje aan de Rotterdammers.’
Het evenement wordt live uitgezonden op SBS6,
Veronica en RTL5. De organisatie hoopt dat ook buitenlandse tv-zenders het
evenement oppikken en zorgen voor een staaltje onvervalste Rotterdampromotie.
‘We willen niet alleen de Nederlandse journaals bereiken, maar ook
bijvoorbeeld CNN.’ Om twee uur is het spektakel al teneinde moeten
bezoekers hun vertier elders zoeken. Om er voor te zorgen dat die
vijftienduizend mensen ook nog daadwerkelijk weg kunnen van de Wilhelminapier,
wordt er een pendeldienst ingezet. ‘Er rijdt in elk geval een metro van
half 9 tot 3 uur. We zijn alleen nog bezig om te kijken welke haltes
opengesteld zullen worden’,aldus Van Breukelen.
De IJsbaan, Stadhuisplein, 2 december t/m 27
januari. Meer info op www.stadhuispleinonice.nl.
Kerstmarkt, Stadhuisplein, Binnenwegplein en Schouwburgplein,
15 t/m 23 december
Intocht Kerstman en kerstparade, diverse locaties,
15 december
Muziekprogramma, diverse locaties, 15 t/m 23
december.
Ontsteking van de kerstboom, Coolsingel (Stadhuis)
21 december
De vierde wijze, diverse kerken, 29 december t/m 6
januari. Meer info op www.devierdewijze.nl.
Nieuwjaarsnacht 21u tot 2u (entree 8 euro),
Holland-Amerikakade 31 december.
Meer info over alle evenementen op deze pagina via
www.winterinrotterdam.nl
---
Expo Rotown in Beeld
Deze maand viert het poppodium Rotown zijn 20-jarig
bestaan met een speciale fototentoonstelling. Twee decennia Rotown betekent
vele optredens. Vele foto’s ook van unieke shows. Wat te denken van
Herman Brood als gast bij de Rotown-huisband? Of Franz Ferdinand die inmiddels
met gemak de Heineken Music Hall kunnen vullen. Kane met een jonge Dinand
Woesthoff op zang die nog volop oefent op zijn monitorpose. De Mexicaanse
Elvis-imitator El Vez, die Koninginnedag onveilig maakt. Krullebol Ilse Delange
toen ze nog maar net schoenenverkoopster af was en op het punt stond door te
breken met World of Hurt. En natuurlijk ex-Stone Roses zanger Ian Brown die het
laatste verjaardagsfeestje van Rotown langs kwam en zich een speciaal
verjaardagsshirt liet aanmeten.
Rotown in Beeld bevat een selectie van de meest
opmerkelijke artiesten, memorabele en mooiste foto’s, gemaakt door liefst
9 verschillende fotografen: Hansje de Reuver, Robbie Mertens, Willem de Roon,
Carla van der Marel, Peter Pakvis, Marc Nolte, Daniel Nicolas, Ruut Bol en
Dimitri Hakke.
Van 29 april tot en met 29 mei zijn de foto’s
op groot formaat te bewonderen in de exporuimte van Rotown.
www.dimitrihakke.com | www.ruutbol.com |
www.danielnicolas.com |www.willemderoon.nl | www.marcnolte.com
Expo Rotown in Beeld. Rotown, Nieuwe Binnenweg
17-19, Rotterdam (van 29 april t/m 29 mei)
---
Chapeau: CBK ijvert al 25 jaar voor Rotterdamse kunst
KOP: Kunstenaars zijn cultureel ondernemer geworden
[Dimitri Hakke]
Al een kwart eeuw ijvert het Centrum voor Beeldende
Kunst voor een beter kunstklimaat in de stad. En met succes. Het CBK veranderde
van een gemeentelijke “sociale instelling” in een zelfstandige
ontmoetingsplaats voor kunstenaars, publiek en opdrachtgevers.
Vijfentwintig jaar CBK aan de Nieuwe Binnenweg
vraagt om een feestje, vond ook directeur Ove Lucas. “We wilden een leuke
tentoonstelling, die verwees naar de geschiedenis van het pand. Voordat we hier
zaten, zat hier de bekende autoshowroom Pietersen. Cadillacs, Chevrolets en
Buicks stonden hier op draaiende plateaus te glimmen. Onze allereerste expo van
Guillome Bijl verwees ook naar die autogeschiedenis. Ook nu hebben we heel wat
kunstenaars die zich met auto’s en motoren bezig houden.”
Onder de noemer ‘Minimale snelheid 25
km/u’ maken benzineslurpende sleeën van weleer plaats voor rijdende
kunst, gepimpte auto’s, uitlaatgassen en de verleiding van snelheden. Te
zien van 5 mei tot en met 3 juni in de vorm van creaties van Atelier Van
Lieshout, Olaf Mooij, blokmeubel.nl, Snode Vormgevers en vele anderen.
Op 12 mei zet het CBK de bloemetjes buiten met
speciale gasten, workshops, kunstadvies, muziek en kans op gratis kunstwerken.
Ook introduceert het dan CBK Adventures: een lokaal reisbureau dat bezoekers
mee zal nemen naar verschillende locaties in de stad. Lucas: “Het is een
uitgebreide High Tea & Talk, dat hier elke Zondagmiddag plaats vindt. Het
leek me leuk om in de zomer daarmee naar buiten te gaan. Bijzondere plekken
bezoeken met bijzonder beeld met mensen die daar boeiend over kunnen vertellen.
Op bezoek bij kunstenaars in hun atelier of op zoek naar andere verrassende
kunstuitingen in de stad.”
De huidig directeur begon 20 jaar geleden bij het
CBK op de afdeling tentoonstellingen. “In vergelijking met toen, hebben
we een meer informerende en bemiddelende taak gekregen. Vroeger werden we toch
gezien als sociale instelling met alleen maar aandacht voor de kunstenaar.
Inmiddels ligt die aandacht ook bij publiek en potentiële opdrachtgevers.
Beelden in de buitenruimte en bij het centrum zijn toch de plekken waar de
meeste mensen voor het eerst kennis maken met beeldende kunst.”
“Steeds meer mensen kopen kunst en steeds
meer bedrijven zijn bereid om in kunst te investeren”, aldus de
directeur. “Rotterdamse kunstenaars timmeren behoorlijk aan de weg. Ze
kloppen zelf aan bij woningbouwverenigingen of buurtorganisaties om hun werk
aan de man te brengen. Kunstenaars zijn cultureel ondernemer geworden.”
Voor Lucas begon die omslag in 1990 . In het gebouw
van de Holland Amerika Lijn vond destijds een omvangrijke tentoonstelling
‘Rotterdam Assorti’ plaats van Rotterdamse kunstenaars. “Die
expo gaf in één groot gebaar weer waar kunstenaars mee bezig
waren. Vanaf dat moment was het niet alleen meer Amsterdam. Het zette Rotterdam
op de kaart als kunststad.”
CBK 25 jaar. Diverse jubileumactiviteiten in de
Artotheek aan de Nieuwe Binnenweg 75. Meer info: www.cbk.rotterdam.nl of
010-4360288
Kadertje:
Als onderdeel van het Centrum Beeldende Kunst deelt
ook TENT. in de Witte de Withstraat mee in de feestvreugde. Van 29 maart tot en
met 20 mei vindt daar de expositie Risky Business plaats. Vier kunstenaars
maken in een mix van mode, beeldende kunst en styling gebruik van valse
identiteiten. Ze spelen een rollenspel met een alter ego in de hoofdrol. De
sculpturen en fotoseries van vrouwencollectief Kimberly Clark nemen de kijker
mee naar een sfeer vol party’s en nachtelijk vertier. Modevormgeefster
Monique van Heist creëert voor de personages Tina, Kim en Toni ontwerpen
die niet altijd voldoen aan standaard m/v-ideeën. Cora Roorda van Eijsinga
maakt ruimtelijke installaties waarin de rol van de vrouw centraal staat. De
ene keer als verleidster en de andere keer als ondergeschikte. De grande dame
van de videokunst Lydia Schouten tenslotte toont werk uit de jaren 80 dat het
stereotype man-vrouw beeld poogt te doorbreken.
Risky Business 29 maart tot en met 20 mei in TENT.
aan de Witte de Withstraat 50.
Meer info: 010-4135498 of www.tentrotterdam.nl
Chapeau: Cursus Strip- en Cartoontekenen
KOP: Maak je eigen stripverhaal
[Tekst en foto: Dimitri Hakke]
Piloot, Formule1-coureur, astronaut, popmuzikant,
brandweerman en politieagent. Het is een rijtje ‘droomberoepen’
waarin striptekenaar zeker niet mag ontbreken. Want welke puber heeft er niet
over gefantaseerd om later zijn geld te verdienen met het tekenen van
zelfverzonnen verhaaltjes? R’Uit Magazine ging op bezoek bij de cursus
Strip- en Cartoontekenen en voelde zich weer even jong.
Het is vrijdagmiddag vier uur. Zeven jongens in de
leeftijd van 14 tot 16 jaar zijn geconcentreerd aan het werk. Potloden zoeven
over maagdelijk wit papier en kroontjespennen krassen fijne lijnen. Op de tafel
liggen stripboeken uitgestald die dienen ter inspiratie. In dit leslokaal
bevindt zich misschien wel de nieuwe Willy Vandersteen, Franquin of Hergé.
Voor de niet-kenners: het betreft hier de bedenkers van respectievelijk Suske
en Wiske, Guust Flater en Kuifje.
Waarschijnlijk het oudste gedrukte beeldverhaal is
een prent van twaalf plaatjes uit 1460 die de marteldood van de heilige Erasmus
voorstelt. De geschiedenis van de ‘moderne’ strip loopt parallel
met de opkomst van Amerikaanse kranten aan het eind van de negentiende eeuw.
The Yellow Kid, de Katzenjammer Kids en Little Nemo zijn belangrijke
grondleggers. In Europa zijn vooral België, Frankrijk en Nederland
uitgegroeid tot belangrijke stripnaties met bekende stripfiguren zoals Franka,
Sjors en Sjimmie, Robbedoes, Kuifje en Suske en Wiske.
Marcel Ruiters is vandaag docent Guido de Groot te
hulp geschoten bij de cursus Strip- en Cartoontekenen . Terwijl de leerlingen
gezamenlijk werken aan een heus striptijdschrift, loopt het tweetal rond en
geeft tips of assisteert hier en daar bij het tekenen van de juiste houding van
een stripfiguurtje. Guido: “In acht lessen maken ze een tijdschrift. De
één tekent de horoscoop, de ander een puzzel of een advertentie.
Aan het eind hebben ze dan een mooi boekje. Verder krijgen ze uitleg over
kaders, gezichtsuitdrukkingen, het werken met deadlines of hoe je een figuurtje
bedenkt.”
Met het bedenken blijkt niks mis te zijn. Op de
tafels liggen complete strips over 50 Cents, Lord of the Rings en zelfverzonnen
superhelden. “Tobias is erg bezig met konijntjes. Hij maakt unieke dingen
hoor”, lacht Guido. Enigszins bedremmeld en zacht pratend laat hij zijn
creatie zien van een mannetje dat
is ontstaan uit de omtrek van een plakbandhouder. Gastdocent Marcel is
onder de indruk. “Dat is mooi hoor. Hoe herkenbaarder je figuurtje is,
hoe beter. De beste stripfiguren herken je al aan hun silhouet. Dat is bij deze
zeker het geval.”
De vijftienjarige Twan is geduldig een figuurtje
aan het bedenken voor een advertentie. “Ik wil een beetje zo’n
nietszeggend Amerikaans striphoofd maken, omdat dat beter bij deze opdracht
past, dan mijn eigen Donald Duck-achtige stripstijl. Eigenlijk ben ik nog een
beetje op zoek naar mijn stijl. Die verandert nogal vaak. De tekeningen van
Greg en Franquin vind ik ook erg mooi.”
Zijn 14-jarige buurman Peder, legt de laatste hand
aan zijn IQ-testpagina voor domme mensen. “Ik ben hier eigenlijk
terechtgekomen door Lodewijk”, zegt Peder wijzend op een andere leerling.
“Ik vond het direct erg leuk om te doen. Het is hier ook erg
gezellig.” Met enige regelmaat blijven de leerlingen dan ook langer dan
gepland. Ook voor Twan bleek de cursus leuker dan verwacht. “Zelfs nu ik
eigenlijk ziek ben, kom ik naar de les toe. Zo leuk vind ik het.” Het
idee om van striptekenen zijn beroep te maken, spreekt hem erg aan. Lachend:
“Dat zou geweldig zijn. Ik hoop het wel. Stiekem geef ik me ook wel een
redelijke kans…”
Cursus Strip- en Cartoontekenen door Guido de
Groot. Acht lessen van twee uur op vrijdag of zaterdag. Leeftijd: 14 tot en met
17 jaar. Kosten variërend van 30 tot 55 euro. Locatie: SKVR,
Hennekijnstraat 6, Rotterdam. Meer info: www.skvr.nl (010-4361366) of
www.kitocartoons.com
CHAPEAU:Dunya wil kwaliteit laten zien en horen.
KOP: Wereldmuziekfestival diverser dan ooit
[Dimitri Hakke]
Van urenlange hoosbuien met hevige rukwinden tot
aan een zonovergoten tropische festivalweide. Het jubilerende Dunya-festival
heeft het allemaal meegemaakt in haar dertig jarige bestaan. Wat elk jaar
bleef, is een bonte mix van poëzie, muziek, eten, kraampjes en een
uitbundige mensenmassa.
Wat ooit begon als een extra dag van Poetry
International in de buitenlucht, is in drie decennia uitgegroeid tot een
volwassen evenement, waar jaarlijks meer dan tweehonderdduizend bezoekers op
afkomen. Dunya is een festival voor en door mensen uit tientallen culturen.
Afrikaans, Europees, Zuid-Amerikaans of Aziatisch, voor alles en iedereen is
plaats. Ole Jorgensen is al weer vijf jaar muziekprogrammeur van het festival.
“In eerste instantie werd ik als bezoeker aangetrokken door de sfeer
zoals de meeste mensen. Later ben ik me gaan verdiepen in de muziek. Het is
zo’n groot muzikaal gebied dat helaas onbekend blijft voor de meeste
mensen.”
Eenzelfde ontwikkeling maakte het festival mee,
volgens de geboren Deen. “Eerst ging het toch vooral om de poëzie en
de gezelligheid. De laatste tien jaar hebben we ook een meer inhoudelijke
ambitie: kwaliteit laten zien en horen. Die ontwikkeling is nog steeds gaande.
”
Jorgensen koestert het contact met ‘zijn
artiesten’. “Het is natuurlijk leuk als je bekende namen neer kunt
zetten zoals Kaled en Youssou N’Dour, maar in al die jaren is mij het
persoonlijke contact met onbekendere bands het meest bijgebleven. Vorig jaar
hadden we een groep uit de Saharawoestijn. Ze bleven een paar dagen in
Rotterdam. Het is erg leuk om de kans te krijgen om die mensen beter te leren
kennen.”
Dunya heeft haar dertigste verjaardag aangegrepen
om de programmering rigoureus aan te pakken. Niet langer worden de podia
gescheiden naar werelddeel, maar worden artiesten verdeeld over acht
speelplekken op basis van sfeer en inhoud. Op het grootste podium Central Park
krijgen internationale wereldmuzikanten van formaat de kans een groot publiek
te bespelen. Op het Southpark-podium staat een avontuurlijk en verrassend
programma met artiesten en muziekstijlen die voorheen geen plaats hadden in het
park bij de Euromast. Nu Horizons richt zich op een breed publiek en Global
Village biedt plaats aan folklore en traditionele volksdansen. Uiteraard
krijgen kinderen ook dit jaar weer een eigen speelplek, evenals
poëzieliefhebbers en lokaal Rotterdams talent.
De verandering van opzet was hoognodig volgens de
organisatie. “Wereldmuziek is al lang niet meer regiogebonden. Turken
spelen met Marokkanen, Nederlanders en Afrikanen in één band.
Waar zet je zo’n act neer? Bovendien komen er steeds meer mengvormen met
jazz, pop en hiphop. Als je vasthoudt aan een regionale indeling, kom je in een
keurslijf terecht en kun je niet met de tijd mee gaan. Dunya is juist een
festival dat niet stil moet blijven staan, maar nieuwe ontwikkelingen moet
signaleren en programmeren. Uiteindelijk willen we weer groeien naar een
meerdaags festival. Het is toch zonde om elk jaar voor één dag
zoveel podia neer te zetten. Vrijdag tot en met zondag zou mij ideaal
lijken.”
Kader:
Tips van de programmeur:
Andy Palacio & the Garifuna Collective is
vertegenwoordiger van de Garifuna cultuur in Midden-Amerika. “Als je dit
voor het eerst hoort vraag je je af waar dit vandaan komt. Het heeft Afrikaanse
invloeden, maar ook van Indianen en Zuid-Amerikaanse ritmes”
Banto is een typisch voorbeeld van vermengde
culturen. “Er zitten geloof ik twaalf mensen met twaalf verschillende
nationaliteiten in deze groep. De zanger-componist Adé Bantu is half
Nigeriaans en koppelt ‘afrobeat’ aan Fela Kuti. Modern met hiphop
en veel blazers. Een prachtige groep met veel dynamiek.”
De Nederlands-Senegalese band XamXam combineert
poëzie en muziek. “Het bevat Afrikaanse elementen en is een
voorbeeld van muziek die vaak over het hoofd wordt gezien. Mola Sylla is de
beste zanger van Nederland wat mij betreft.”
Het Ortel Dunya Festival vindt plaats op zondag 27
mei 2007 in het Park bij de Euromast in Rotterdam. Optredens van o.a. Andy
Palacio & the Garifuna Collective, Banto, XamXam, Salimata Diabaté
(Guinee), Seckou Keita Quartet (Senegal/UK), Monkomarok (Frankrijk), Beatriz
Azevedo (Brazilië), Watcha Clan (Frankrijk), Tony Kitanovski &
Cherkezi Orchestra (Macedonië), Ramesh Shotham & Madras Special
(India/Duitsland/Hongarije), Inyange Beat Orchestra (België/Rwanda) en
Raiz di Polon (Kaapverdie). De toegang is gratis. Meer info via: www.dunya.nl
Chapeau: Binnenhuis architectuur
Kop Sleutelen aan een perfect interieur
Streamer: “Je oog wordt voor de gek gehouden
zodra je een ruimte binnenkomt”
[Tekst en beeld: Dimitri Hakke]
“Binnenhuisarchitectuur is de boel
bedonderen”, aldus Piet Ringens. “Kijk je naar zo’n trap bij
Phantom of the opera, dan is die echt geen 98 treden, maar slechts drie. De
rest is gewoon geschilderd. Je oog wordt voor de gek gehouden zodra je een
ruimte binnenkomt.”
Negen jonge vrouwen krijgen in een opvallend
sfeerloos klaslokaal les over hoe je een ruimte het best kunt aankleden.
Uitgangspunt van de cursus Binnenhuisarchitectuur is om je leefomgeving op een
doelmatige en aangename manier te veranderen. Concreet gezegd moeten de
deelnemers na acht lessen in staat zijn om een kamer vanaf ‘nul’ de
sfeer mee te geven, zoals ze die voor ogen hebben.
De cursisten laten gewillig hun huiswerk zien aan
docent Piet Ringens. Ze hebben vorige week de opdracht gekregen om een collage
van kleuren en materialen te maken om zo een idee te krijgen wat het met een
ruimte doet en hoe verschillende materialen met elkaar combineren. Ringens
toont een bord met aluminium, grijs en zilver. “Dit heeft een ijzige,
koude uitstraling.”
Bij sommigen ontstaat verwarring, wanneer je iets
warm kunt noemen, terwijl het materiaal toch hard is. “Kijk, een stenen
muur blijft hard, ondanks dat je ‘m een warme kleur geeft. Velours en
parachutestof hebben een totaal verschillende uitstraling, ondanks dat het
beide zachte materialen zijn. Eén cursiste is helemaal de draad kwijt.
“Wat is bij jou de warme kant en wat de harde?” Van dichtbij mag
het dan duidelijk zijn, vanaf een afstandje is het inderdaad wat moeilijker in
te schatten. “Wat denk je zelf?”, is de ietwat bijdehante reactie
van de maakster. Allen zijn het er over eens dat warm een stuk moeilijker te
vinden is dan materiaal met een harde uitstraling. Want een eenvoudig watje is
van zacht materiaal maar heeft een harde uitstraling omdat het wit is.
Terug naar de basis dan maar. “Wat is de
eerste indruk als je een kamer binnen komt?” vraagt Ringens zijn
toehoorders. Na wat opmerkingen over en weer, blijkt dat warmte, drukte en
grootte de kernbegrippen te zijn. “Door vlakken donkerder te maken, kun
je een kamer groter of kleiner maken. Je moet weten wat een kleur met een
ruimte doet, voordat je met verf in de weer gaat. Als je een witte ruimte
binnen stapt, heeft dat bijvoorbeeld een verlammend effect. Je durft geen stap
meer te verzetten. Het is niet voor niks dat een isoleercel wit is”,
aldus Ringens.
Cursisten Astrid (40) en Janine (31) hebben al heel
wat opgestoken van de eerste lessen. Evenwicht is belangrijk weten ze.
“Stel dat je favoriete kleur rood is, dan moet je oppassen dat je niet
teveel van die kleur in je huis zet. Een rode bank tegen een rode muur, met een
rood tafeltje en daarop weer een rood kopje valt niet meer op.” Josine
lachend: “We kregen ook de tip om iets heel lelijks te kopen, zodat je
mooie tafeltje meer opvalt.”
De cursus Binnenhuisarchitectuur duurt 8 lessen van
elk 2 uur. Start 28 maart 19.30 uur aan de Volksuniversiteit aan de
Heemraadssingel 275-277 in Rotterdam. Kosten 116 euro. Workshops op aanvraag
via Piet Ringens (www.ringens.nl) . Meer info:
www.volksuniversiteit.nl/rotterdam of 010-4761200.
---
KOP: Kunst maken á la Andy Warhol
CHAPEAU: Zeefdrukken viert honderdste verjaardag
Foto1: Bij zeefdrukken is de toets of de
penseelstreek niet belangrijk.
Foto2: “Het liefst heb ik het hier helemaal
vol staan met mensen”
[Tekst en foto: Dimitri Hakke]
Andy Warhol is misschien wel de bekendste
kunstenaar die gebruik maakte van de zeefdruk techniek. Zijn kleurige
afbeeldingen van soepblikken en beroemdheden als Marlyn Monroe staan op menig
netvlies. Maar ook beginners halen snel professionele resultaten, zo merken ze
bij de SKVR-workshop zeefdrukken.
“Zeefdrukken is een techniek, waarbij je al
snel volwassen resultaten kunt behalen”, weet zeefdrukdocent Daniil
Niederberger uit ervaring. “In het depot ligt veel kwalitatief hoogstaand
werk.” Ook het werk aan de muren in de werkplaats straalt kwaliteit uit.
“In tegenstelling tot schilderen is de toets of de penseelstreek niet
belangrijk. Hier maak je van tevoren een model, dat stap voor stap opgebouwd
moet worden. Daardoor word je beperkt in je keuzes, maar is het ook weer
makkelijker om te overzien wat je moet doen.”
Zeefdrukken is een redelijk jonge techniek. Na
enkele experimenten met sjabloondruk in de 17e eeuw in Japan, werd het eerste
patent op de zeefdruk pas op 17 juli 1907 verleend aan Samule Simon uit
Manchester. Het principe van de techniek is vrij eenvoudig. Een stuk fijn gaas
wordt over een raamwerk gespannen. Het zeefdrukraam wordt vervolgens voorzien
van een lichtgevoelige laag die belicht wordt. De donkere vlakken worden bij
het ontwikkelen weggewassen zodat plekken op het zeefdrukraam ontstaan, waar de
inkt doorheen gedrukt wordt. Men brengt de inkt op het raam aan en smeert deze
met behulp van een rakel uit, waardoor de vorm van de sjabloon op het papier
wordt gedrukt. Deze techniek kan herhaald worden met verschillende kleuren en
vormen die naast elkaar of over elkaar worden gedrukt.
Het is een lawaai van jewelste in de kelder aan de
Hennekijnstraat. Belichtingsmachines loeien, de ventilatie blaast op volle
kracht en in een veredelde doucheruimte maakt iemand zijn zeef schoon met een
hogedrukspuit. De cursisten van vandaag leven zich uit op vijf grote
zeefdruktafels. De vijf indrukwekkende etspersen en lithopersen blijven
onaangeroerd vandaag. “Het liefst heb ik het hier helemaal vol staan met mensen”,
aldus Niederberger. “Dat is voor mij het doel van de cursus. Mensen
opleiden zodat ze zo snel mogelijk aan de slag kunnen als zelfstandig
zeefdrukker in de werkplaats.”
Niederberger: “Het is een echte
techniekcursus, waarin aangegeven wordt wat de mogelijkheden zijn in deze
kunstvorm.” Net als de cursist een en ander onder de knie denkt te
hebben, wil de docent nog wel eens met een opdracht komen, die het geleerde
weer helemaal overhoop gooit. “Mensen die netjes binnen de lijnen werken,
probeer ik bijvoorbeeld slordiger te laten werken. Of ze er later iets mee
doen, maakt me niet zo veel uit. Als ze het maar wéten.”Hoewel de
docent het gezelligheidsaspect van de cursus erkent en waardeert, gaat het toch
vooral om kennisoverdracht. “Het is geen bezigheidstherapie
natuurlijk.”
Terwijl Niederberger boven ‘een bakkie gaat
doen’ met zijn leerlingen, blijft een tweetal achter. Karen van de Vliet
en Marlies van Dongen beamen de woorden van de docent. Lachend:“Het is
geen theekransje. Je moet wel je best doen en dan helpt Daniil je ook goed. Hij
is streng maar rechtvaardig.”
Nadat Marlies in hoogtempo als een volleerd
zeefdrukker de verf op het papier heeft gerakeld, gaat Karen verder met haar
project. “Ik kwam hier echt om T-shirts te maken. Het grootste verschil
is dat je moeilijker met aanlegpunten kunt werken dan bij papier.” Een
van de lastigste aspecten van zeefdrukken, lijkt het het werken met
aanlegpunten. Deze geven exact aan waar je het papier moet neerleggen om de
verschillende druklagen naadloos aan elkaar aan te laten sluiten.”
Karin:“Als je handig bent, moet het wel lukken hoor. Je eerste aanleg
moet goed zijn...” “Voordat je iets op papier zet , moet je je
ontwerp stap voor stap ontleden”,vult Marlies aan. “Dat is
eigenlijk het moeilijkste. Bij deze afdruk zie je heel lang niets en dan is het
vlak opeens het schijnsel van een lantarenpaal. Het is steeds weer een
verrassing.”
Cursus Zeefdrukken 15 lessen á 3 uur. Kosten
69 tot 175 euro. SKVR Hennekijnstraat 6, www.skvr.nl of 010-4361366.
--
Mono: de teenangst voorbij
“We zijn nooit een jamband geweest”
In 1997 betraden Menno, Max en Bart voor het eerst
de oefenruimte als Mono om ‘emo-postrock’ te fabriceren in de stijl
van Sonic Youth, Fugazi en de Pixies. Tien jaar later leveren de Rotterdammers
met Populism, een album vol met prachtige popliedjes, waarin puberale boosheid
heeft plaatsgemaakt voor positievere emoties. Een Monoloog van de 25-jarige
Bart Hoevenaars.
“Onze eerste plaat No Can Dance, is vooral
een product van teenangst. Het is een uiting van boosheid op het leven en het
ook niet accepteren. Cynische, bijtende teksten en vooral veel herrie maken
stond daarin centraal. Het is geen negatieve plaat en ik ben er nog steeds erg
blij mee, maar het zijn natuurlijk ook teksten waarvan sommige al tien jaar oud
zijn. Voordat ze op de plaat terecht kwamen, waren ze al helemaal live gevormd.
No Can Dance is daardoor ook meer een bandplaat dan Populism.
Deze cd zat al veel langer in mijn hoofd. Ik wilde
een echt popalbum maken. Dat lukte niet in de oefenruimte. Daar waren we alleen
maar bezig met het herhalen van nummers. In tegenstelling tot live spelen
– daar word je beter van- is honderd keer dezelfde set oefenen, alleen
maar stomvervelend en gaat irriteren. Het was een beetje op, precies op het moment
dat onze drummer Max aankondigde dat ie voor een jaar naar Berlijn zou gaan.
Dat kwam dus eigenlijk wel goed uit, want in mijn hoofd was ik al veel breder
bezig. Het was wel lekker om lang in mijn eentje aan deze plaat te werken. Mono
is nooit een jamband geweest, dus de rest van de band vond het wel oké
geloof ik.
Populism is veel introspectiever dan No Can Dance.
De teksten zijn veel persoonlijker. En omdat het veel persoonlijker is, vond ik
het nog moeilijker om mijn nummers uit handen te geven. Maar het is ook niet zo
dat ik een jaar niks van me had laten horen en toen tegen de rest zei:
“Nou , dit is het album en jullie hoeven het alleen nog maar te
spelen.” Dat zou ook raar zijn. Ik heb af en toe wat laten horen aan
Menno en Max.
Max heeft ook twee nummers geschreven. Hij zat net
in een relatiecrisis. Het ging uit met zijn vriendin, dus hij was erg bezig om
zijn emoties van zich af te schrijven. Point of No Return, was een lange lap
tekst, waarvan uiteindelijk twee coupletten zijn overgebleven. Ik heb het idee
dat hij zich voor het eerst zo voelde. Het klinkt cru, maar het kwam voor de
plaat precies op het goede moment. Het paste perfect bij de rest van het
materiaal.
Het uitgangspunt was een soort Songs in the Key of
Life van Stevie Wonder, maar dan met liefde als thema. Qua sfeer, gevoel en
teksten, keek ik vooral naar Blonde Redhead, Beatles, Beach Boys, Billy Joel en
Todd Lundgren als inspiratiebronnen. Ik ben heel erg bezig geweest met het
analyseren van hun nummers. Akkoordenschema’s, arrangementen, koortjes.
Niet op een mechanische manier, zo van na een C-akkoord hoort een G-akkoord,
maar meer om het juiste gevoel te krijgen.
Toen Max weer terug was, zijn we een maand lang,
vijf dagen per week de oefenruimte in gegaan om de nummers te spelen en bij te
schaven. Al tijdens het schrijven, wist ik dat we een extra bandlid nodig
hadden. Mijn broer Jos heeft wat dat betreft een hoop problemen opgelost. Het
klinkt als een cliché, maar zijn bijdrage kwam als een frisse wind. Als
je acht jaar samen in een hok staat, dan krijg je bepaalde manieren van
communiceren. Net als in een huwelijk. We hadden iemand nodig die zei:
“Genoeg gelul, nu doen we dit nummer nog een keer.”
Bij de uiteindelijke opnamen hebben we ook veel
gehad aan Remko Schouten van IJland Studio. We zijn zelf allemaal niet zo
technisch, maar hij begreep ons helemaal en was erg enthousiast over onze
muziek. Hij doet veel meer dan alleen wat knoppen indrukken. Wat dat betreft,
laten we ons graag verrassen door mensen die iets beter kunnen dan wijzelf. We
staan open voor leuke ideeën. Voor onze clip is Mirka Duijn
verantwoordelijk. Tijdens het brainstormen kwamen er beelden van een gymzaal
naar boven. Het nummer gaat over vallen en opstaan. En dat doe je toch het best
op een dikke mat.
Helaas is de clip alleen op 3voor12 te zien. TMF en
MTV draaien vooral veel dezelfde video’s. Áls ze die al draaien
natuurlijk, want op Music Television is tegenwoordig helaas alleen nog maar
plaats voor Reality TV. Dat was tien jaar geleden wel anders...”
Tekst en fotografie: Dimitri Hakke
------
Theater Zuidplein
Theater voor Jan en Achmed met de pet
Theater Zuidplein is een echt volkstheater.
Laagdrempelige voorstellingen voor jong, oud, geschoold, ongeschoold,
allochtoon en autochtoon. Ook het nieuwe seizoen biedt voorstellingen voor
iedereen. “Elke Rotterdammer moet minstens één kaar naar
Theater Zuidplein zijn geweest.”
Aan het woord is directeur Doro Siepel, die sinds
vorig jaar de scepter zwaait over het van 1953 daterend complex in
Rotterdam-zuid. “Of het altijd een volkstheater is geweest, dat wil ik
eigenlijk komend jaar laten onderzoeken. In de beginjaren was het dat zeker. In
de jaren zeventig en tachtig veranderde de bevolking en daarmee ook het
karakter van de voorstellingen. Nu zitten we in een periode waarin we weer
terug gaan naar het begin: theater voor het volk.”
Met zo’n 325 voorstellingen per jaar, is er
bijna dagelijks iets te zien in Theater Zuidplein. Naast veel cabaret en
jongerentheater, is er ook in het komende seizoen weer plaats voor concerten.
Maar ook voor wijktheater en kluchten is er ruimte. “De klucht is niet
typisch Nederlands”, aldus Siepel. “In verschillende culturen is
het een grote traditie. Het komt voor in de Surinaamse, Antilliaanse,
Marokkaanse en Turkse culturele tradities. Het leeft daar écht!”
“De afstand tussen makers en publiek is bij
andere theaters groter dan bij ons. De verhaallijnen en het taalgebruik zijn
misschien wat makkelijker. Voorstellingen hoeven ook niet altijd moeilijk te
zijn, of een grote maatschappelijke boodschap uit te dragen. Veel mensen willen
geen moeilijk gedoe als de hele week hard hebben gewerkt, maar lekker lachen of
herkenbare situaties zien”, aldus Siepel.
Bij het aanboren van nieuw publiek, speelt het
wijktheater een grote rol. “De innige samenwerking is alleen maar inniger
geworden. De wijktheaters kunnen uitstekend vertalen wat er onder het volk
leeft. Zo is er dit seizoen onder meer de prachtproductie over honderd jaar
Feyenoord.” Dit toneelstuk zal begin april in première gaan op een
groot Internationaal Congres over Wijktheater in Theater Zuidplein. Na tien
voorstellingen gaat de voorstelling in delen naar de diverse wijktheaters.
Buiten de reguliere voorstellingen om organiseert
Theater Zuidplein nog andere ‘drempelverlagende activiteiten’ zoals
workshops, verkleedmiddagen, gesprekken met theatermakers, stages en open podia
voor iedereen die iets te melden heeft op cultureel gebied. Van verhalen
vertellen tot dansen. Maandelijks kunnen talenten hun kunsten etaleren, met als
uiteindelijk doel, een eigen avondshow in het theater.
Zelfs aan degenen die wel zin hebben om naar een
voorstelling te gaan, maar opzien tegen het ‘enge’ Zuidplein na
afloop van de voorstelling, is dit seizoen gedacht. Medewerkers brengen
iedereen die daar behoeft aan heeft, veilig naar hun auto, metro of tram. Een
excuus om niet naar het theater te gaan is er nauwelijks meer.
Theater Zuidplein, Zuidplein 60, 3083 CW Rotterdam.
010-2030203 www.theaterzuidplein.nl
-----
Sabeltandtijger in Rotterdam
Oog in oog staan met een sabeltandtijger? Het kan
vanaf 1 september in het Natuurhistorisch Museum. Een levensgroot model van dit
tot de verbeelding sprekende roofdier met zijn vlijmscherpe hoektanden, staat
centraal in de expositie ‘Het is gevaarlijk - de sabeltandtijger in
Rotterdam’.
Aanleiding voor de expo is een vondst die enkele
Urker vissers deden in het zuidelijke deel van de Noordzee. In 2000 werd een
deel van de kaak van een sabeltandtijger (Homotherium Latidens) opgevist. De
kaak bleek slechts 28.000 jaar oud te zijn , terwijl eerder werd aangenomen dat
deze Europese variant zo’n 300.000 tot 400.000 jaar geleden uitstierf. In het
Natuurhistorisch Museum wordt niet alleen de originele onderkaak tentoongesteld.
Remie Bakker creëerde voor de expo een levensgroot model van de tijger,
waardoor bezoekers een reëel beeld krijgen van dit machtige roofdier.
Daarnaast is er ruimte voor de Noordzee als rijke vindplaats van fossiele
resten van zoogdieren uit de ijstijd, de evolutie van deze tijgersoort, zijn
leefgebied in het destijds droogliggende Noordzeegebied en is er aandacht voor
twee van zijn belangrijkste prooidieren: de wolharige neushoorn en de
steppewisent. Aan een bronzen afgietsel van de complete schedel, kunnen de
bezoekers tenslotte ook nog zelf voelen waarom juist deze katachtige,
sabeltandtijger werd genoemd en waarom de gebitten van hyena, wolf en leeuw
erbij in het niet vallen. (DH)
Het is gevaarlijk - De sabeltandtijger in
Rotterdam, het Natuurhistorisch
Museum van 1 september tot en met 25 november.
---
Vooruitstrevende gebouwen centraal tijdens Open
Monumentendag
De Bergpolderflat, het sportfondsenbad in de Van
Maanenstraat, Huis Sonneveld en de Van Nellefabriek, zijn enkele gebouwen die dit
jaar te bezichtigen zijn tijdens de Open Monumentendag. De editie van 2008
staat in het teken van Moderne Monumenten. Door het bombardement is Rotterdam
vrij karig bedeeld met traditionele historische monumenten, maar is de stad
goed voorzien van vooruitstrevende, opvallende gebouwen. Naast de huidige
hoogbouw, heeft ook de periode van 1900 tot 1965 een duidelijke handtekening
achtergelaten in de Rotterdamse Architectuur.
Tijdens de Open Monumentendag kunnen bezoekers drie
routes volgen in de wijken Spangen, Blijdorp en Bloemhof/Hillesluis. De Van
Nellefabriek (1925-1930) is een mooi voorbeeld van het nieuwe bouwen. Aan de
ene kant is het gebouw een voorbeeld van functionalisme met beton, glas en
metaal als basis. Tegelijkertijd verbeeldt het gebouw het verlichte
ondernemersschap van de opdrachtgever, dat voortkwam uit zijn theosofische
achtergrond. Een ander staaltje van het ‘nieuwe bouwen’ is terug te
vinden in het Van Maanenblad (1932). Functioneel, strak, licht en luchtig.
Bijzonder aan dit gebouw was het openschuivende dak (dat tegenwoordig helaas
niet meer functioneert) en de grote zonneweide.
De Open Monumentendag op 8 september wordt omlijst
met een jazzontbijt, kinderactiviteiten, theatrale rondleidingen en een
stadspicknick bij het Stulemeijer 2- complex en het Justus van
Effen-complex. (DH)
Open Monumentendag, 8 september (diverse locaties)
Meer info: www.openmonumentendag.nl
---
-------------
The
Power Show - Car Girls
Jacqueline Hassink
De Nederlandse, in New York woonachtige fotografe Jacqueline
Hassink rondt in de loop van 2006 een omvangrijk project af: Car Girls. Hassink
fotografeerde van 2002 tot 2006 de charmante dames die op autobeurzen bij de
auto’s poseren. Wanneer autofabrikanten zich met hun producten willen
onderscheiden, stellen ze allemaal hun nieuwste auto's op de zelfde manier
voor: met behulp van vrouwelijke modellen. De vrouwen zijn niets meer dan een
hulpmiddel, een uithangbord. Of het nu shows betreft in
Europa, de Verenigde Staten, China en Japan hebben
wel allemaal verschillende culturele achtergronden en ideaalbeelden van
schoonheid en vrouwen. Om deze reden bezocht Hassink de autoshows op drie
continenten. Hassink: "Ik probeerde dat moment te vangen, waarop de
vrouwen geen individu meer waren maar een pop of een hulpmiddel.”
“Opvallend genoeg zijn in Frankfurt Car Girls
als fenomeen bijna verdwenen, terwijl in Parijs en Genève vele modellen aanwezig waren”,
aldus Hassink. “In Japan zijn er nog veel en doen zij een beroep op
verschillende fantasiewerelden, zoals dat in Japanse cultuur gebruikelijk is.
De Amerikaanse vrouwen presenteerden zich meer uniform: in hoog gehakte zwarte
laarzen en zwarte kostuums. "
Het resultaat van Car Girls is, behalve in het
Nederlands Fotomuseum ook te zien op de site van Hassink. Via een visuele
database zijn alle 'automeisjes' in categorieën ondergebracht. Zo kan de
bezoeker zoeken op o.a. plaats, automerk, autokleur, haarkleur van de meisjes
of kledingsstijl. Zoeken op merk toont duidelijk het idee van Car Girls. Zo presenteert Nissan, Shanghai
zich volledig anders dan Nissan, Detroit.
Het Nederlands Fotomuseum toont Car Girls in
installatievorm en wordt aangevuld met andere recente werken. [DH]
18 november 2007 - 31 januari 2008
Nederlands Fotomuseum (Las Palmas)
---
CAMERETTEN Jandino Asporaat
Tientallen deelnemers hebben de afgelopen maanden
hun uiterste best gedaan in de voorronden van de 42ste editie van Cameretten.
Welk Cabarettalent wint op 24 november de finale in het Nieuwe Luxor? De
Beloning: Eeuwige roem en je naam in het lijstje van grootheden als Marc-Marie
Huybrechts, Eric Sauers, Plien en Bianca, Theo Maassen, Hans Teeuwen, Brigitte
Kaandorp en Ivo de Wijs. Uitagenda Rotterdam belde met oud-deelnemer Jandino
Asporaat en informeerde naar het Camerettengevoel.
Je won in
2005 de persoonlijkheidsprijs tijdens Cameretten. Wat zijn je herinneringen aan
die avond?
Het was voor mij volkomen nieuw om in zo’n
grote zaal te staan. Dus wat dat betreft was de halve finale al een
overwinning. Ik dacht steeds: dit neemt niemand me meer af. Die
persoonlijkheidsprijs zag ik echt als een hele leuke bonus. Je staat daar als
maagd op het podium. Je maakt je eerste grap en die werkt dan. Ik kon het bijna
niet geloven.
Wat maakt
Cameretten tot zo’n speciaal festival?
Ik heb dus geen ervaring met andere festivals, maar
wat mij opviel was dat er zo goed voor je gezorgd wordt. Vanaf de eerste ronde
waar ik voor 170 man stond te spelen tot aan de voorbereidingen voor de
finaleronde. Dan gaan ze een weekend met je werken. Je krijgt workshops, tips,
je blijft zelfs slapen. Met als enige doel je cabaretvoorstelling beter maken.
Je kan met elke vraag komen. Het was echt bijzonder. Je krijgt een soort
familiegevoel. Zeker als je na de finale met z’n drieën op tournee
gaat. Dan is elke vorm van competitie, als die er al was, verdwenen en dan wil
je samen gewoon een schitterende avond maken. Ik heb nog steeds contact met een
aantal deelnemers. Net nog sprak ik met de Timothy Begeyn, de winnaar van 2005.
Je staat
inmiddels in de theaters met je eigen voorstelling Antilliaanse Pot. Wat kunnen
de bezoekers daar verwachten?
Mensen kunnen een feest verwachten! Het is gaat
over mijn leven. Mijn familie, de liefde, alles wat mij bezig houdt. Het is geen
normaal, standaard cabaret. Het is niet alleen voor Antillianen hoor. Voor
iedereen. Allochtoon of autochtoon. Ik heb de voorstelling ook gespeeld voor de
koningin. Nou als koningin Beatrix er om kan lachen, kan iedereen er om lachen
toch, hahaha.
Cameretten 2007. De finale vindt plaats op 24
November in het Nieuwe Luxor. De finaletournee van Cameretten 2007 duurt dit
jaar ongeveer 45 avonden in de periode van december 2007 tot en met mei 2008.
Voor het volledige schema zie: www.cameretten.nl
Jandino Asporaat toert door het land met
Antilliaanse Pot en staat op 9 november in het Fortis Theater a/d Schie in
Schiedam. Voor meer data zie: www.jandino.nl
[DH]
---
Het leven na The Gathering
Anneke van Giersbergen 13 jaar lang het boegbeeld
van de symfonische rockband The Gathering. Na acht albums vond de 34-jarige
zangeres het hoog tijd om nieuwe wegen te verkennen in haar leven en op
muzikaal gebied. Die verkenning is er gekomen in de vorm van poprockformatie
Agua de Annique. Op het debuutalbum Air, dat Van Giersbergen maakte met Jaques
de Haard, Rob Snijders en Joris Dirks, staan breekbare liedjes zonder de
bombast van The Gathering. Van Giersbergen, die ook piano speelt op het
rock/pop georiënteerde album, schreef bijna alle muziek en teksten voor
het debuutalbum zelf. Het geluid van de liedjes varieert van singer/songwriter
tot aan pure pop en rock. Stemmige pianomuziek en subtiele gitaren begeleiden
de herkenbare dromerige vocalen die je meevoeren op een muzikale reis. Fans van
The Gathering hoeven niet te wanhopen. Het vervoermiddel mag dan anders zijn,
maar de betovering van Van Giersbergen blijft. Of Agua de Annique ook op het
podium z’n mannetje staat, is op 9 November te zien in de Mezz in Breda.
Support komt deze avond van de band Lawn. Een vierkoppige alternatieve
indierock band uit Groningen. Hun liedje Fix van het album Backspace is een duet met Anneke van
Giersbergen.[DH]
Agua
de Annique (support+ Lawn) in Mezz, 9 november 21.30 uur
El Pio viert jubileum
Popkoor El Pio is een begrip in Etten-Leur. Het
gezelschap onder leiding van Rudy
Pijfers maakt eigentijdse popmuziek die bewerkt wordt door het koor en de band.
Ter gelegenheid van het tienjarig bestaan, presenteert het koor op 10 en 11
november 2007 haar vijfde avondvullende theatershow in De Nobelaer in
Etten-Leur. Meer dan vijftig zangers en zangeressen van twintig tot achter in
de vijftig kijken in de voorstelling Flashback terug in een sfeer van
melancholie en hoop, met veel bekende popsongs uit de recente historie van de
popmuziek. Ondersteund door de perfecte sound van de popband en een passende
choreografie staat de voorstelling garant voor een avond of middag
theaterplezier. El Pio krijgt in de voorstelling ondersteuning van de
eigentijdse sound van Popkoor YEP, de jongerenafdeling van het koor. [DH]
Flashback, jubileumshow van EL Pio
zaterdag 10 november 2007 om 20u15 en zondag 11
november 2007 om 14u30
De Nobelaer, Etten-Leur
Sla eens een dichter op zijn kop!
Dichters meppen popmuzikanten en popmuzikanten
slaan dichters om de oren. Met woorden welteverstaan. In een heuse boksring
nemen vertegenwoordigers van beide disciplines het tegen elkaar op, in de
ultieme strijd om de macht over het woord. Pop vs Poetry zorgt voor een
verhitte sfeer op het podium. Geen bandjes of een danceparty, maar een heus
kickboksspektakel vol gespierde taal. Een sportieve setting, compleet met
masseurs, rondemissen, jury, scheidsrechters en lenige woordkunstenaars. Het
uitgangspunt voor Productiehuis Oost-Nederland: “Zijn goede liedjes
immers geen briljante gedichten en zijn goede gedichten eigenlijk geen
prachtige liedjes?”
Via een applausmeter na elke ronde bepaalt het
publiek mede, wie de machtsstrijd heeft gewonnen. De presentatie en muziek is
in handen van Tim Beumers en DJ MP (VSOP). De acteurs: Jeroen Bousma
(Job-Joris, masseur pop), Dagmar Bokma (Elisabeth, jury), Maurice Gresnigt
(Max, masseur dichters), Floor Jansen (rondemiss Shirley) en Rob Kramer of
Lucas Kok (Diederik, jury). De dienstdoende dichters verschillen per avond.
Eerder verschenen in de ring o.a. Bob Fosko, Marco Roelofs
(Heideroosjes),Thé Lau, Jules Deelder, Diana Ozon en Rick de Leeuw. In
theater De Bussel is het de beurt aan Bazz (Van Katoen,captain Popteam), Hans
Vandenburg (Gruppo Sportivo) en Def P (Osdorp Posse). Zij nemen het op tegen
Sieger M.G. (captain Poetryteam), Simon Vinkenoog en Daniël Dee. [DH]
Pop
vs Poetry, 22 november, Theater de Bussel, Oosterhout
----
Big
Shampoo & The Hairstylers’ ode aan de Big Band
Big
Shampoo & The Hairstylers is een unieke
Rockabilly-formatie
uit West-Brabant. Geheel in de Big Band-stijl van Brian Setzer, gooit
de band momenteel hoge ogen in Clash of The Coverbands. Een wedstrijd waarin
zogenaamde tributebands uit het hele land het tegen elkaar opnemen in een
muzikale strijd.
Contrabassist Bert van Uffelen richtte de
elfkoppige band zo’n anderhalf jaar geleden op, met de Big Band-stijl van
voormalig Stray Cats-frontman Brian Setzer in zijn achterhoofd. “Ik ben
erg fan van zijn stijl. Bij een complete Big Band praat je al snel over een man
of achttien. Ik wilde een wat compactere versie, omdat toch niet elk podium
daar plek voor heeft.” Het werden elf mensen, waaronder zes blazers.
Behalve bij echte Rock and Roll-liefhebbers, bleek
het concept ook een andere doelgroep aan te spreken. “Bij concerten zien
we een hoop jong publiek. Een artiest als Christina Aguileira heeft ook die
traditionele Amerikaanse swinginvloeden, maar dan in een moderner jasje”,
aldus Van Uffelen.
Ook Big Shampoo & The Hairstylers brengt zijn
nummers vaak in een verrassende uitvoering. “We proberen nummers te
kiezen die je niet van een big band verwacht. Dat het publiek denkt: ‘He,
het kan ook zo!’ We spelen bijvoorbeeld zelf gearrangeerde uitvoeringen
van Walk This Way van Aerosmith, Black or White van Michael Jackson en Crazy
Little Thing Called Love van Queen.”
Een goede coverband besteedt ook de nodige aandacht
aan de podiumpresentatie. Jasjes, haardracht en een echte orkestbak voor de
blazers overtuigden de jury’s van de Clash of The Coverbands meerdere
malen. In de kwartfinale ontving de band de vakjuryprijs en verzekerde zich
daarmee van een plek in de regionale halve finale op 25 November in Eindhoven.
“In totaal hebben geloof ik 1600 bands zich ingeschreven. Ik hoop natuurlijk
dat we uiteindelijk in Paradiso in de landelijke finale staan. Maar dan moeten
we nog een paar rondes overleven…” [DH]
Maandag 12 nov in Schouwburg De Kring, Roosendaal.
Vrijdag 14 dec in Cafe 't Slik, Bergen op Zoom.
Meer info via: www.bigshampoo.nl
Rock
& Roll en mode op Going to a Go-Go
Vegas
villains go
Voor de rest van de muziek is Rotown op 4 November
de place-to-be. Daar spelen The Bishops en de Oops-a-Daisies. Oops-a-Daisies is
een internationaal gezelschap dat bestaat uit 7 dames uit Nederland, Spanje en
de Verenigde staten. Behalve uit gitaar, bas en drums bestaat het
instrumentarium van deze band o.a. ukelele, koeiebel, banjo, trompet, mondharp,
kokosnoten , lepels, kazoo, wasbord, lapsteel gitaar en een vogel. Londense
Rock and Roll komt van The Bishops, met de tweeling Mike en Pete Bishop in de gelederen.
Ze worden ondersteund door een drummer met Schotse roots, Chris McConville.
Volgens recensies is de grote kracht van de band is, dat ze een volstrekt
unieke, nieuwe en opwindende herinterpretatie neerzetten van songs, klanken en
ritmes uit de hele popgeschiedenis. “Alsof The Hollies, Beatles, Beach
Boys, Dick Dale en The Knack lekker aan het jammen zijn met The Feeling,
Fratellis en Kaizers Orchestra.”
Going
to a Go-Go Festival in het CBK en Rotown. 4 november 2007 vanaf 12 uur. Meer info via: www.goingtoagogo.com
De pracht van Opium
[door Dimitri Hakke]
Het roken van opium is door de eeuwen heen omgeven
door mystiek. De gevaren, de verslaving, de handel en de illegaliteit die
rondom het rookwaar hangt. Minder bekend zijn de rituelen en de attributen. De
Kunsthal toont een keur aan objecten, zoals lampen, schalen en een compleet
interieur van een Chinese opiumkit. Handgemaakte pijpen van bamboe, zilver,
ivoor of jade laten zien dat opium een luxeartikel was.
Met de tentoonstelling Het Zwarte Parfum, toont de
Kunsthal een historisch overzicht van het opiumgebruik. Hoewel China wordt
gezien als het opiumland bij uitstek, waren het de Egyptenaren die al in 1600
voor Christus, opium gebruikten. Het gestolde sap van een gedroogd zaaddozen
van de papaverplant werd gebruikt om huilende baby’s te kalmeren. De
kracht van de plant als pijnstiller, hoestonderdrukker en verdoving werd alom
geaccepteerd. Zelfs Homerus noemt de plant in zijn epos de Ilias. Schrijver
Thomas Sydenham (1624-1698) roemde de verlichtende effecten van Opium:
“Van alle remedies die de Heer aan de mens geschonken heeft om zijn
lijden te verlichten, is geen enkele zo universeel en werkzaam als
opium.” Het is niet voor niets dat de papaver ook wel geluksplant werd
genoemd. Naast Sydenham genoten schrijvers als Charles Dickens, Oscar Wilde,
Samuel Tayor Coleridge, Rudyard Kipling en diverse kunstenaars van de
inspirerende werking van de drug.
Natuurlijk is er genoeg aandacht voor de
schaduwzijde van het opiumgebruik. Gewenning leidt tot afhankelijkheid en
meestal verslaafd is er geen weg terug. Als handelsartikel was Opium goud voor
de Engelsen. Het diende als breekijzer om de eeuwenlang gesloten poort van het
Hemelse Rijk te forceren. Een handelspolitiek die bijna leidde tot de ondergang
van China. Sindsdien zien Chinezen opium als het symbool voor buitenlandse
uitbuiting en vernedering. In het begin van de twintigste eeuw werd de handel
en het gebruik ervan verboden. Wat de massale vernietiging van pijpen en
aanverwante gebruiksvoorwerpen tot gevolg had. In dat licht bezien is de
collectie gebruiksvoorwerpen die in de Kunsthal tentoongesteld worden, nog
unieker.
Opium - Het Zwarte Parfum 28 april t/m 8 juli in de
Kunsthal.
Kop: Revolutionaire
ontwerpen van alle tijden
Streamer: Wonderbaarlijke
audiotour langs architectonische Rotterdamse hoogstandjes
Door Dimitri Hakke
De kubuswoningen, het
Witte Huis, de Lijnbaan, de Erasmusbrug, de Peperklip en zelfs de snackbar van
Bram Ladage. Dagelijks argeloos voorbijgelopen door tienduizenden
Rotterdammers, maar ten tijde van hun oplevering stuk voor stuk staaltjes van
unieke architectuur. Een wonderbaarlijke audiotour langs veertig bouwwerken,
voert de luisteraar terug in de tijd.
De jongeren die er
dagelijks rondhangen hebben er waarschijnlijk geen weet van, maar de Lijnbaan
was ooit een van de meest revolutionaire winkelgebieden in Europa. Een krakende
stem met deftige tongval, rept via de mp3-speler over de
‘luchteurlog’, waarvan Rotterdam het slachtoffer werd. Wie zijn ogen
even sluit, kan zich de sensatie voorstellen bij degenen die in 1953 bij de
opening aanwezig waren. “Een uniek winkelgebied, uitsluitend toegankelijk
veur den voetganger”, zo meldt de stem. Het ontwerp van Van de Broek en
Bakema was zo vooruitstrevend dat het als voorbeeld diende voor winkelcentra
over de hele wereld. Even later brengt Dorus een ode aan de Lijnbaan op de
melodie van Delilah. “Ik ben zo razend verliefd op een straat als die
Lijnbaan.”
De Sites & Stories
audiotour is een stadszwerftocht vol levendige geluidsfragmenten. De ene keer
lijkt het alsof je in een tijdmachine bent gestapt en bij de onthulling van een
gebouw staat. Dan weer neurie je mee met oude Blue Band-reclames of krijg je
een toelichting van de architect zelf.
Studio VollaersZwart heeft bij de tocht een spectaculair ontwerp gemaakt
voor de aankleding van de gebouwen, onder de naam Cliffhangers. Kenmerkende
details van de gebouwen worden door middel van paarse kleurvlakken
‘uitvergroot’. Voor de kinderen die mee gaan op de Sites &
Stories-tocht zijn er stads- en fantasiekaarten of een architectuurquiz. Verder
verzorgt Rotterdam Architecture diverse fiets- en bustochten langs de locaties.
In Rotterdam is ruim
honderd jaar architectuur te zien op een paar vierkante kilometer. Wie de
veertig locaties bezoekt, krijgt een mooi beeld van het unieke karakter van de
stad. De friettent van Bram Ladage (1990) op het Binnenwegplein, het
kantoorgebouw De Brug (2002-2005), dat met een slakkengang over de bestaande
margarinefabriek werd geschoven. Zo traag dat het met het blote ook niet waar
te nemen was. Natuurlijk zijn er de Kubuswoningen (1978-1984), waarvan menigeen
zich nog steeds afvraagt of de muren van binnen ook scheef zijn. Een tocht die
gaat van het Westelijk Handelsterrein (1894) tot aan het multifunctionele
hotelcomplex Montevideo, dat gebaseerd is op de woonwolkenkrabbers in New York.
Met 152 meter is het gebouw op de Kop van Zuid het hoogste concertgebouw van de
Benelux.
Ruim honderd jaar eerder
was het de architect Molenbroek die eveneens een hoogterecord vestigde met het
Witte Huis. Met zijn 43 meter gold dit gebouw in 1898 als hoogste van Europa en
is daarmee een van de beste getuigen dat ondernemen en vernieuwen Rotterdammers
in het bloed zit.
De MP3 audiotour is vanaf 5 april te downloaden via
www.rotterdam2007.nl of op te halen
(inclusief speler en plattegrond via de Rotterdam Store aan de Coolsingel 5.
Kader:
Wie inspiratie heeft
gekregen na de vele architectonische indrukken om ook creatief bezig te zijn,
kan zijn hart ophalen bij de fotowedstrijd rondom het thema Sites &
Stories. Een van veertig gebouwen moet een rol spelen op de foto. Dit kan zijn
als primair object, maar ook als decor of achtergrond. Er morgen ook mensen,
objecten, of iets degelijks op komen te staan. Er zijn drie categorieën:
studenten, jongeren tot 17 jaar en amateur-fotografen vanaf 26 jaar. Voor meer
info (o.a. de lijst alle van gebouwen) www.fotowedstrijdrotterdam.nl.
Schuddebuiken met schrijvers
Judith Visser en Bart
Chabot interview
(R-Uit Maart)
Lof der zotheid is het centrale thema van de boekenweek 2007.
Vernoemd naar het gelijknamige boek van Erasmus, belicht deze 72ste editie
humor in al zijn vormen: van scherts tot aan ironie en van de glimlach bij Van
’t Reve tot aan de schaterlach bij Jules Deelder.
Erasmus zelf zal op 14 maart de boekenweek openen in de Arminiuskerk door een
nieuwe vertaling van Lof der Zotheid te presenteren. De filosoof houdt een
monoloog over Rotterdam anno 2007. De Arminiuskerk wil enkele relikwieën
van Erasmus tentoonstellen, waaronder zijn schedel. Tijdens de openingsavond
staat een discussie over literatuur en sponsoring op het programma en een
lezing over domheid. Een en ander wordt omlijst met optredens van de
woorddansers en een kamerorkest. Ook verschillende schrijvers zullen
acte-de-presence geven. De organisatie hoopt op een soort boekenbalsfeertje.
“Een mix van literair en poëzieminnend publiek en schrijvers.”
[Beste boek]
In samenwerking met de bibliotheek zijn vijf Rotterdamse auteurs genomineerd
voor de titel ‘Rotterdamse boek van 2006’. Via de website van de
Centrale Bibliotheek kunnen lezers stemmen op hun favoriete schrijver.
Genomineerden zijn: Marcel Möring (Dis), Abdelkader Benali (Feldman en
ik), J.A.Deelder (Swingkoning), Jeroen Naaktgeboren (Poetry Slam - Het festival)
en Judith Visser (Tegengif).
De 28-jarige Judith Visser verraste dit jaar met Tegengif. Haar debuutroman
over de wereld van prostitutie, deed al voor verschijning veel stof opwaaien.
De eerste druk was een week na verschijning uitverkocht.
Vanuit Los Angeles reageert Visser verheugd op het nieuws.”Ik las het
vanmorgen, toen ik mijn ontbijt aan het klaarmaken was en mijn laptop
opstartte. Het nieuws kwam echt uit de lucht vallen. Ik had dit absoluut niet
verwacht.”
Het grootste gedeelte van 2006 beleefde de schrijfster in een roes. “ Al
maanden voordat het boek verscheen, was er onverwacht veel aandacht in de
media. De eerste helft van 2006 was wat rustiger, hoewel het op persoonlijk
vlak vrij pittig was. Ik ging onder andere door een echtscheiding heen.”
Momenteel bivakkeert Visser in L.A om te werken aan haar nieuwe boek
‘Kim’. “Het speelt zich voornamelijk af in Los Angeles. Ik
ben nogal van de research. Als ik ergens over schrijf, wil ik precies weten
waar ik het over heb, alle details van binnen en buiten kennen, zodat ik me zo
goed mogelijk kan inleven.”
Kim uit Tegengif is in ‘Kim’ inmiddels schrijfster. Ze heeft een
boek geschreven over haar ervaringen als prostituee en krijgt te maken met
bedreigingen. Ze krijgt van een vriendin de uitnodiging om een tijdje naar Los
Angeles te komen. “Bij aankomst komt Kim meteen in een reeks bizarre,
humoristische en soms gevaarlijke situaties terecht.”
Kim verschijnt in september. “Zodra ik klaar ben, begin ik meteen met het
schrijven van mijn derde boek. In pauzes geloof ik niet, ik stroom over van
ideeën. Als ik daar tijdelijk afstand van zou nemen, ben ik bang dat het
weg gaat en niet meer terugkomt.”
Arminiuskerk (14 maart, 5 euro) Museumpark 3, Rotterdam, 010-4363800
------
De keuze van Chabot
In diverse bibliotheekfilialen
houden Nederlandse topauteurs literaire avonden. Onder hen Joost Zwagerman,
Arthur Japin, Jan Siebelink en Bart Chabot. Laatstgenoemde is vooral bekend van
zijn Brood-biografieen en zijn gedichten. De 52-jarige Haagse spraakwaterval
staat momenteel in de theaters met Martin Bril en Ronald Giphart. Op 20 maart
is hij te zien in de bibliotheek in Ommoord. Bovendien exposeert hij deze maand
zijn favoriete boeken onder de noemer “De Keuze Van”.
Wat ga je doen op 20 maart?
Ik weet eigenlijk pas vlak van te voren wat ik ga doen. Mijn productie is
inmiddels zo groot dat ik een behoorlijke keuze heb. Ik doe zeker een aantal
verhalen uit mijn laatste boek FC Dood en gedichten uit Greatest Hits: Volume
1. Waarschijnlijk draag ik ook voor uit mijn drie nieuwe gedichtenbundels, die
in maart verschijnen onder de titel McPain.
Je hebt ook een expo in de
Centrale Bibliotheek. Welke schrijvers komen we daar tegen?
Truman Capote, Martin Amis, crime-writer Elmore Leonard, maar zeker Hunter
Thompson. Én biografieën van Elvis en Jerry Lee Lewis. Het is een
mengeling van Amerikaanse fictie en biografieën over Rock ’n Roll
Heroes.
Jerry Lee Lewis is fantastisch. De laatst nog levende van de grondleggers van
de Rock ’n Roll. Er zit wel een steekje aan ‘m los, maar daar hou
ik wel van. Hellfire van Nick Tosches is een van de prachtigste Rock ’n
Roll-biografieen ooit verschenen.
Bij de Nederlandse auteurs mogen Ome Jules, Martin Bril en Remco Campert
natuurlijk niet ontbreken. Maar ik probeer zeker nog een paar verrassende
keuzes te doen.
De boekenweek staat in het
teken van humor in al zijn vormen. Wat heb je met humor?
Humor is hét instrument waarmee je serieuze en zwaarwichtige zaken kunt
relativeren. Dat is buitengemeen belangrijk. Het stelt je in staat om grip op
je leven te houden. Humor is een reddingsboei. Heb je dat niet, dan heeft het
eigenlijk niet veel zin meer om de dag van morgen af te wachten.
Is er genoeg humor in de
literatuur?
Nee! Er is een schrijnend gebrek aan...Het is allemaal loodzwaar en niet vrij
van pretenties. Veel dikdoenerij en academisch jargon. Nee, dan Hunter
Thompson. Om zijn verhalen moet ik zo onbedaarlijk lachen. Dat heb ik ook met
het werk van Jules Deelder. Dat heeft zo’n ontzettende goedgemutstheid.
Ik moet al lachen als ik er aan denk ha ha ha ha . Het is heerlijk om te
schaterlachen bij een boek, maar ook de glimlach bij Van ’t Reve kan ik
waarderen. Als het maar zonder goedkope middelen is. Het moet echt zijn en geen
namaak, begrijp je?
Wat brengt 2007?
Na mijn toer met Giphart en Bril komt er een toerdagboek uit. Dan drie
dichtbundels en in januari 2008 gaan we weer de theaters in met een nieuwe
show. Het is zo ongelofelijk druk. Ik ben twee weken niet thuis geweest. Ik zie
meer hotels dan mijn eigen bed. Eigenlijk leef ik nu een beetje het leven van
de Rock ’n Roll-helden waar ik vroeger over las. Je bent voortdurend on
the road. Maar ja, als ik thuis op de bank niks zit te doen, val ik in een diep
gat.
Tot slot, wat is het meest
zouteloze boek dat je ooit hebt gelezen?
Mmm, mag ik het zeggen? De Tandeloze Tijd van A.F.Th van der Heijden kreeg
fantastische recensies. Het was een heel dik en strontvervelend boek. Het is
een aardige gozer, maar er was geen doorkomen aan. Ik heb echt mijn best
gedaan. Zelfs op de wc geprobeerd, maar zelfs om je reet mee af te vegen was
het niet goed genoeg hahahahaha
Joost Zwagerman (14 maart) 20.30 uur Bibliotheek Bloemhof,
Lange Hilleweg 380, Rotterdam, (010)4230217, Bart Chabot (20 maart)20.30 uur.
Bibliotheek Ommoord, Wijkgebouw Romeynshof, Briandplaats 21, Rotterdam,
(010)4216631, Jan Siebelink (21 maart)20.00 uur. Bibliotheek IJsselmonde,
Groene Tuin 319, Rotterdam, 010)4829494, Arthur Japin (22 maart) 20.30 uur.
Bibliotheek Hoek van Holland, Lokaal Cultureel Centrum De Hoekstee, Mercatorweg
50, Hoek van Holland, 0174)382551
Toegang op alle avonden bedraagt 5
euro. Reserveren via bibliotheekfilialen.
--------
Programma 36e editie van het IFFR biedt meer dan alleen filmkunst (R-Uit Februari)
Licht? Camera? Expo!
Door Dimitri Hakke
Vierkante ogen van de tientallen films die voorbij zijn geflitst tijdens de 36e editie van het Internationaal Film Festival Rotterdam? Wie even geen zin heeft om in duistere zaaltjes te vertoeven en liever de benen strekt kan tijdens en na het festival terecht bij diverse exposities die in het teken staan van film en licht. Van een prikkelende performance in de Schouwburg tot handgeschilderde filmposters in de Kunsthal.
Van woensdag 24 januari tot en met zondag 4 februari toont het
IFFR naast het reguliere filmprogramma een ruime keuze aan exposities. Onder de
noemer Exposing Cinema vindt in Tent. de expositie Borderline Behaviour plaats.
Deze tentoonstelling ziet animatie als een gevoel en niet als een filmgenre.
Met de Fransman Emile Cohl, die tussen 1908 en 1918 meer dan 200 animatiefilms
maakte als historisch vertrekpunt, bekijkt deze tentoonstelling de relatie
tussen cinema en de beeldende kunsten. Centraal staan kunstenaars die een
bijzondere vrijheid van denken en doen propageren. Borderline Behaviour is een
ontmoetingsplek voor filmprojectie, videobeams, tekeningen, ruimtelijke
installaties, sculpturen, wandschilderingen en fotografie. De tentoonstelling
toont onder meer werken van de Emile Cohl, Ana Torfs, Tony Conrad, Peter
Tscherkassky, Saul Levine, Juliana Borinski, Paul van der Eerden en Knut
Åsdam.
Laatsgenoemde is tevens Artist in Focus tijdens het filmfestival. Dit programma
biedt ruimte aan de eerste solotentoonstelling in Nederland van de uit
Noorwegen afkomstige, maar vooral zeer internationaal opererende kunstenaar,
fotograaf en videomaker. Een selectie van Åsdams films en fotowerken,
waarin de relatie tussen stedelijke architectuur en de mens krachtig wordt
verbeeld, is te zien op verschillende festivallocaties in Rotterdam.
[EIFFELTOREN]
In het Nederlands Architectuur Instituut wordt de bezoeker verleid door licht
en architectuur. De komst van elektriciteit en de uitvinding van de gloeilamp
aan het einde van de negentiende eeuw brachten een grote verschuiving teweeg in
de manier van ontwerpen en bouwen. De tentoonstelling Architectuur van de nacht
- Schitterende gebouwen laat zien hoe het gebruik van licht in de afgelopen
honderd jaar de architectuur en onze beleving ervan heeft veranderd.
De wereldtentoonstelling van 1889 in Parijs was met de verlichting van de
Eiffeltoren de eerste manifestatie waar kunstlicht voor een groot publiek
zichtbaar was in de architectuur. Niet veel later, aan het begin van de
twintigste eeuw, proberen architecten met licht tot ruimtelijke vormen te
komen. Prachtige voorbeelden hiervan zijn de Van Nelle Fabriek van Brinkman
& Van der Vlugt in Rotterdam en de Volharding van Jan Buys in Den Haag.
Deze gebouwen zetten bovendien de toon voor lichtreclame. In 2000 deden de
groene bewegende lichtblokjes die Renzo Piano op de gevel van het KPN-kantoor
in Rotterdam had aangebracht nog stof opwaaien. Verlichte maquettes in een
verduisterde ruimte hebben een bijzondere plaats in de tentoonstelling
Architectuur van de Nacht. Verder zijn er prachtige lichtontwerptekeningen,
klassieke en moderne nachtfoto's en collages van 'by night'-ansichtkaarten te
zien.
[VILLA VAN LICHT]
Waar in het NAI het exterieur van gebouwen centraal staat, richt de expo Villa
Photon in Villa Sonneveld zich op het verlichte interieur. De objecten en
sculpturen zijn geplaatst in de jaren ‘30 omgeving van de villa. Het
parcours voert langs diverse kamers waar in de ontwikkeling van het klassieke
peertje naar ‘atmosferisch geïntegreerd licht’ te zien is. De
tentoonstelling omvat ondermeer vijf topstukken van sixties lichtkunstenaar
Nicholas Schöffer, aangevuld met werk van Hans Schork, Jan Dibbets, Kerry
Tribe, Moholy-Nagy, Jud Yalkut, Peter Struycken en de Vrielynck collectie.
Vanwege het aparte karakter van de Villa kunnen slechts een beperkt aantal
bezoekers tegelijk naar binnen. Tijdens het IFFR van 24 januari tot en met 4
februari worden 's avonds in de tuin van Huis Sonneveld onder de titel
SatellietTuin videofilms geprojecteerd op een satellietschotel van bijna 2,5
meter doorsnee.
Eclipse in galerie RAM belicht de tijdelijkheid van licht, met
name om de waarneming van licht in relatie tot tijd. Volgens de samenstellers
is ‘een eclips is een moment van verdwijning, waardoor tegelijk onze
gewaarwording aangescherpt wordt van de afstand die lichtstralen overbruggen.
Het is een beleving van vluchtigheid.’ Deze vluchtigheid is gevangen in
een aantal installaties van onder andere Mika Taanila, Carla Arocha en Anri
Sala.
V2_ besteed aandacht aan het andere element van de film: geluid. Het
Wit-Russische/Amerikaanse duo Evelina Domnitch en Dmitry Gelfand maakt
kunstwerken waarin natuurkunde, scheikunde en informatica samen gaat met
filosofie. Met de Camera Lucida proberen ze golfverschijnselen te vangen, zowel
in geluid als in licht. De installaties van Domnitch en Gelfand zijn eeuwig
veranderende verschijnselen. Het 'observatorium' is een doorzichtige, met gas
gevulde kamer die geluidsgolven omzet in zichtbaar licht. Gasvormige
microbubbels die in een vloeistof worden geïnjecteerd en gebombardeerd met
ultrasound, imploderen en worden zo heet als de zon, waarbij lichtenergie
vrijkomt in de vorm van geluidsgolven.
[TAMIL-CULT]
Bollywood is naast Hollywood de bekendste en grootste filmindustrie van de
wereld. De Indiase filmindustrie stijgt met ruim 1200 films per jaar met gemak
boven Hollywood uit. Maar ook het minder bekende Kollywood, beter bekend als de
Tamil cinema, is een minstens zo noemenswaardige filmindustrie. De Kunsthal
toont aan de hand van een twintigtal Kollywood billboards een van Indiaas
grootste en populairste filmindustrieën. De musicalachtige films zijn in
de ogen van westerlingen bizar qua kleur, entourage, setting en verhaallijn en
worden bijna tot cult verheven. De handgeschilderde billboards laten in
verschillende stijlen de letterlijk en figuurlijk uitvergrote emoties uit de
Indiase films zien zoals jaloezie, heldendom, erotiek, angst, liefde en haat.
Ontwerpers van Bollywood- en Kollywoodbillboards hebben in de loop der tijd een
eigen unieke stijl
ontwikkeld om Indiaas publiek naar de bioscoop te lokken. De billboards
voorzien steden van aangename decoratie, reflecteren op de snel veranderende
samenleving en tonen de drang naar fantasie en ontvluchting. Globalisatie,
technologische ontwikkeling en veranderend cultureel klimaat hebben de
artistieke uitingen van de billboards onderdrukt. De handgeschilderde
filmbillboards zijn van ‘low-culture’ in ‘high-art’
veranderd, en van de straat naar het museum verplaatst.
In de Rotterdamse Schouwburg spelen Simone Aughterlony en Meika Dresenkamp op 1
en 2 februari, een prikkelende performance van bewegende beelden en bewegende
lichamen. In Between Amateurs hebben ze alles ingepakt en zijn klaar om te
vertrekken ? of moeten ze nog aankomen? De een danst graag, de ander houdt van
filmen. Ze wisselen hun rollen uit en delen hun vaardigheden.
Het toneel is een verzameling van vreemde bouwplaatsjes, vol kabels,
apparatuur, lappen en meer spullen voor doe-het-zelfkunst. Ze spelen
aanvankelijk ook zoals amateurs dat doen: uit liefhebberij. Maar gaandeweg
ondermijnen ze hun rollen en wordt hun spel minder vrijblijvend. Ze stellen hun
lichamen in de waagschaal en confronteren het publiek met een overdaad aan
vluchtige beelden.
Het programma van het 36e
International Film Festival Rotterdam verschijnt donderdag 18 januari 2007 als
bijlage bij de Volkskrant en tegelijkertijd online op
www.filmfestivalrotterdam.com.
Borderline Behaviour TENT. van 25
maart tot en met 18 maart. Meer info: www.tentplaza.nl of 010- 4135498
Architectuur van de nacht -
Schitterende gebouwen NAI van 27 januari tot en met 6 mei. Meer info:
www.nai.nl of 010-4401200
Villa Photon Villa Sonneveld NAI
van 27 januari tot en met 6 mei. Meer info: www.nai.nl of 010-4401200
Eclipse Galerie RAM van 25 jan tot
en met 18 februari 2007. Meer info: www.ram-art.nl of 010-4767644
Camera Lucida V2_ van 24 januari
tot en met 4 februari. Meer
info www.v2.nl of 010-2067272
Kollywood Billboards – Tamil
cinema uit
--------------------
De festivalprogrammeur tipt… (R-Uit Jan)
Ludmilla Svikova is al ruim tien
jaar aan het filmfestival verbonden als programmeur. Films uit Midden-Europa en
Oost-Europa en sinds kort het Midden-Oosten vormen haar specialisatie.
Regelmatig reist ze dan ook naar internationale festivals om mooie films los te
krijgen voor het IFFR.
Kun je iets zeggen over de verschillen in filmcultuur in de landen die je
bezoekt?
Dat is lastig te zeggen. Mijn idee is dat er weinig mag in de films in het
Midden-Oosten. Maar eigenlijk kan ik daar moeilijk uitspraken over doen. In
Oost-Europa zie je dat er nieuw talent komt boven drijven. Er was even een
grote crisis, maar er is sprake van een nieuwe golf van kwaliteit en
kwantiteit. Vanuit Roemenië en Hongarije komt meer op ons af. Regisseurs
zijn veel met de geschiedenis bezig.Via films proberen ze hun verleden te
verwerken. De tweede wereldoorlog is een belangrijk thema, net als het
communisme.
Je kunt dus spreken van een positieve ontwikkeling?
Op elk gebied is uitgebreider. Zowel kunstzinnige als commerciële films.
Het aanbod is veel groter. Voor een deel is dat te danken aan geld van de
Europese Unie. Ook het Hubert Bals Fonds draagt bij aan die ontwikkeling. In
Berlijn won vorig jaar won Gbravica uit Bosnië, de Gouden Beer voor beste
Europese film. In het scriptstadium is deze ondersteund door het fonds.
Merk je nog iets van censuur of problemen bij films uit Oost-Europa of het
Midden-Oosten?
Er zijn nog steeds een hoop taboes, zoals naaktheid en seks. Ook vloeken en
vuile taal is een probleem in films. Waar ik blij mee ben is dat gemaakte films
altijd wel de weg weten te vinden naar buitenlandse festivals, wat voor regime
er ook is. Dat was vroeger in het voormalig Oostblok al het geval en dat is nog
steeds zo.
Tot slot heb je nog filmtips?
Ik was wel verbaasd over de film Ors El Dhib. Meestal zijn Tunesische films
heel anders, met veel kleuren en prachtige beelden. Deze voldoet niet aan dat
mooie beeld. De film van Jilani Saadi
vertelt het verhaal over een jongen wiens vrienden in zijn aanwezigheid een
vrouw verkrachten. Als zij wraak neemt op de mannen, wordt ook hij niet
gespaard en ontwikkeld zich een vreemde relatie tussen de twee.
Optimisti is gemaakt door de Servische regisseur Goran Paskaljevic. In zijn
eigen land is hij een beetje een persona-non-grata vanwege zijn kritiek op zijn
landgenoten. Vijf verhalen vol zwarte humor, gebaseerd op Voltaire’s
Candide.
Verder hebben we de Europese première van de op waar gebeurde feiten
gebaseerde Israëlische film Meloma my Love van Joseph Madmony and David
Ofek. Een mooie film over een niet zo’n mooi onderwerp: kanker en de dood
van je geliefde.
--------
Djembé-trommel vormt uitstekende muzikale basis (R-Uit
Maart)
Bassen tot in
de onderbuik
Was vroeger blokfluitles de basis voor verdere muzikale activiteiten, tegenwoordig is de djembé een goede start. Trommelen bevordert ritmegevoel, concentratie, creativiteit en het stimuleert zelfs je hersenen…
“Dit is links, he Eva!” Docent Willem-Paul (‘WP’) Majoie van de Delta Sound Factory corrigeert zijn jongste leerlinge als ze met haar verkeerde hand op de djembé slaat. Het is duidelijk dat sommige kinderen meer begeleiding nodig hebben dan anderen. Medeleerlingen Vincent en Jasper helpen een handje door het ritme een paar keer langzaam voor te spelen. Na een bedremmeld “Oké, ik zal het proberen”, deelt Eva rake klappen uit. Willem-Paul oogt tevreden: “En rechts,links,rechts, links, rechts en bas…”
De djembé is een trommel die zijn oorsprong vindt in West-Afrika, om precies te zijn in het Mandingo-rijk dat zich in de veertiende eeuw uitstrekte van Senegal tot Benin. Door de jaren heen heeft het instrument een grote rol gespeeld in de rijke traditie van verhalen over koningen en oorlogen. De bevolking maakt gebruik van het instrument bij oogstfeesten, bruiloften, besnijdenissen en begrafenissen. De trommel die op een poot staat en is bespannen met een dierenhuid, heeft als geen ander instrument de beat van de baarmoeder in zich: een doordringend en basaal geluid. Door de kelkachtige vorm heeft de trommel een groot klankbereik dat varieert van oorsuizende slaps tot bassen die je voelt in de onderbuik.
WP snuffelt tussen papieren waarop vreemde symbolen staan. ‘De Kamelendans’ staat op een vel, dat is volgeschreven met streepjes en kruisjes. Ze zijn bedoeld om aan te geven wanneer en met welke hand de djembé ‘beslagen’ moet worden. “Ik geef niet alleen les in traditionele Afrikaanse ritmes. Dat wordt snel saai voor jonge kinderen van de MTV- en computergeneratie, die alleen nog naar een scherm staart en nauwelijks nog beweegt”, vertelt WP. “Ik gebruik bekende popliedjes of maak zelf composities met gemakkelijk te onthouden namen zoals de Kamelendans. Bovendien laat ik de leerlingen ook zelf stukjes verzinnen.”
Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat muziek maken goed is voor je brein, zo weet WP. “Hersenen die met muziek in contact komen, ontwikkelen zich op een bredere manier. Het kennis- en creatieve gedeelte wordt gestimuleerd. Ook het sociale element is belangrijk: je leert naar elkaar luisteren.” Djembé is een goede basis voor iedereen die verder wil in de muziek. Het is een makkelijk en toegankelijk instrument volgens de docent. “Iedereen kan het… Nou ja, er is een gedeelte dat gewoon geen ritmegevoel heeft. Maar zelfs die groep kun je nog flink verbeteren.”
Deelnemers aan de cursus krijgen elke week een les. Daarnaast is er elk half jaar een uitvoering, studiosessie of presentatie. “Het is leuk om ergens naar toe te werken, zodat je niet alleen maar aan het oefenen bent. Je leert hoe het is om op een podium te staan of een nummer op te nemen. Ook dat is goed voor je ontwikkeling. Maar bovenal moet het natuurlijk leuk zijn”, verzekert WP.
Het half uurtje zit er al weer op en de meiden voor zangles staan te trappelen om naar binnen te mogen. De elfjarige Jasper is uitgetrommeld voor vandaag. Hij volgt al een jaar Djembélessen en die bevallen goed. “Het is leuk en ook niet zo moeilijk. Oefenen? Haha, nee ik oefen bijna nooit. Ik zit thuis liever achter de computer…”
De djembélessen zijn voor
jong en oud. Kosten bedragen 9 euro per week (inclusief optredens en opnamen)
Proefles is gratis en een djembé is te huur voor 1 euro per keer. Meer info: The Delta Sound Factory, 010 - 433 43 52.
www.deltasoundfactory.nl of info@deltasoundfactory.nl
------------------
Cursus Filmgeschiedenis biedt voor elk wat wils (R-Uit Feb)
Van
Pantserkruiser Potjomkin tot Pulp Fiction
Filmliefhebbers konden eind januari weer hun hart ophalen tijdens de zesendertigste editie van het Internationaal Film Festival Rotterdam. Wie nog niet genoeg heeft gezien of zich wil verdiepen in de achtergronden, techniek en historie, kan deze maand terecht bij de cursus Filmgeschiedenis.
Film bestaat eigenlijk nog maar kort, vergeleken met andere
kunstdisciplines. In 1889 maakte de Amerikaan Eastman het mogelijk om bewegend
beeld te creëren door foto’s snel achter elkaar af te draaien via
een projector. De eerste filmers maakten beelden van hun omgeving. In Frankrijk
werd de pioniersrol vooral vervuld door de gebroeders Lumière.
Helaas geen ratelende projector, filmdoek of donkere zaal, maar slechts een
verzameling DVD’s, een tv-toestel en een fel verlicht klaslokaal.
Gelukkig blijken dit de enige minpunten bij de cursus Filmgeschiedenis. In
twaalf lessen, krijgen de cursisten veel informatie voorgeschoteld. Veel
beelden, van bekende en minder bekende films. Van de eerste experimenten met
bewegend beeld op een Franse kermis via Citizen Kane naar Taxi Driver en Jaws.
Maar ook de Hollandse hoogtijdagen van de jaren zeventig krijgen speciale
aandacht, evenals de Film Noir en het Italiaanse Neorealisme.
[VRIJPARTIJ]
In deze derde les staat de montagetechniek centraal. Aan de hand van enkele
recente tv-reclames geeft docent Maarten van der Leeden uitleg over
totaalshots, de close-up, over-shoulder en tegenshot. “Deze commercial
van een zorgverzekeraar is zo gemonteerd dat de boodschap het best overkomt.
Dit is een functionele montage die als doel heeft de kijker zo min mogelijk af
te leiden van de eigenlijke boodschap die in de tekst wordt verteld.”
Na enkele korte reclames is het tijd voor het eerste filmfragment. Van der
Leeden: “In deze beroemde seksscène van Don’t Look Now uit
1974 zie je wat je kunt bereiken met montage.” In de scène zijn
beelden van twee mensen die zich aankleden verweven met beelden van een hevige
vrijpartij. “Door het zo te monteren krijg je een beter beeld van de
liefde en de sterke band tussen de twee hoofdpersonen.”
De 37-jarige Roelie is zeer te spreken over de cursus: “Ik hou erg van
film, maar weet er verder weinig van. Maarten geeft heel veel interessante
informatie. Het gaat niet alleen om de films zelf, maar ze worden ook nog eens
in een breder maatschappelijk perspectief geplaatst. Miep (62) beaamt de
woorden van haar medecursiste. “Soms wordt de kunst uit een bepaalde
periode toegelicht of de sociale omstandigheden in die tijd.
Je leert op een andere manier naar film kijken. Bovendien krijgen we veel leuke
opdrachten.”
[LENI RIEFENSTAHL]
Als de film Pantserkruiser Potjomkin aan bod komt, volgt er inderdaad een
verhaal over Stalin en de filmcultuur in Rusland na de Russische revolutie. In
deze klassieker van Eisenstein uit 1925 wordt veel geëxperimenteerd met
montage om een zo groot mogelijke emotionele invloed op het publiek te hebben.
Een stijl die in Nazi-Duitsland navolging kreeg met Leni Riefenstahl. Van der
Leeden wijst op een scène waarin een matroos een bord stuk slaat.
“De handeling wordt uitgebreid door verschillende shots uit verschillende
hoeken. Door de handeling langer te maken dan hij werkelijk is, wat in die tijd
uniek was, wordt de dramatiek versterkt.”
De opzet van veel zien, veel doen en een uitgebreid werkboek met nog meer
informatie, maakt de cursus geschikt voor een breed publiek. “In de
huidige groep zitten liefhebbers, vrijwilligers van het filmfestival en twee
jongens die studeren bij InHolland en serieus overwegen van film hun beroep te
maken. Maar ook diegene die genoeg hebben van James Bond en Lord of The Rings,
maar niet weten waar ze ander films moeten zoeken of hoe ze die moeten
begrijpen, zijn van harte welkom.”
Cursus Filmgeschiedenis 26 februari t/m 18 juni in De Beeldfabriek (Eendrachtstraat) en Las Palmas (Kop van Zuid) Duur: 8 of 12 lessen. Kosten: 50 tot 150 euro. Meer info: www.beeldfabriek.org en 010-4361366.
--------------------
Bloemschikken volgens de tien geboden (R-Uit Jan)
Ikebana Ikenobo
“Bij een Missverkiezing is er ook maar één winnaar”
Terwijl buiten de bomen hun laatste bladeren afschudden en takken kraken in de gure wind, leren de deelnemers aan de cursus Ikebana hoe ze landschappen kunnen creëren met de natuur als basis. Het is al snel duidelijk: Japans bloemschikken is veel meer dan wat bloemen in een vaas gooien.
Een heuse voorlichtingsavond heeft het Japans cultureel centrum Shofukan belegd. Op sloffen en met een lekker kopje thee er bij, kijken de potentiële cursisten naar een presentatie over de geschiedenis van Ikebana. Ikebana is afgeleid van de woorden Ikeru (leven) en hana (bloem). Ikenobo is de naam van de tempel waar voor het eerst Japans bloemschikken werd ontwikkeld, zo doceert de video. Al in de vijftiende eeuw hielden lokale priesters zich bezig met het ordenen van bloemen, takken en planten. Het aantal genoemde stijlen (o.a. Ohara, Rikka, Shoka en Moribana) begint inmiddels duizelingwekkende vormen aan te nemen. Zo niet bij de medebezoekers. De meesten weten allang dat Ikebana meer is dan wat bloemen en takken in een vaas gooien. In tegenstelling tot de westerse variant, waar hoeveelheid en kleuren van de bloemen centraal staan, tracht de Japanner zo veel mogelijk ruimte te scheppen. Kleur, lijnenspel, vaas, materiaal en zelfs de hoek van de bloemen ten opzichte van elkaar, is essentieel én voorgeschreven.
ONTWIKKELING
De kunst van het weglaten dus, of zoals docente Noriko van der Linden-Momose het zegt: “Bij een Miss World verkiezing kan er ook maar één de mooiste zijn!” Ze voegt de daad bij het woord en ontdoet een tak rigoureus van twee van zijn prachtigste bloemen. Maar ze heeft gelijk, de overgebleven bloem schittert als nooit tevoren. “Oh prachtig”, mijmeren de dames Nel Bouwmeester en Henny Warners. Zelfs na tien jaar heeft de Ikebana nog geheimen voor hen. “Onze huidige lerares kan ons niet verder helpen. We staan stil in onze ontwikkeling”, aldus Bouwmeester. De twee hebben goede hoop dat ze hier wel bijleren. “Noriko gaat regelmatig naar Japan en blijft op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen. Onze andere lerares weet helemaal niets van de nieuwe stijlen, dus blijft het allemaal erg traditioneel. Zo mocht je vroeger alleen een oneven aantal elementen gebruiken. Nu zijn er zelfs stukken met vier en dat is het getal van het kwaad”, aldus Warner.
RUGZAK
Bouwmeester trekt er regelmatig op uit op zoek naar materialen.
“Je gaat heel anders kijken naar de natuur. Overal zie je bruikbare elementen
om je heen. Soms loop ik speciaal met de hond een stukje om.” Lachend:
“En dan kom ik thuis met een hele rugzak vol takken en bloemen!”
Docente Noriko legt inmiddels de laatste hand aan een Rika-bloemschikking.
“Soms duurt het vier tot zes uur om een stuk te maken.” Het
ontwerpproces is dan ook een essentieel onderdeel van de Ikebana. “Je
stopt je eigen materialen, creativiteit en gevoel in het werkstuk. Eerst krijg
je misschien hoofdpijn, maar daarna kom je tot rust. Iemand vroeg laatst nog
‘waar kan ik een ikebana kopen?’ Toen moest ik wel lachen. Ikebana
kun je niet kopen. Onmogelijk. Je eigen gevoel zit er dan niet in. Later
begrijpen jullie misschien wat ik bedoel…”
Cursus Ikebana - Japans bloemschikken door Noriko van der Linde-Momose. Vanaf 11 januari 2007 elke drie weken op donderdagavond van 20u tot 22u in het Japans cultureel centrum Shofukan, Charloisse Kerksingel 32-14. Kosten: 95 euro voor zes lessen. Meer info: 06-11327926 of www.shofukan.nl
---------------------
De kunst van het stukslaan (R-Uit Dec)
Mozaïeken al duizenden jaren oud
“Meestal beginnen acht mensen tegelijk met het stukslaan van de
tegels”
Tekst en foto’s: Dimitri Hakke
De Maya’s deden het. De Egyptenaren, Grieken en Romeinen evenzo: puzzelen met glas en steen. R’Uit Magazine nam een kijkje bij de workshop Mozaïek maken en kwam er achter dat een mooi werkstuk begint bij goed stukslaan.
Slechts vijf vrouwen zijn aanwezig bij de workshop Mozaïek. In twee dagen krijgen de deelnemers de basistechnieken bijgebracht. Knippen, slaan, plakken, motieven en materialen komen allemaal aan de orde. Docente Manon Kromwijk geeft in sneltreinvaart uitleg over verschillende soorten tangen. “Je kunt een gewone nijptang gebruiken, maar ook een mozaïektang.” Laatstgenoemde tangen werken prettiger omdat ze automatisch terugkeren naar de beginstand. “Wil je de scherpe randjes er af halen, dan kun je met een knabbeltang stukjes er af knabbelen.”
Mozaïek is afgeleid van het Latijnse mosaicus en is een vlakversiering die bestaat uit een groot aantal kleine ingelegde stukjes glas, steen of ander materiaal, bijeengehouden door cement of ander voegmateriaal. Mozaïeken werden vooral in de Romeinse tijd en de vroeg christelijke periode gebruikt ter versiering van vloeren, muren en plafonds. Al in 3000 voor Christus kende men in het huidige Irak een vergelijkbare decoratietechniek. Ruim vijfduizend jaar later was het de Spaanse architect Gaudi die een methode bedacht om ruimtelijk structuren van mozaïek te voorzien, waarvan La Segrada Familia in Barcelona wel het bekendste voorbeeld is.
[Zes workshops]
Geïnspireerd door de tientallen voorbeelden die liggen uitgestald op tafel
gaan de deelnemers direct aan de slag. Waar de een er voor kiest om een spiegel
te maken, kopieert een ander met voorzichtige strepen een afbeelding van een
olifant uit een boek. Kromwijk: “De meeste cursisten kiezen er voor een
spiegel te maken. Die hang je toch wat makkelijker op dan een kunstwerk zonder
verdere functie.” Hoewel alle cursisten aan de slag gaan met een MDF-plaat,
is er ook de mogelijkheid om tafeltjes te ‘beleggen’ met een
motief. Moeder en dochter De Nobel begrijpen wel waarom. Op de helft van de les
hebben beiden net één rijtje tegels op hun houtblok gelijmd.
“Een tafeltje is natuurlijk leuker”, aldus de 21jarige Sanne. Lachend:
“maar in dit tempo heb ik dan nog zes van deze workshops nodig.”
Voor beiden is het niet de eerste kennismaking met mozaïek. Sanne: “Ik heb een kunstproject met kinderen gedaan in Rotterdam-zuid. Een van de onderdelen was dat kinderen een plantenbak op het schoolplein versierden met mozaïeksteentjes. Dat zag er zo leuk uit, dat ik er zelf ook meer mee wilde.” Samen volgt het tweetal ook de cursus Decoratief schilderen. Moeder Greta: “We konden niet kiezen, dus toen hebben we het allebei maar gedaan. Bovendien is deze workshop maar twee dagen.”
Even verderop vliegen de scherven in het rond. De bakjes met ‘voorgebroken’ steentjes blijven onaangeroerd. Slaan blijkt een essentieel onderdeel en zo te zien werkt het ook erg therapeutisch. “Meestal beginnen acht mensen tegelijk met het stukslaan van de tegels”, aldus Kromwijk. “Dus dit kabaal valt nog mee.” De 54-jarige Greta is met een wat zorgvuldiger karweitje bezig. Met voorgesneden oranje tegeltjes is ze de rand aan het beplakken. Als ze het laatste tegeltje met lijm insmeert, is er net te weinig ruimte. “Wat een drama…nu kan ik alles weer loshalen!”
[lelijk]
Dochterlief heeft zo haar eigen methoden. Na eerst tegeltjes zelf op maat te
hebben gesneden, kiest ze er voor om het hout in te smeren in plaats van de
tegeltjes. Haar moeder wijst haar op haar fout. “Let maar op, je zal nog
versteld staan.” Dan plagerig: “Zeg jij nou maar niks met die
lelijke voorgesneden tegeltjes. Je kiest altijd voor de makkelijkste weg,
hahaha.”
Een andere deelneemster die aan de slag is met een defecte tegelsnijder, ziet
het intussen helemaal niet meer zitten. “Volgende keer ga ik weer de
cursus elektriciteit volgen hoor. Daar ben ik beter in.” Vol trots
wijzend op een lamp in het lokaal. “ Die heb ik gemaakt!”
De cursus Mozaïek wordt
gegeven aan de Doezelfschool aan de Schiekade 830. De cursusprijs bedraagt 85
euro voor 2 lessen van 3 uur. Voor nieuwe startdata en aanvangstijden:
www.doezelfschool.nl of 010-4664333.
----------------
LIKK wil een gezonde omgeving creëren voor Nederlandse
acts
Streamer: Er
heerst hier een beetje een monocultuur
Anders dan de tournaam ‘Revolution 10’ doet vermoeden, hoeft het
geen muzikale revolutie te zijn. Maar dan toch zeker een muzikale omslag.
Hoewel geboren uit frustratie, willen de initiatiefnemers toch vooral een
positieve boodschap uitdragen: Nederland muziekland tonen dat er genoeg geniale
kwalitatieve bands rondlopen.
Drie jonge Rotterdammers zijn de drijvende kracht achter LIKK; René Van
Lien (Feverdream), Marcel Wiebenga (Oil) en Rufus Ketting (kunstenaarsduo
Humobisten). Ze besloten de handen ineen te slaan na enkele slechte ervaringen
met zalen uit het Nederlandse clubcircuit. Ondanks de naam die zowel Oil als
Feverdream hebben opgebouwd, bleek het toch moeilijk om als Nederlandse band
speelruimte te krijgen. René: “ We kunnen wel spelen, maar dan
alleen in het voorprogramma van een Amerikaanse act. Dat is natuurlijk wel
leuk, maar dat hebben we al vaker gedaan. Ik had geen zin in hetzelfde circus
jaar in jaar uit.” Een eigen avond blijkt vaak te moeilijk. “Soms
kunnen we niet eens een optie krijgen bij een zaal omdat ze de ruimte willen
openhouden om nog een buitenlandse act te boeken. Ze willen toch vaak liever
een middelmatige buitenlandse, dan een goede Nederlandse act.” René:
“Of ze zeggen: ‘stuur maar een demo’. Niet om mezelf op de
borst te kloppen, maar als je als programmeur niet weet wie Oil of Feverdream
is, dan doe je je werk toch niet goed volgens mij.”
MANIFEST
Als het dan niet alleen lukt dan bieden we ze een programma aan waar geen
programmeur om heen kan is de gedachte van het drietal. ‘Een avondvullend
circus dat goede smaak, goede muziek en goede sfeer verenigt in het nieuwe
geluid van de binnenlandse onafhankelijke muziekscene’, zo meldt een heus
LLIK-manifest. Rebellie met een knipoog zoals het drietal het initiatief noemt,
leidt Feverdream, Oil en geestverwanten Mono in een maand langs twaalf
verschillende zalen. Alleen in Amsterdam en Utrecht durfden de grote zalen het
niet aan en werd er gekozen voor kleinere zaaltjes van ACU en OCCII. Rufus:
“We willen bewijzen dat het mogelijk is om met Nederlandse bandjes een
succesvolle tour op te zetten. En dat zalen die ons nu niet geboekt hebben,
achter hun oor gaan krabben…”
Dat er misschien te grote financiële risico’s aan het boeken van
Nederlandse bands zitten, bestrijdt het drietal. “Alsof wij geen volle
zalen trekken!” “Bovendien”, zo vult Marcel aan “ons
pakket is financieel een stuk aantrekkelijker. Een zaal heeft minder risico,
omdat Nederlandse acts gesubsidieerd zijn. Maar het belangrijkste is dat je op
deze manier een gezonde omgeving kan creëren voor Nederlandse acts en
bezoekers misschien weet te inspireren om zelf muziek te gaan maken. Het is
geen hogere wiskunde”, lacht Marcel.
Rufus: “Er heerst hier een beetje een monocultuur. Je kunt kiezen tussen
Kane en Anouk en Bløf en De Kast. En dan ben je uitgekozen. En nu hebben
ze voor de alternatieve jongens nog een Intwine bijgedaan. Er moeten meer
kleinere bands naar de oppervlakte komen. De eenzijdigheid moet doorbroken
worden.”
Nu is LIKK nog een echt DIY-project, maar in de toekomst wil de organisatie ook
andere acts op weg helpen. “Do It Yourself , maar dan voor anderen. We
willen ook ander bands laten profiteren van onze opgedane kennis. Niet iedereen
lukt het op eigen kracht.” The Apers is volgens Rufus een perfect
voorbeeld van een band die het wel op eigen kracht lukt: “Die doen hun
ding en zijn er gekomen ook. Daar neem ik echt mijn grote pimphoed voor af
hoor! Daar ontlenen wij onze inspiratie aan…”
LEKKER
De ambitie van LIKK reikt verder dan tourtjes boeken voor geestverwante bands.
Zo is er net een promo-cd verschenen met tracks van Oil, Feverdream en Mono.
Bovendien bestaan er prille plannen voor het uitbrengen van cd’s,
dvd’s en filosofeert Marcel over een avond met muziekdocumentaires of
indie filmmakers. “Als consument moet je eigenlijk niet weten wat je aan
ons hebt. Het moet dynamisch blijven, duister en mysterieus. Ons motto:
‘Het is lekker als er LIKK op staat!’”
------------
I Against I trappelt van ongeduld (Fret)
[Tekst en foto: Dimitri Hakke]
Het heeft even geduurd, maar I Against I is terug. Zes jaar na het verschijnen van de laatste full-length cd van de Dordtse punkrockers, is het tijd voor een nieuwe frisse start. Stevig, volwassen, melodieus, gevarieerd, maar onmiskenbaar I Against I.
Waar kan een nieuw hoofdstuk van de I Against I-story beter beginnen dan in de thuishaven, Dordrecht? Bob Hoorweg, Jasper Blazer, Robin Baard en Ronald van Maren staan te trappelen om te mogen optreden in Bibelot. "We willen onze muziek laten horen." Vanavond is het eindelijk zo ver: de officiële releaseparty van de derde cd, die in het geval van het viertal een stuk lastiger bleek dan de tweede plaat. Een combinatie van pech, laksheid, verplichtingen en een slechte financiële situatie in platenland zorgde voor de nodige vertraging. Jasper: "Na het verschijnen van I'm A Fucked Up Dancer, But My Moods Are Swinging hebben we eerst uitgebreid getourd. Dan ben je zo weer twee jaar verder. Daarna moesten we een nieuw label vinden omdat Epitaph niet met ons verder wilde." Dat bleek nog niet zo eenvoudig. "We dachten er het eerste jaar te makkelijk over", aldus Ronald "We waren alleen met muziek bezig. Optreden, nummers schrijven en opnemen. Ons idee was: die cd komt er vanzelf wel. Dat wordt wel geregeld. Dat waren we zo gewend van de tijd dat we bij Epitaph zaten."
Bill Stevenson
Toen dat niet het geval bleek, stroopte het kwartet de mouwen
op en ging aan de slag met een nieuwe plaat. Veertien nieuwe nummers werden in
de avonden en weekenden opgenomen. Bob: "Dat was heerlijk werken. Geen
stress, gewoon op het gemak. Als iets niet goed was, dan konden we het rustig
over doen en de beste nummers uitkiezen."
Maar dan? De plaat is af en je hebt geen budget meer om te mixen. Dan bel je
een paar oude vrienden uit de punkscene. Niemand minder dan producer Bill
Stevenson (Black Flag/Descendents/All) was bereid om de plaat voor een
vriendenprijsje onder handen te nemen. Zanger Ronald vloog op eigen kosten naar
de VS, waar Stevenson de plaat in een paar dagen tijd afmixte. "We kenden
hem nog van onze eerste plaat Headcleaner. Die samenwerking is ons goed
bevallen destijds."
Toch zat er nog een hele tijd tussen het beëindigen van de opnamen en de
releaseparty van vandaag. I Against I was van een succesvolle punkrockformatie
veranderd in een normaal bandje dat een cd probeert uit te brengen. "De
grote maatschappijen lachen om onze verkoopcijfers. Ze zitten in
financiële problemen, dus moet je een goed verkopende band zijn wil je
ergens tussen komen", weet Ronald. "Als je minder dan 50000
exemplaren verkoopt hoef je daar niet aan te kloppen."
Gitarist Robin bleek uiteindelijk de sleutel in handen te hebben. "Bij mij
op de Rockacademy zat een jongen die net een eigen label had opgericht.
Uiteindelijk heb ik gevraagd of hij geen zin had om onze plaat uit te brengen.
Hij zit in dezelfde scene en op hetzelfde level. Voor hem was het een goede
kans om zijn label Moondown Records op de kaart te zetten en voor ons was het
ook een goeie deal." "Bovendien", vult Bob aan "ben je bij
de grote maatschappijen uiteindelijk maar een van de velen. Hier weet je dat je
nummer 1 op het label bent."
Bad Religion
In vergelijking met de twee vorige albums is het geluid
diverser. Naast de vertrouwde melodieuze punk is er plaats voor meer
rockinvloeden. "Vroeger waren we puristisch. We luisterden ook alleen maar
naar Bad Religion", lacht drummer Jasper. "We kenden gewoon minder
andere bands. Onze muzieksmaak is veel breder geworden in de loop der jaren."
Meer emotie en dynamiek in de vocalen en tegenmelodieën door de komst van
een extra gitarist zorgen voor meer diepgang.
Tekstueel is er ook het een en ander veranderd aldus Jasper. "Het is
allemaal een stuk minder zwartgallig dan vroeger. Optimisme in plaats van
puberleed." De tijd waarin I Against I door het leven ging als Kwik, Kwek
en Kwak heeft de formatie volgens Bob ver achter zich gelaten: "We zijn
dertig. Toen waren we blije jongetjes die stonden te dartelen op het podium. Nu
zijn we bijna grijs en wat steviger hahaha."
Het is bijna showtime in Bibelot. Al die tijd hebben Robin, Jasper, Bob en
Ronald zich voorbeeldig gedragen. Zelfs het wcpapier dat uitnodigt om de
kleedkamer mee te versieren, blijft keurig op de rol. "We hebben nog nooit
een kleedkamer verbouwd. Eén keer zaten we te vervelen met nootjes die
we door de kleedkamer gooiden. Het was echt een zooitje. Bill Stevenson kwam
binnen en deed een telefoongesprek na met de programmeur van de zaal. 'Ok, wil
ik deze band nog een keer boeken? Het was niet uitverkocht, maar het was wel
een teringzooi in de kleedkamer. Mmm, laat maar zitten, ik neem wel een andere
band.' Het was een wijze les. we hebben nooit meer een kleedkamer getrasht en
zijn bij heel wat zalen teruggekomen..."
-----------
Parelwitte presentatie bij veertigste Cameretten (R-Uit)
Zo’n tachtig deelnemers hebben de afgelopen maanden hun
uiterste best gedaan in de voorronden van de veertigste editie van Cameretten.
Welk Cabarettalent wint op 26 november de finale in het Nieuwe Luxor? Eeuwige
roem en je naam in het lijstje van grootheden als Marc-Marie Huybrechts, Eric
Sauers, Plien en Bianca, Theo Maassen, Hans Teeuwen, Brigitte Kaandorp en Ivo
de Wijs, is de beloning. Presentatie van het festival is net als vorig jaar in
handen van cabaretier Richard Groenendijk. R’Uit trof de presentator aan
bij WIT, waar hij zich een parelwitte nieuwe glimlach liet aanmeten en vroeg
hem naar zijn ervaringen met Cameretten.
Precies tien jaar geleden stond je zelf op het Camerettenpodium. Wat zijn je
herinneringen aan die editie?
“Ik heb niet zulke beste herinneringen aan de finale. Tot de halve finale
ging het goed. Het was een combinatie van moed en overmoed. Voor het eerst
stond ik voor duizend man. Het was eigenlijk zo slecht wat ik deed, maar het
publiek ging er helemaal in mee. In de finale zaten er alleen maar recensenten,
genodigden en mensen die de voorstelling al gezien hadden. Dat was echt
doodgaan. Er kwam totaal geen reactie uit de zaal. Volgens mij was het een van
de meest genante momenten uit de theatergeschiedenis.”
En toch stond je vorig jaar gewoon weer op het festival...
“ ’s Ochtends werd ik gebeld om ’s avonds te presenteren
omdat Toine van Peperstraten had afgezegd. Het was een pak uitzoeken en hup het
podium op. Ik had niet eens tijd om na te denken. Ik weet alleen nog dat ik
dacht. ‘Je gaat toch dood en over honderd jaar zijn ze dit toch
vergeten’.”
Dit jaar mag je weer. Wat maakt Cameretten bijzonder?
“Cameretten is het allerleukste festival. Rotterdams publiek is nuchter,
maar kan een zaal ook ineens op zijn kop zetten. Als je de volgende dag in een
ander stad staat, dan merk je het verschil. Als presentator moet je zorgen dat
de kandidaten in een warm bad komen met een publiek dat enthousiast voor ze is.
Er moet genoeg te lachen zijn, maar het gaat om de deelnemers.”
Je hebt ooit gezegd dat er veel gebakken lucht rondloopt op cabaretfestivals.
“Het niveau is er in de afgelopen jaren niet beter op geworden. Veel
jongeren zien het als een snelle weg naar roem en geld. Zet ergens
‘cabaret’ voor en de zalen stromen vol. Gelukkig verloochent talent
zich niet en blijven de goede cabaretiers over. Het publiek zou zich net als de
artiest soms wat beter kunnen inlezen en niet zomaar bij alles dat cabaret heet
denken: ‘Nou, dat wordt lachen”. Want dat wordt het dus negen van
de tien keer niet...”
Tot slot. Je hebt net een uur in de stoel gezeten met een bitje in als Hannibal
Lecter, waarom eigenlijk?
Ha ha, dat vroeg ik me ook al af. Ik maak een radioprogramma waarin ik mensen
interview. Dit keer is het onderwerp schoonheidsideaal. Het leek me handig als
je weet waar je het over hebt tijdens de uitzending, vandaar. Ik had nooit
verwacht dat mijn tanden zo wit zouden worden. Het stilzitten was nog het
moeilijkste, maar gelukkig kon ik ondertussen twee afleveringen van Ab Fab
bekijken. Eigenlijk is het best absurd, dat er ooit nog een kliniek zou komen
waar je je tanden kunt laten bleken. Mijn oma verklaart me voor gek! Ik maak de
volgende keer wel gewoon een uitzending over een parenclub.”
Camerettenfestival van 23 November t/m 26 November in het Nieuwe Luxortheater.
Meer info: www.cameretten.nl of reserveren via het Luxortheater: 010 - 484 33
33
------------
Rotterdams Fabrikaat verkent grenzen van de kunsten
Monty Python
meets Garcia Marquez
Een bonte mix van muziek, dans, theater, film en onverwachte
kunstzinnige uitingen, dat is Rotterdams Fabrikaat. Drie dagen lang bieden
diverse culturele instellingen, rondom de Gouvernestraat onderdak aan
beginnende Rotterdamse cultuurmakers en hun meer ervaren vakbroeders. Daarbij
worden de grenzen tussen theater en beeldende kunst verkend in uitdagende
voorstellingen en performances.
Naast Odeon, CBK, Nighttown, Rotown en Lantaren/Venster neemt ook het
Historisch Museum voor het eerst deel aan Rotterdams Fabrikaat. Bovendien wijkt
het programma ook uit naar verrassende locaties, zoals het dak van Las Palmas,
het parkje naast poppodium Nighttown en de Paradijskerk aan de Nieuwe
Binnenweg.
KOKEN MET STERREN
De foyer van Lantaren/Venster fungeert vanaf vrijdag 19 september als dé
hangout van het festival. Na de officiële openingshandeling vanaf 17 uur,
biedt de foyer tijdens Rotterdams Fabrikaat doorlopende performances,
installaties, objecten, films en informatie. Bovendien is het de plek voor een
hapje en een drankje. Bij Koken met Sterren geen toefjes peterselie, waterige
ijsbergsla of slappe patat, maar Vorstenmaaltjes van nieuwbakken Rotterdamse
koks onder leiding van bekende culinaire helden.
Later op de avond is het tijd voor de Rotterdams Fabrikaat Big Band. Het
gezelschap grasduint in het niemandsland tussen nieuwe muziek, complexe noten,
freejazz en een pulserende technobeat. En omdat het oog ook wat wil is er naast
de blazers, strijkers ook ruimte gereserveerd voor een vj.
In de zalen van het theater is een retrospectief te vinden van de jonge
Rotterdamse filmmaakster Froukje Tan. Tussen de animatiefilms, documentaires en
speelfilms ook een serie portretten van mensen uit het oude westen, waar 68
nationaliteiten samenleven, zonder veel met elkaar van doen te hebben. De in
Australië geboren filmmaker Karel Doing staat vooral bekend om zijn
poëzierijke films met veelal persoonlijke verhalen. Naast korte films,
biedt L/V de Rotterdamse première van ‘Een ontdekkingsreis naar Tarakan’,
waarin de regisseur de levensgeschiedenis van zijn oom onderzoekt, die werd
geëxecuteerd in voormalig Nederlands-Indie tijdens de Japanse invasie.
1001 NACHT
Even buiten het theater, ouderwets huifkarrentoneel in een modern jasje. Een
omgebouwde Vespacar met huisje en uitklapbaar podium, doet dienst als mini
schouwburg bij De Sleurhut. De voorstelling gaat over de onmogelijkheid van
samenleven op reis in een veel te kleine ruimte, en alle conflicten die daar
bij horen. In het eerste gedeelte ziet de toeschouwer alle voorbereidingen op
het te spelen stuk, terwijl het tweede gedeelte bestaat uit een gecomprimeerde
versie van Romeo en Julia.
De Basement van Nighttown is drie dagen lang het decor van Raising Reality
gespeeld door Powerboat. Dit collectief jonge theatermakers, kunstenaars en
ontwerpers probeert chemie te kweken tussen kijker en speler met een
voorstelling over ontplooiing van het individu. Het park naast Nighttown wordt
omgebouwd tot een 1001 nacht-sprookjes wereld voor iedereen vanaf acht jaar met
poppen, levende decors en live muziek. Love In Babylon combineert de humor van
Monty Python met het macaber realisme van Garcia Marquez. Ingrediënten
schoonmoeders, mooie vrouwen en dierenleed.
ODE AAN HET SIERAAD
Aan het andere uiteinde van de Gouvernestraat, een ode aan het Rotterdamse
sieraad. Het CBK wil niets minder dan een totale inventarisatie en presentatie
van alle sieraadontwerpers die Rotterdam rijk is; van professional tot
getalenteerd amateur. Wie zich een weg langs de installaties, performances,
modeshows, caravans en ‘ik ook van jou’-hartjes, weet te banen,
komt terecht bij de Paradijskerk. Daar speelt het gerenommeerde Duitse
muziekensemble Der Gelbe Klang op vrijdag een compositie van Oscar Van Dillen.
De muziek is speciaal geschreven voor de tentoonstelling Stad Van
Rotterdammers. Deze tentoonstelling, handelend over de geschiedenis van
Rotterdam is vanaf zaterdag permanent te bezichtigen in het Schielandhuis.
Op het dak van Las Palmas presenteert Lantaren/Venster samen met Jonge Sla
producties, een bijzondere uitvoering van De Kleine Prins Vlucht B612. Samen
met de kleine prins, uit het gelijknamige boek, maken de bezoekers met een
vliegende schotel, een reis door tijd, ruimte en verbeelding.
SINGLES VOOR SINGLES
Wie liever met beide benen op de grond blijft kan altijd nog terecht in Rotown.
Het Rotterdamse poppodium is op vrijdag gevuld met Jamaicaanse grooves, terwijl
op zaterdag Keith Caputo de bezoekers zal voeren met een wonderlijke collectie
liedjes. De voormalig Life of Agony zanger zal worden bijgestaan door
gastvrouw-dj’s Voluptious Delicious. Op zondag is het uiteindelijk aan DJ
Marco om vrijgezellen aan elkaar te koppelen met gezellige plaatjes. Deze
singles voor singles-avond gaat gepaard met een sessie eendagsvliegen door
Rotterdamse muzikanten. Misschien geven zij dan net even dat ene duwtje in de
rug, zodat de singles volgend jaar gezellig met zijn tweeën terugkeren op
Rotterdams Fabrikaat.
------------
Boksen is voor alle leeftijden
“Ik heb
meer zelfvertrouwen gekregen”
Tekst: Dimitri Hakke
“Stierenvechten vind ik veel erger. Zo’n beest
heeft geen keuze en wordt zo de arena ingeduwd!” Nog voordat er een vraag
is gesteld, begint Jan Schildkamp over het imago van de bokssport. Ome Jan,
zoals iedereen hem liefkozend noemt, loopt al een tijdje in de bokssport mee en
heeft de kritieken op zijn sport al vaak gehoord. “Nou hebben ze weer
onderzocht dat een knal voor je kop niet goed voor je is. Nou dat hoef je mij
niet te vertellen…”, lacht Jan.
De 64-jarige Schildkamp neemt de veiligheid in zijn boksvereniging serieus.
“Je moet als trainer wel voorzichtig zijn. Als ik zie dat een wedstrijd
wordt gestopt door de scheidsrechter dan ben je al te laat. Je moet hem altijd
vóór zijn, door de handdoek in de ring te gooien.”
Begrip
Boksvereniging Schildkamp is een begrip in Hoogvliet. Al ruim
25 jaar geeft de Rotterdammer bokslessen. In die jaren begeleidde hij heel wat
kampioenen, waaronder Regilio Tuur. Maar Ome Jan is vooral de man achter het
project Opboxen, waarbij ontspoorde jongeren een programma krijgen
voorgeschoteld met bokslessen, maatschappijorientatie, basiseducatie en
agressiebeheersing. Zijn niet aflatende inzet leverde hem diverse
onderscheidingen op, waaronder de titel Rotterdammer Van Het Jaar en Ridder in
de Orde van Oranje Nassau.
Vandaag geeft Ome Jan geen les, maar houdt hij vanachter glas het overzicht
over zo’n veertig mannen en vrouwen tussen de 16 en 72 jaar, die onder
handen worden genomen door de trainers. Tussendoor schenkt hij thee, cola en
koffie in de naastgelegen kantine. Af en toe komt hij naar buiten gespurt om
een van zijn boksers te complimenteren of aanvullende instructies te geven. De
zeventienjarige tweeling Amanda en Dewi mogen samen met de even oude Sarah (Ome
Jan: “dat is de kampioene van Zuid- Holland”) voor de spiegel aan
hun techniek gaan werken. “Goed op je houding letten”,
verduidelijkt Ome Jan.
Vermoeiend
Nieuwkomers krijgen eerst apart de basisbeginselen bijgebracht,
zoals opstoot, linkse directe en rechtse directe. Bovendien worden de leden al
snel aangespoord om elkaar te corrigeren en te helpen. Ome Jan: “Zo
stimuleer je elkaar om beter te worden.”
Inmiddels heeft iedereen de handschoenen opgeborgen en is de gezamenlijke
cooling down begonnen. Buikspieren worden aangespannen en ontspannen. En ook de
nekspieren worden losgegooid. Net als de les ziet ook dit er erg vermoeiend
uit. “Het is inderdaad behoorlijk zwaar”, beaamt Dewi.
“Vergeleken met een half jaar geleden is mijn conditie stukken vooruit
gegaan.” “Bovendien is het hier supergezellig en ik merk dat ik
meer zelfvertrouwen heb gekregen.” De één minuut oudere
Amanda:“Mijn hele week draait om deze twee dagen. Ik wil wel een paar
titels winnen. Maar het is moeilijk om wedstrijden te krijgen, omdat er maar zo
weinig vrouwelijke boksers zijn. Helaas…”
Info: Boksvereniging Schildkamp, Aveling 110 , Hoogvliet-Rotterdam Tel: 010-4160860. Bokstrainingen (vanaf 10 jaar) maandag t/m zaterdag. Contributie vanaf 15 euro per maand. Meer info: www.opboxen.nl
-------------------
Modelfotografie niet alleen voor topfotografen
Rembrandtlicht,
softboxen en paraplu’s
Tekst: Dimitri Hakke
‘Aaarggghhhh!!!’, klinkt het door het lokaal.
Marlies heeft net een stoel gepakt en wil een van de cursisten te lijf gaan. De
rest van de groep slaat het tafereel gade, maar grijpt niet in. Ook docente
Sabine Stuurman schijnt het best te vinden. Marlies is dan ook model en Theo
Blom is de fotograaf die haar net de opdracht heeft gegeven om agressie uit te
beelden.
Portret- en modelfotografie is een van de vele fotocursussen die wordt
aangeboden door de SKVR. In vijftien lessen leren de deelnemers zelfstandig een
model te fotograferen en creatieve invalshoeken daarbij te bedenken. Volgens
docente Sabine Stuurman ligt de nadruk op creativiteit. “Hier is meer
plaats voor experiment dan bijvoorbeeld bij de Fotoclub (ook SKVR red.). Daar
wordt toch veel met standaardlicht gewerkt, terwijl ze hier hun eigen
belichting mogen bepalen.”
Behalve uitleg over verschillende apparatuur en belichting, krijgen de
cursisten voorbeelden van beroemde fotografen aangereikt. Zo staan er
video’s van de Hongaarse fotografe Eva Besnyö en popfotograaf Anton
Corbijn op het programma. Mogelijk wordt er bij de volgende serie lessen ook
een bezoek aan een tentoonstelling gekoppeld.
Prince
Aan de hand van Prince-album Parade krijgen de cursisten
vandaag de opdracht om twee foto’s te maken die in elkaars verlengde
liggen. Eentje waarbij er contact is met de kijker, en eentje waarbij het model
zich meer afwendt. Na een korte discussie over rembrandtlicht, softboxen en
filters storten de eerste cursisten zich op het model. Iedereen krijgt tien
minuten om de opdracht uit te voeren. Niet makkelijk als er veel mensen op je
vingers staan te kijken, menen cursisten Anton Quartel en Theo Blom. “Als
de groep in tweeën is gedeeld, gaat het stukken beter.”
Volgens docente Sabine heeft de verhuizing naar een nieuwe leslocatie roet in
het eten gegooid. “Normaal gesproken zou ik een deel van de groep de doka
insturen op het moment dat anderen aan het fotograferen zijn. Maar de doka is
nu nog niet klaar. Als in februari de nieuwe serie lessen begint, is dat
probleem gelukkig verholpen.”
Helmut Newton
Terwijl er binnen volop gefotografeerd wordt, neemt Sabine op de
gang het werk van vorige week onder de loep. Ze lijkt tevreden met het
resultaat: “Deze doet me erg denken aan een oude foto van Newton.”
Dat niet elke cursist de nieuwe Helmut Newton is, blijkt als Richard van
Kesteren een tweede poging moet wagen om zijn foto’s correct belicht te
krijgen. Zijn enthousiasme daarentegen telt voor tien. “Ik doe ze
allemaal”, antwoordt hij op de vraag waarom hij juist deze fotocursus
heeft gekozen. “Deze is wel de leukste. Je bent hier actiever dan bij
Digitale Fotografie. Daar leer je alleen maar Photoshoppen. Nou, dat kan ik
thuis ook!”, lacht Richard.
Model Marlies wordt inmiddels onder handen genomen door Susanne Rorijs, die een
mooie pose uit een tijdschrift wil kopiëren. Dan blijkt alle glamour in de
modelfotografie slechts schijn: “Heb je geen hogere stoel voor me. Ik zit
hier als een gebochelde…”, verzucht Marlies.
Info:
Portret- en modelfotografie in 15 lessen vanaf 2 februari t/m 7 juni in vier
groepen. Op maandag, dinsdag, woensdag en donderdag van 20:15 tot 22:45,
afhankelijk van het aantal inschrijvingen. Tarieven: van 130 euro tot 225 euro,
afhankelijk van het inkomen. Leslocatie: SKVR, Hennekijnstraat 6, 3012 EB
Rotterdam. Tel: 010 - 436 13 66 . Meer info: www.skvr.nl
------------------
Vette moves op de dansvloer (R-uit)
Hip Hop Huis leert jongeren breakdancen
“Zonder muziek geen motivatie en inspiratie.”
Door Dimitri Hakke
“Nee, ik doe volgende week pas mee”, reageert een meisje als haar gevraagd wordt plaats te nemen op de dansvloer. “Ik kijk liever eerst even!” Om haar worden kracht bij te zetten schuift ze haar stoel een stukje naar achter. Vijftien cursisten met iets meer durf wagen zich gelukkig wel aan hun allereerste Breakdance-passen.
Harde muziek schalt door de lesruimte aan de Coolhaven. Breakdance-docent Docent Karim El Maslouhi (20) van het Hip Hop Huis is dan ook soms moeilijk te verstaan. “Nu gaan we een toprol maken!” Een wat? Een koprol? Bij nadere bestudering blijkt de term Toprock te zijn. De basispas waarmee alle breakdancers moeten beginnen, willen ze het ooit schoppen tot ‘vette moves’ als de windmill, freeze, sixstep, helicopter of de headspin. Muziek is noodzakelijk volgens de negentienjarige Stefan Sakrama. Als zogenaamde semi-gevorderde breakdancer kan hij het weten. “Zonder muziek geen motivatie en inspiratie.”
Wedstrijd
Breakdance en muziek vormen al sinds de jaren zeventig een
onafscheidelijk koppel. In de zwarte wijken van New York daagden jongeren
elkaar uit tot danswedstrijden. Bij deze battles ging het er om elkaar met zo
extreem mogelijke bewegingen de loef af te steken. Hiphop-videoclips en
Hollywood-films zoals Flashdance, Beatstreet of Bodyrock brachten de dansstijl
tot buiten de getto’s van New York. De dans vindt plaats in een kring van
toeschouwers, waarbij op de maat van muziek snelle spectaculaire bewegingen en
poses elkaar afwisselen. Vervolgens probeert de tegenstander deze weer te
overtreffen. Elementen die hierbij een rol spelen zijn: snel voetenwerk,draaien
op handen en hoofd en het stilzetten van een beweging (freeze). In de loop van
de jaren zijn er nieuwe elementen toegevoegd van andere dansen en sporten zoals
Capoeira.
Dat veel breakdancers trainingspakken dragen in videoclips, is vanavond te
begrijpen. Al bij de warming-up blijkt dat sommigen niet gekleed zijn op ingewikkelde
dansbewegingen. Spijkerbroeken blijken toch wat strak en spaghettibandjes van
topjes vallen om de haverklap naar beneden. Probeer je dan maar eens te
concentreren op je danspassen.
Herhaling is het toverwoord bij breakdance. De sixstep (de zes basis
grondpassen) moet een automatisme worden. “De stappen netjes
afmaken”, waarschuwt Karim “Ook al is je buurman of buurvrouw al
verder. Alleen naar de beat luisteren, dan gaan we allemaal tegelijk.”
Stapjes
Volgens cursist Stefan geven veel mensen het te snel op.
“Als ze zien dat het best moeilijk is, stoppen ze er mee”.
“Je moet er echt voor gaan”, is zijn advies. Stefan is blij met het
Hip Hop Huis. “Ze zijn hier heel open en vrij. Als je iets fout doet, dan
word je goed geholpen.” Na negen lessen heeft hij zelf nog moeite met de
Windmill, waarbij de benen als molenwieken dienst doen. “Maar ik ga het
leren. Stapje voor stapje...”
De zestienjarige Amber Rebers is meegekomen met haar broer. Ze is tevreden met
haar eerste stapjes op het breakdance pad. Ik heb wel eens streetdance gedaan.
Maar dit is een veel grotere uitdaging, acrobatischer. De meeste bewegingen ken
ik wel uit videoclips. Maar kijken is toch een stuk makkelijker, ha ha!”
Het Hip Hop Huis bestaat sinds
augustus 2002. Het initiatief voor dit huis kwam van drie prominente personen
uit de Rotterdamse breakdance scene: Bennie Semil, Lloyd Marengo en Aruna
Vermeulen. In samenwerking met de SKVR en KOA (Kunst Onder Andere) verzorgt het
Hip Hop Huis lessen breakdance, streetdance, electric boogie en DJ- en
MC-cursussen. Prijzen v.a. 35 euro voor tien lessen. Meer info: Coolhaven 100a,
3024 AH Rotterdam, 010-4118371, www.hiphophuis.nl info@hiphophuis.nl
-------------
Populairder dan voetbal (R-Uit)
Chapeau: Basketbalvereniging Divine wil meisjesteam opzetten
Streamer: Winnaar kijkt hoe de verliezers een extra oefening krijgen
voorgeschoteld.
Door Dimitri Hakke
Bijna vierhonderd miljoen beoefenaars telt de sport wereldwijd
volgens officiële bronnen. In liefst 211 landen is er een Nationale bond. Meer
nog dan voetbal of volleybal. Daarmee mag basketbal gerust 'de grootste sport
ter wereld' genoemd worden.
Het is gezellig druk in de gymzaal van scholengemeenschap Wolfert van Borselen.
Op het programma staat de training van de mini's (10-12 jaar) en de aspiranten
(12-14 jaar) van basketbalvereniging Divine. Folders aan de deur maken melding
van een open training vandaag. Iedereen mag meetrainen om te kijken of basketbal
een leuke sport is.
Vandaag geen vers bloed, wel twee jongens die eerder deze week hun eerste les
volgden onder leiding van Susanne Kruger (21) en Richard Mijnhijmer (24).
Terwijl Richard in een hoekje een blessuregeval onder handen neemt ("Doe
rustig aan en als het pijn doet, moet je stoppen"), demonstreert Susanne
de eerste oefening. In hoog tempo legt ze uit wat de bedoeling is:
"dribbelen, gooien en afvangen die bal!" Leerlingen die de oefening
niet direct begrijpen, mogen achter aansluiten om te kijken wat precies de
bedoeling is.
Perzikmand
Basketbal werd in december 1891 bedacht in de Amerikaanse staat
Massachusetts. Omdat de studenten aan het Springfield College zich verveelden
met de Zweedse, Franse en Duitse spelvormen ontwikkelde sportleraar Jim
Naismith een nieuwe spel. De studenten waren direct enthousiast en speelden eerst
zonder een bord achter de basket (perzikmand). Omdat de bal te vaak over de
basket op de tribunes terecht kwam, besloot Naismith een houten bord achter de
basket te plaatsen. Gedurende de jaren is het spel verder geëvolueerd tot
de huidige sport. Anders dan vroeger wordt er nu vijf tegen vijf gespeeld.
Lichamelijk contact is nog steeds verboden en spelers mogen niet lopen met de
bal, maar moeten die gooien naar een medespeler, dribbelen (stuiteren) en in
het net van de tegenstander te gooien.
Susanne Kruger is afkomstig uit het onderwijs en dat is te zien. Geduldig en op
duidelijke toon, legt ze elke oefening uit en vergeet daarbij niet te wijzen op
het nut. "Het is heel erg belangrijk dat je vertelt, waarom je iets doet.
Dan onthouden ze het veel beter", aldus de 21-jarige basketbalster, die
zelf zeven jaar geleden kennismaakte met de sport. "De afwisseling en het
samenspelen is erg leuk. Bovendien moet je goed nadenken bij wat je doet."
Hoewel de eerste competitiewedstrijd volgende week al voor de deur staat, is er
nog weinig aan tactiek gewerkt. "Ik begin met de fundamentals: het passen,
dribbelen, verdedigen en schieten."
Vicieuze cirkel
Basketbalclub Divine bestaat sinds 1991 en telt zo'n 100 leden.
"Soms komen er weer bij en dan gaan er weer af", aldus de trainster
die zelf haar partijtjes met Dames 1 speelt. Susanne zou graag een meisjesteam
onder haar hoede hebben. "Er komen wel eens meisjes mee spelen, maar die
zijn snel weer vertrokken als ze alleen maar jongens zien rondlopen. Het is een
vicieuze cirkel die doorbroken moet worden. Er komen geen meisjes omdat er geen
meisjes op zitten en omdat ze niet blijven, zitten er geen meisjes op. Dat is
wel erg jammer. Ik hoop dat daar een keer verandering in komt."
Het is een gevarieerde training. Bij elke oefening is een competitie-element
aanwezig. Winnaar van elk onderdeel mag even uitblazen en kijken hoe de
verliezers een extra oefening krijgen voorgeschoteld. Sam Duyves neemt met rood
aangelopen hoofd, even de hoognodige pauze. "Basketbal is veel leuker dan
voetbal. Daar trappen ze nog wel eens iemand onderuit. Hier zijn de spelers
sportiever. Raak je iemand per ongeluk, zeg je sorry en het is over." De
14-jarige speler voldoet met zijn geringe lengte niet aan het
clichébeeld van de boomlange basketballer. "Je hoeft ook niet echt
lang te zijn. Ik vind het wel handig zo. Dan kan ik af en toe onder een arm
door glippen", lacht Sam als hij weer het veld in stuift.
De thuishal van Divine is Sporthal Snelleman, Woelwijkstraat 39. De wedstrijden van de jeugd en de tweede seniorenteams worden gespeeld in de gymzalen van SG Wolfert van Borselen. Trainingen vinden plaats in Oude Noorden, Oude Westen en Centrum. Basketbalvereniging Divine, Postbus 3025,3003 AA Rotterdam, divine@basketball.nl, www.divinebasketball.nl
------------
Wie: zZz (Fret)
Waar: Rotown, Rotterdam
Tekst en foto: Dimitri Hakke
Na Lowlands is het nu de beurt aan Rotown om te vallen voor het vuigste Rock 'n
Roll-duo van Nederland, zZz. Met een overdonderend hard intro zit de schrik er
behoorlijk in bij het publiek. Vingers gaan in de oren en er wordt gezocht naar
iets dat dienst kan doen als oordopjes. Als het volume wat gedempt is, is het
aangenaam luisteren naar de garage-electro van de Amsterdammers. Dit rockt,
zuigt, swingt en rammelt aan alle kanten. Daan Schinkel bespeelt in zijn ouwe
leren jekkie en afgetrapte All Stars een al even aftands orgel, dat zo uit de
kringloopwinkel lijkt meegenomen. Bij zZz echter geen Stef Meeder of Cor
Steyn-klanken, maar supersnelle sixties riedeltjes. Ondertussen praat-zingt
drummer Bjorn Ottenheim zijn teksten met donkere stem à la Glenn Danzig
of Jim Morrisson. Groovy drumritmes en vinnige slagen wisselen elkaar af. Het
is duidelijk dat zZz het experiment niet schuwt. Rotown evenmin. Oud Vera-programmeur
Joey Ruchtie kiest niet voor de braafste jongetjes en meisjes van de
muziekklas, maar voor bands die niet zouden misstaan in andere -lees ruigere-
Rotterdamse zalen als de Basement of Waterfront. Het rockduo van vanavond
vliegt regelmatig uit de bocht, waarbij nauwelijks is vast te stellen of het de
experimenteerdrang of een technische storing betreft. Tien minuten gedraai aan
een effectenknop met veel gepiep en gebrom is voor sommige Rotowngangers echt
te veel gevraagd en zij houden het dan ook voor gezien. Gelukkig komen af en
toe die echte liedjes terug zoals XTC en OFG. Ook uitsmijter Theme of zZz is
aardig om te horen. De danseressen die op Lowlands nog voor visuele
ondersteuning zorgden, zijn vandaag helaas thuis gebleven. Het extraatje
bestaat deze keer uit een klimpartij van Daan Schinkel en een bezoeker die
zich, onder het mom van 'iedereen kan experimenteren' een kleine tien minuten
mag uitleven op het orgel en aan de knopjes mag draaien. Als de rust is
weergekeerd in Rotown komt buiten de politie aan rijden en blijft een kleine
twee minuten staan voor de deur. Zou er dan toch geklaagd zijn over het
geluidsvolume?
--------
Wie: Solo, Racoon, Zuco 103, Brainpower, Voicst e.a.
Waar: Lowlands 2005, Biddinghuizen
Wanneer: 19,20, 21 augustus
(tekst en foto: Dimitri Hakke)
Het Nederlandse muziekaanbod is wat oneerlijk verdeeld op Lowlands 2005.
Vrijdag is er uiteindelijk nog Racoon die de eer redt als invaller voor The
Rakes. Racoon is een band die drijft op publieksparticipatie. De tent zingt dan
ook uit volle borst mee met de grootste prijsnummers, waaronder Feel like
Flying. Energieproducent Essent levert gelukkig ook nog een bijdrage, door een
eigen tent met akoestische sessies van diverse talentvolle Nederlandse bands.
Naast Kirsten, Gem en Stuurbaard Bakkebaard geeft ook Solo hier
acte-de-presence. Er ontstaat al snel een intiem sfeertje. Tenminste, als je in
het gelukkige bezit bent van een koptelefoon. Anders is het een wat vreemde
ervaring om deze jongens te zien bewegen op de klanken van Franz Ferdinand, die
in de naastgelegen Alpha tent speelt. Frontman J. Perkin heeft de nodige
ervaring met dit soort concerten. En dat is te merken. Geconcentreerd,
Ingetogen en krachtig weet hij de toehoorders in een warm muzikaal bad te
dompelen.
Een dag later is het kiezen geblazen. Rennen, vliegen, vallen, dansen en weer
door gaan om Zuco 103, Face Tomorrow en Pete Philly te kunnen combineren.
Gelukkig zijn de spieren al goed los geschud bij Mark Foggo's Skasters. Er is
geen betere wake-up call denkbaar dan de stuiterende skaklanken van deze
geboren Engelsman. Scheurende saxen en watervlugge ritmes trillen de haringen
zowat uit de overvolle Grolsch-tent. Met zijn clowneske rode pak en met zijn
plat Engels accent, creëert hij een vrolijke dansende chaos. Toegegeven,
origineel is het allemaal niet, maar wie maalt daar om. Lekker simpel, lekker meebrullen met "Don't call me honey" of
"Your lucky to be alive".
Een stuk
rustiger gaat het er aan toe bij 2nd place driver. De door de band
uitgestrooide cd-singles kunnen beter blijven liggen waar ze terecht zijn
gekomen: achter de barrier. Tussen wal en schip dus. En dat is ook precies de
plek waar deze band zich bevindt. De niets-aan-de-hand elecrorock kent weinig
uitschieters naar boven of beneden. Pas tegen het einde komt de vaart in de
show en krijgen de electrobliepjes en gitaren ondersteuning van drumslagen met
de regelmaat van een heimachine. Helaas net te laat om een onuitwisbare indruk
achter te laten.
"Whaaa", schreeuwt het Alphapubliek enthousiast als Lillian Vieira
daar om vraagt. Zuco 103 overdondert het publiek met warme zwoele klanken. De
zeskoppige band straalt een enorme spelvreugde uit en weet zelfs de grootste
chagrijnen te ontdooien. Niet in de laatste plaats door de charme van de, in
een witte jurk gehulde, Lillian. "Kennen jullie de Rumba?" Wie 'm nog
niet kent, is vijf minuten later geraakt door een onweerstaanbaar swingend
geheel van Dance, Latin en Funk.
Het is jammer om dit feestje te moeten verlaten, maar gelukkig zijn Pete Philly
en Perquisite ook in vorm. De mellow, laid back grooves zijn 'dope'. Pete wordt
bijgestaan door een dj, contrabassist, cellist en saxofonist. Een combinatie
die spannende jazzy hiphop oplevert. Philly oogt ontspannen: de ene keer druk
gebarend en vervolgens relaxt zittend op een tafel.
Meer dan een "bedankt en tot ziens" van Face Tomorrow zit er helaas
niet in dit jaar. Snel door naar de Metalriffs die uit de naastgelegen
Grolsch-tent komen. Voorzien van een live-band creëert Brainpower een
gitaarmuur met daaroverheen een waterval aan woorden. Een combi die we
natuurlijk al kennen van Osdorp Posse. Maar het blijft een aardige mix. Minder
wordt het als de band wat gas terug moet nemen. 'Brains" grootste hit
Dansplaat zit er zo te zien nog aardig in bij het publiek.
Dit jaar is het De Jeugd van Tegenwoordig die de festivalhit in handen heeft.
Watskebeurt blijkt het enige leuke nummer in de set van de hiphoppers, die
wordt gekenmerkt door flauwiteiten en herhaling. Van twintig keer 'We gaan nog
niet naar huis, nog lange niet", word je wel horendol. Een teken om te
vertrekken.
Een dag later laat Buiten Westen zien hoe het wel moet. Dit collectief van
hiphoppers uit Zwolle en Rotterdam vormt een grote muzikale familie die elkaar
goed aanvullen en aanvoelen. Backstage, Frontstage en op het podium, overal is
het enthousiasme zichtbaar. Een set die drijft op originele krachtige beats en
goeie vocalen, die nog een extra dimensie krijgen op de momenten dat er
vrouwelijke raps te horen zijn.
Met Voicst krijgt de NL-programmering een waardige afsluiter. Als uit een
transistor radio komen de gruizige geluidsgolven op je af. Een goede keuze om
de Amsterdammers op het buitenpodium neer te zetten. Er is volop
bewegingsruimte om lekker te dansen of te springen op de instant meezingers.
Sterke melodieën, voortdenderende baslijntjes en volop dynamiek kenmerken
de show. "Daft Punk is Playing in My house" zingen de jongens
tenslotte. Maar 'Voicst playing at Lowlands ' is ook geen straf!
---------
Met loep en zaklamp door het museum
Chapeau: Boeiende museummarathon leidt tot verrassende ontdekkingen
door Dimitri Hakke
Waren het niet de Katholieken die met grof geweld van religieuze werken werden verwijderd, dan was er wel een gewiekste zakenman die schilderijen in stukken zaagde, om verschillende delen los te verkopen. Maar zelfs de lijstenmakers konden af en toe niet van de schilderijen afblijven. "Soms hadden ze een mooie lijst gevonden en als die niet paste, dan zaagden ze gewoon een stuk van het doek af!"
De schilderkunst heeft heel wat te verduren gehad, de afgelopen eeuwen. Dat blijkt al snel tijdens de rondleiding door museum Boijmans Van Beuningen. Erik Beenker is een geanimeerd verteller die de schilderijen van verhalen voorziet, waardoor ze nog meer tot leven komen. Gewapend met een loep en zaklamp ("zo kun je heel goed details in een schilderij uitlichten"), wandelt hij langs de enorme collectie van het museum. En weer stuit hij op een staaltje kunstvernieling. Pieter Saenredam (1597-1665) was een schilder die voornamelijk geïnteresseerd was in architectuur. De personages liet hij vaak door anderen schilderen. Maar ook mensen die de doeken na zijn dood kochten, wilden er nog wel eens wat figuurtjes bij laten schilderen. "Dus stonden er mensen op in kleding van een eeuw later. Het gevolg is dat werk zonder mensen, meer waard is dan mét mensen. Dus duiken er op veilingen doeken op waar eerst tien mensen op stonden en nu nog maar twee of drie. Puur om de verkoopwaarde te verhogen!"
Mensenzee
Erik Beenker heeft zijn schat aan informatie niet alleen uit
boeken. Zelf denken en analyseren is erg belangrijk. Veel mensen dwalen volgens
hem een beetje achteloos door het museum. "Het kan geen kwaad om er wat
meer in te zien dan je op het eerste gezicht ziet. Dan ontdek je een hoop."
Beenker voegt de daad bij het woord en houdt zijn loep bij de Pieter Brueghel's
Toren van Babel (1563). Een zee van mensen openbaart zich op de toren. Het
krioelt werkelijk van het microscopisch leven. "Kijk maar, aan de voet
staat een hele horde mensen. En daar is een processie aan de gang." Van
een afstand naar dit schilderij kijken is dus niet gewenst. "Breughel was
een echte miniaturist. Daar moet je echt met je neus bovenop zitten. Niet te
dicht natuurlijk, want dan gaat het alarm af", lacht Beenker.
Beenker is zich momenteel aan het voorbereiden voor de mammoetrondleiding van
zeven uur, die hij later deze maand in Boijmans geeft. In een dag wordt de
bezoeker wegwijs gemaakt in de schilderkunst van de 14de tot aan de 21ste eeuw.
Dat is nog best lastig. "Om de haverklap verschijnen er nieuwe werken uit
het depot, waardoor andere werken weer plaats moeten maken. Zeker bij moderne
kunst is dat moeilijk bij te houden."
Tulpenbollen
Wat er precies te zien en te vertellen valt, blijft dus ook voor Beenker een verrassing. Bezoekers krijgen in elk geval een even grappig als treurig relaas over de Leidse schilder Jan van Goyen (1596-1656) te horen. Een arm gestorven kunstenaar, die zijn geld in de destijds kostbare tulpenbollen had geïnvesteerd en door een beurskrach avant la lettre diep in de schulden raakte. Om zijn schulden af te betalen was hij gedwongen, de rest van zijn leven aan de lopende band schilderijen te maken. "Een beetje met de snelheid van tv schilder Bob Ross", lacht Beenker.
kader:
Rondleiding Boijmans Van Beuningen plus lezing.
prijs 53 euro
donderdag 20.00-21.30 uur
Eerste les 6-10-05 Rondleiding 7 of 8 oktober 2005
Eerste les 10-11-05 Rondleiding 11 of 12 november 2005
Deze spoedcursus kunstgeschiedenis is een sportieve en leerzame uitdaging, diepgravend
en lichtvoetig tegelijkertijd, waarbij het plezier van het kijken naar
schilderkunst steeds voorop staat. De rondleiding wordt voorafgegaan door een
uitgebreide inleiding in het gebouw van de Volksuniversiteit . De rondleiding
begint stipt bij de opening van het museum om 10.00 uur en duurt tot
sluitingstijd om 17.00 uur en is in drie blokken verdeeld met tussendoor een
pauze en tijd voor een lunch.
Meer info: Volksuniversiteit, Heemraadssingel 275-277,3023 BE Rotterdam ,tel.
010- 4761200 http://www.volksuniversiteit.nl/rotterdam/index.htm
---------------
"Take me
out to the ball game”
Streamer: Rotterdams initiatief tilt honkbal naar hoger niveau
Door Dimitri Hakke
De ene dag begeleidt Robert Eenhoorn nog de beste honkballers van Nederland als bondscoach van het Nationale team. Een dag later staat hij alweer op het veld met de grootste talenten uit de regio, verenigd in zijn eigen honkbalschool, de Rotterdam Unicorns.
Een van Nederlands succesvolste honkballers , Robert Eenhoorn was zelf jaren lang actief in de Amerikaanse Major League Baseball-competitie, het mekka van de honkbalsport. Bij terugkeer in Nederland nam hij zich voor om de Nederlandse honkbalsport naar een hoger plan te tillen, met als resultaat: de Rotterdam Unicorns. In dit project krijgen regionale talenten de kans om in een team te spelen met andere talenten. Zes dagen in de week wordt er intensief getraind op techniek en tactiek van het spel. Daarnaast krijgen ze les op het Thorbecke Lyceum, waar het lesrooster om de trainingen heen wordt gebouwd.
Palen
Honkbal heeft zijn oorsprong in het Engelse spel rounders. De
oudste bekende versie stamt uit 1330 en werd beoefend door melkmeisjes en
boerenknechten. Pas in 1829 kwamen de eerste regels op papier en deden vier
stenen of palen dienst als honken. Een slagman haalde punten voor zijn team als
hij, nadat hij met een knuppel de bal heeft weggeslagen, via drie honken over
de thuisplaat kwam. Met drie gemiste ballen, een vangbal of een foutbal is de
slagman uit.
Aan het begin van de twintigste eeuw begon de professionalisering van honkbal
in de VS, met de oprichting van de Major League. De Amsterdamse docent
Grasé introduceerde de sport in Nederland, na een vakantie in de
Verenigde Staten waar hij die diep onder de indruk raakte van het baseball. Nu
, anno 2005 telt Nederland zo’n 12000 beoefenaars en behoort Nederland
tot de beste honkbalnaties van Europa.
Bij de Rotterdam Unicorns worden de aspiranten (12-15 jaar) en junioren (15-18
jaar) steevast eerste in hun competities. Niet zo verwonderlijk dat regionale
verenigingen in eerste instantie niet zo blij waren met de komst van de
honkbalschool. Immers, de beste talenten werden weggeplukt zonder dat ze daar
iets voor terug kregen. Om ook de breedtesport te verbeteren en daarmee het
algehele niveau van de competities, geven de trainers van Rotterdam Unicorns
regelmatig clinics en trainingen aan clubs uit de regio.
Gevarieerd
Een van de talenten die zijn club verruilde voor de school van
Eenhoorn is Robert de Bruijn. “Dit is een hele goede opleiding. Je leert
hier van de besten.” Het honkballen zit de 17-jarige Rotterdammer in de
genen: “Mijn vader honkbalde en mijn moeder speelde softbal.”
“Wat er mooi aan is? Alles, het is zó gevarieerd. Het is prachtig
om tegen die bal te slaan.” Net als vele anderen, droomt ook hij van een
grootse carrière. “Ik wil het hoogst mogelijke. Als je je geld er
mee kunt verdienen, is dat prachtig. Maar je moet ook reëel zijn. Zoiets
is echt moeilijk. Dus eerlijk gezegd, weet ik nog niet wat ik volgend jaar ga
doen. Ik moet ook aan mijn toekomst denken.”
Ondertussen is Eenhoorn met zijn ploeg spelsituaties aan het trainen. Achter
elkaar slaat hij ballen in het veld om te kijken of de spelers elkaars positie
goed overnemen. Op het moment dat het mis gaat grijpt hij in:
“Communiceren met elkaar , jongens!” Eenhoorn: “Fouten maken
is niet erg, want daar leer je het meeste van. Maar als er niemand is die zegt,
dat je het fout doet, dan leer je helemaal niks...”
Meer info:
De Honkbalschool Rotterdam Unicorns is in 2000 ontstaan uit een initiatief van
de ex-topsporter Robert Eenhoorn, de Rotterdamse zakenman John Gordijn, de
combinatie van Rotterdam Topsport en het Olympisch Steunpunt Rotterdam. Info:
www.rotterdamunicorns.nl
Meer info over clubs in de regio via de honkbalbond KNBSB. www.knbsb.nl of
KNBSB -Twinstate II, Perkinsbaan 15, 3439 ND Nieuwegein. Telefoon : 030-6076070
E-mail : info@knbsb.nl
-----------
Aan een
touwtje de Euromast af
Streamer: "Kom op jongen, je hebt gebungeejumpt , dus waarom dit
niet?!"
door Dimitri Hakke
"Het is goed gegaan, gelukkig", grapt een van de
instructeurs nadat een tweetal abseilers een succesvolle tocht van de Euromast
naar beneden hebben gemaakt. Twee andere deelnemers die de tocht nog moeten
maken trekken wit weg: "Dat klinkt toch een beetje als: 'er heeft er weer
eentje het overleefd'."
Volgens abseiler-instructeur-fotograaf Sander Louwrier hoeven de mensen die
zich aan een touw honderd meter naar beneden laten zakken, zich absoluut geen
zorgen te maken. "We doen dit al zeven jaar. Elke instructeur is al
ontelbare keren de Euromast afgedaald. Zelf ben ik opgehouden met tellen na
vierenhalfduizend keer." Voor elke abseil worden de bevestigingen goed
gecontroleerd. "Het touw is niet kapot te krijgen. De twee touwen die elke
deelnemer veilig op de grond zet, kunnen samen een gewicht van 8000 kilogram
dragen. Tijdens elke tocht gaat een instructeur mee naar beneden die een oogje
in het zeil houdt. Bovendien worden de touwen ook nog eens vastgehouden door
iemand aan de voet van de mast. "Is dat die jongen die de hele tijd met
allerlei vrouwen staat te praten?", vraagt een andere deelnemer zich
hardop af.
Skilift
Abseilen is afkomstig van de bergsport, als de manier om na een
succesvolle beklimming van een berg weer veilig en snel naar beneden te komen.
Voor bergbeklimmers als Sander is het abseilen dan ook bijzaak. "Je kunt
het vergelijken met een skiër die in een skilift stapt. Zijn doel is om
die berg af te dalen en niet om een ritje in de skilift te maken", lacht de
33-jarige instructeur.
Een meisje in een Feyenoordshirt is het eerstvolgende 'slachtoffer' om de
honderd meter naar beneden af te leggen. Ze is zichtbaar zenuwachtig, terwijl
haar moeder foto's staat te maken van de voorbereidingen. Ook haar
abseilpartner probeert zichzelf moed in te praten. Hij ijsbeert heen en weer:
"Kom op jongen, je hebt gebungeejumpt , dus waarom dit niet?!"
Als de gordel om zit, de handschoenen aan en de instructies ("bedenk maar
dat het slechts 10 keer 10 meter is") zijn gegeven, volgt de onvermijdelijke
stap over de rand.
Weigeraars
Volgens Sander, die keer op keer moeiteloos over de rand
springt om foto's van de deelnemers te maken, zit het grootste probleem bij de
start. "We hebben minimaal één 'weigeraar' per keer. Vandaag
hadden we er zelfs twee die zeiden 'geef mijn portie maar aan Fikkie'. Meestal
zie je dat al van tevoren. Dan komen ze met dikke wallen onder de ogen
aanzetten omdat ze de hele nacht wakker hebben gelegen.
Richard en Margot bevestigen dat verhaal. "Op een gegeven moment moeten je
handen de railing loslaten en moet je achterover leunen. Dan hang je alleen nog
aan zo'n touw", aldus Richard. "Je wordt wel goed gecontroleerd
hoor", benadrukt Margot. "Ze hebben echt drie keer gecheckt."
De afdaling zelf is 'kicken' volgens het tweetal. Hoe verder je komt hoe meer
snelheid je kunt maken is hun ervaring. "Op een gegeven moment zijn we
maar een wedstrijdje gaan doen. En ik heb gewonnen", lacht de 26-jarige
Margot.
Een nieuwe groep staat al weer klaar om de duizelingwekkende tocht te maken. Ze
worden gadegeslagen door een meisje van een jaar of zeven. Verontrust kijkt ze
naar haar vader en klampt hem vast. "Pappa, je moet echt niet gaan
abseilen hoor!" Het meisje kan gerust zijn: aan de blik van pappa te zien,
gaat dát niet gebeuren...
In de weekenden t/m september 2005 biedt Height Specialists aan iedereen de
mogelijkheid om te abseilen of te tokkelen van de Euromast. Buiten dit seizoen
is het ook voor groepen mogelijk om exclusief te abseilen en/of tokkelen van de
Euromast.
Meer info: www.abseilen.nl , info@heightspecialists.nl
Height Specialists
Dynamoweg 28
2627 CH Delft
t: 015 256 56 62
---------------
De vrijheid
van de Salsa
Streamer: "Gefeliciteerd, jullie kunnen Salsadansen!"
door Dimitri Hakke
Gympen, pumps, sandalen, lakschoenen, bordeelslippers en
laarzen bevolken de dansvloer in club Prachtig onder de Erasmusbrug. Slechts
klompen en soldatenkistjes ontbreken. Maar die horen dan ook écht niet
thuis op een cursus Salsadansen.
Het is een drukte van jewelste bij aanvang. Zo’n vijftig mensen zijn
afgekomen op de beginnerscursus Salsa. In vier weken tijd zullen de deelnemers
de basisbeginselen bijgebracht krijgen. Tussen de wachtenden bevinden zich ook
Rob Pijper (26) en Liza van Gelderen (23). Beiden zijn verzot op Latijns-Amerikaanse
muziek maar kunnen vooralsnog niet de dansvloer op als hun favoriete muziek
weerklinkt. “Je vergeet de hele wereld om je heen bij deze dans.
Tenminste, dat denk ik want we kunnen het nu nog niet”, lacht Liza. Het
is vooral de sfeer en gezelligheid die het tweetal aantrekt. “Voor mij
staat Salsa voor vrijheid”, meent Rob “We laten het vandaag
allemaal gewoon op ons afkomen...”
Geschiedenis
“Salsa betekent eigenlijk saus. Het staat voor een mix van
Latijns-Amerikaanse muziekstijlen, die haar oorsprong heeft in Cuba”, is
de korte maar krachtige inleiding die dansleraar Raul zijn leerlingen voor
houdt. Wie meer wil weten over de oorsprong en variatie in stijlen is vanavond
duidelijk aan het verkeerde adres. Er moet gedanst worden. Er zijn immers maar
vier lessen ter beschikking tijdens deze verkorte zomercursus. En dus moet
alles een beetje sneller dan normaal.
“En links voor,tweede voet, til op, links op de plaats”,instrueert
Raul door zijn ‘Madonna-microfoontje’. Sommigen zijn het nu al
kwijt, maar gelukkig wordt de basispas een flink aantal keren doorgenomen.
“Een,twee,drie, rust, vijf,zes,zeven, rust en nogmaals
1-tik-sluit-achter-tik-sluit!” Na een minuut of vijf flink doorstappen,
is de sidestep aan de beurt, die eigenlijk in niets verschilt van de
basisbeweging, behalve in richting. Als ook deze solobeweging er goed in zit,
geeft Raul het teken tot het vormen van koppels. “Al vinden jullie elkaar
nog zo leuk, niet met de vingers in elkaar. Dat doet alleen maar pijn als je
straks gaat draaien. Maak maar een kommetje met de hand.”
Ruzie
Er ontstaat lichte paniek en verwarring bij de stelletjes als
iedereen een andere partner moet gaan zoeken. Gezichten spreken boekdelen bij
sommigen: ‘maar ik ben hier toch met mijn partner’ of ‘had ik
net zo’n leuke vrouw gevonden.’ Raul verklaart de wisseling:
“Je eigen partner wil je nog wel eens fouten vergeven omdat je geen ruzie
wilt. Daardoor leer je het misschien fout. Door veel van partner te wisselen,
voorkom je dit.” Na een flink aantal keren wisselen, mag iedereen
eindelijk terug naar zijn eigen partner.
Langzaam aan oogt het steeds soepeler in de groep en worden de opdrachten
uitgebreider. Mannen leren de dansrichting aan te geven door een impuls met de
hand. Vervolgens komt de Colombiaanse variant de Cumbia aan de beurt. “We
noemen hem ook wel de klapdeur.”
Raul: “Gefeliciteerd, jullie kunnen Salsadansen! Makkelijk he? Dat komt
omdat er een bepaalde logica in zit. Na de linkervoet komt altijd de rechtervoet
aan de beurt. Het is nooit twee keer links bijvoorbeeld.”
Rob en Liza zijn tevreden over hun eerste les in Prachtig. “Het was erg
gedetailleerd en soms dacht ik van ‘schiet nou eens op!’ Maar het
werd allemaal goed uitgelegd. We hebben wel nog een paar lessen nodig denk ik,
want op een feest kun je niet de hele avond staan klapdeuren”, lacht
Liza.
Basiscursus Salsa wordt gegeven op verschillende locaties in de stad. Op
maandag in Prachtig en op dinsdag, woensdag en donderdag in Stephys Corner aan
de Schiekade 195. Proeflessen van 5 tot 9 September. Meer info
www.salsaventura.nl , 070-3638037 (maandag t/m vrijdag tussen 10.00 uur en
14.00 uur) of mail naar info@salsaventura.nl.
-----------------
“Iedereen
kan badmintonnen”
STREAMER: Individuele aandacht erg belangrijk bij BC Asterix
Door Dimitri Hakke
Er zullen maar weinig mensen zijn die nooit met racket en shuttle hebben
gespeeld. Samen met tafeltennis is badminton, dé campingsport bij
uitstek. Bij BC Asterix gaat het er wat serieuzer aan toe dan in de vakantie,
maar de gezelligheid is er zeker niet minder om.
Badminton kent een eeuwenoude geschiedenis die teruggaat naar oude Oost-Aziatische cultuur en de Azteken in Mexico. De huidige naam badminton ontstond pas in de 19e Eeuw naar aanleiding van een wedstrijd op het gelijknamige landgoed van de Engelse Hertog de Beaufort. Anno 2005 wordt badminton in ruim zeventig landen gespeeld en telt de sport bijna tweehonderd miljoen beoefenaars en behoren Japan, China en Indonesië tot de meest succesvolle landen in de wereld.
CLUBAVOND
Piepende schoenzolen, vliegende shuttles en zwiepende rackets vullen sporthal
Kralingen op deze vrijdagavond. Het is druk, want behalve de training voor
recreanten, is het vanavond ook nog eens ‘vrij spelen’. “Dit
is een echte clubavond”, aldus voorzitter Maurice van Bourgonje.
“De rest van de week spelen we verdeeld over drie verschillende zalen in
Rotterdam. Dan is het vaak spelen en wegwezen. Hier aan de Slaak blijft
iedereen echt hangen na afloop van zijn partijtje.”
En inderdaad, overal in de zaal vormen zich groepjes mensen die wat met elkaar
kletsen. BC Asterix is dan ook een hele sociale vereniging, vindt ook Lisa
Martin. “Het is hier heel anders dan bij mijn vorige vereniging. Daar had
je echte groepsvorming. Hier is het absoluut niet ons-kent-ons. Je leert hier
elke week nieuwe mensen kennen. Als je nieuw bent, word je direct aangesproken.
De begeleiding is erg goed hier.’ Voorzitter Maurice: “Individuele
aandacht is erg belangrijk. Bij nieuwe leden, maar ook als je al een tijdje op
de club zit. We kijken steeds ‘vindt iemand het nog wel leuk, zo nee wat
kunnen we er aan doen?’”
SNEL
De vereniging (opgericht in 1971) telt 175 seniorleden en 50 jeugdleden. Om te
voorkomen dat de banen de hele avond door dezelfde spelers bezet worden
gehouden, is er een afhangsysteem. Op een bord kan een speler aangeven op welke
baan hij wil spelen. Wanneer nog drie spelers hun pasfoto op het bord hangen
kan er twintig minuten gespeeld worden.
Vijf jaar geleden verscheen Maria Ysebaert voor het eerst op de club.
“Het is echt een hele snelle sport. Veel sneller dan tennis. Ja, de bal
stuitert niet he”, grapt Maria. “Het mooie is dat je het zo onder
de knie hebt. De spelregels zijn niet al te moeilijk.” Voorzitter Maurice
beaamt die stelling:“Het is een laagdrempelige sport. Bij volleybal is in
eerste instantie meer techniek nodig. Als je een racket kunt vasthouden , kun
je in principe spelen. Maar”, verklaart hij met haast Cruijffiaanse
logica, “als je de shuttle alleen maar terugslaat kun je niet winnen. Op
het moment dat je ‘de klik’ krijgt van ‘he, ik kan
winnen’ , dan begint de sport pas echt.”
KADER:
Badminton bij BC Asterix kost 151 euro voor senioren. De jeugd betaald,
afhankelijk van leeftijd, 67 euro of 108 euro per jaar. Speelzalen zijn Sporthal
Schuttersveld (woe), Sporthal Kralingen (vrij) en Sporthal Pier 80 (zon). Voor
meer info: www.bcasterix.com of 010-4128595 (Arjan van Cappellen)
----------------
Iedereen wil metselen
STREAMER: Klussen in huis populairder dan ooit
door Dimitri Hakke
Klussen in huis is populair. Je hoeft de televisie maar aan te zetten of er
wordt wel een woning onder handen genomen. Van de voorzichtige make-overs van
Eigen Huis en Tuin tot aan de meer extreme varianten zoals In Holland Staat Een
Huis en Het Blok.
De verbouwingshausse legt de Doezelfschool aan de Schiekade in elk geval geen windeieren. Keer op keer zitten de cursussen Karweitjes in Huis, Timmeren, Elektriciteit of Stukadoren vol en zijn er zelfs wachtlijsten. Ook de cursus metselen blijkt geliefd. Vanuit het hele land zijn de leerlingen gekomen om uit te vinden hoe je een mooi muurtje metselt. Cursist Ab uit Brabant: “Ik moet elke week drie kwartier rijden om hier te komen klussen. Er zijn maar twee plekken in Nederland waar je dit kunt doen. Vaak zit er een complete opleiding aan vast. Kick uit Apeldoorn beaamt dat verhaal. "Bij mij in de buurt is er wel een opleiding , maar dan moet je in de agrarische sector werken en gelijk een heel huis willen bouwen." "Dat is me toch net iets te veel", lacht Ab.
KAARSRECHT
Tijdens deze cursus staat er duidelijk een minder grote klus op
het programma: het metselen van een muurtje met een raam en een toog (boog
boven het raam). Al tijdens de eerste les bleek dat zoiets schijnbaar
eenvoudigs, de nodige problemen oplevert. De omspanning die er voor moet zorgen
dat het muurtje kaarsrecht wordt gemetseld, is moeilijker dan menigeen dacht.
Ook voor cursiste Dineke: “Je moet echt alles waterpas hebben. Maar als
je ergens een spijker in slaat, dan trekt de andere kant weer scheef. Zo ging
het de hele les door. Uiteindelijk stond ie wel hoor. Misschien niet zo netjes
als die van de rest, maar toch."
In tweetallen zijn de deelnemers begonnen met het mengen van de specie. Docent
Fred de Jong loopt langs en legt uit wat de mengverhouding moet zijn. "We
gebruiken hier geen cement, want alles moet ook afgebroken worden, zodat we het
materiaal de volgende keer weer kunnen gebruiken." Als het mengsel klaar
is na flink wat omscheppen, is het tijd om de eerste laag stenen te metselen.
"Je brengt een laag specie aan en dan dompel je de steen in water en drukt
hem in het mengsel. Je klopt en schuift , totdat alles recht onder het touw
ligt dat je hebt gespannen."
STRESS
Er heerst een gezellig sfeertje. Er wordt flink gewerkt, maar
er is ook tijd voor grappen en een muziekje. Cursiste Dineke is in haar
element. "Als kind vond ik het al prachtig. Roeren in de pap, iets maken
met stenen. Voor mijn vijftigste wilde ik het per se zelf eens proberen. Het is
bovendien erg goed tegen de stress. Heel wat anders dan de hele dag op kantoor
zitten!"
Even verderop wil de Haagse Ilona aan haar tweede laag stenen beginnen, maar
wacht op de goedkeuring van Fred. "Ziet er prima uit", zegt hij
terwijl hij een steen één millimeter verplaatst. De cursiste heeft
ook de smaak te pakken: "Volgende keer ga ik misschien wel stukadoren.
Schilderen? Nee, dat kan ik geloof ik wel, ha ha ha... "
KADER:
De cursus Metselen wordt gegeven gedurende 6 avonden van elk 3 uur. Cursusprijs
bedraagt 170 euro. De volgende serie begint op donderdag 26 mei. Daarna wordt
Metselen ook als zomercursus gegeven van 4 juli t/m 8 juli. Meer info op:
www.doezelfschool.nl of 010-4664333. De Doezelfschool is te vinden aan de
Schiekade 830 in Rotterdam.
--------------------
Jongleren vergt veel doorzettingsvermogen
Van brandende
fakkels tot vlijmscherpe zwaarden
door Dimitri Hakke
Je kunt het doen met zwaarden, brandende fakkels, ringen, kegels of gewoon met
drie ballen: jongleren. Hoe moeilijk je het ook voor jezelf maakt, de basis
blijft hetzelfde. "Het belangrijkste dat je moet leren is, goed gooien.
Vangen is een automatisme."
Toch gaat het ook bij de jongleercursus in de Jan Prinsschool aan de Grote
Markt nog vaak mis met dat 'automatisme'. Her en der kletteren de kegels met
veel kabaal op de grond. Er gebeurd hier duidelijk meer dan jongleren alleen.
Terwijl een jongen verwoede pogingen doet om op een enorme bal te balanceren,
doorkruist even verderop een meisje de zaal op een eenwieler. Aan de kant staan
dozen vol diabolo's, jongleerblokken en balanceerborden. Niet zo verwonderlijk
dus dat de meeste cursisten het niet bij tien lessen laten, maar zich keer op
keer inschrijven voor een nieuw leertraject.
Zeven zwaarden
Jongleren is al zo oud als de weg naar Rome. Sterker nog, de
Egyptenaren bekwaamden zich al in het 'in de lucht houden van voorwerpen'. De
oudste afbeelding van jongleurs is gevonden in de graftombe van een onbekende
Egyptische prins, daterend uit een periode tussen 1994 en 1781 voor Christus.
Ook de Chinezen waren er al vroeg (770-476 voor Christus) bij. Ene Lan Zi
schijnt er om bekend te hebben gestaan dat hij zeven zwaarden kon jongleren.
Zo ver zijn de cursisten van vanavond nog lang niet. Cursusleider Bouke van
Tongeren:"Het allereerste dat je hier leert is de cascade. Dat is het
basispatroon waarbij drie ballen kruislings van de ene hand naar de andere
wordt opgegooid. Maar er zijn zo veel verschillende vormen." Vanavond
moeten de jongleurs proberen een bal vast te houden en die door de andere twee
heen te verweven. "Het moeilijke aan deze oefening is, dat het twee hele
tegengestelde bewegingen zijn."
Maar 'oefening baart kunst' gaat zeker op voor jongleren. "Je krijgt hier
te zien wat je moet doen en dan is het thuis herhalen en herhalen. Na een week
kon ik al jongleren met drie ballen", aldus de 15-jarige Tim. "Maar
nu wordt het al wat moeilijker hoor!"
Alle cursisten spreken over de kick die er is als iets uiteindelijk lukt. Toch
is er ook frustratie. De 28-jarige Anneloes heeft vandaag wat moeite met een
oefening en baalt daar een beetje van. "Jongleren is ongelofelijk
ontspannend als het lukt. Maar je moet het even doorkrijgen en vooral
doorzetten. Maar dan is het echt ontzettend leuk en verslavend." Steeds
weer schrijft ze zich in voor een nieuw seizoen. "Je leert elke keer wel
iets nieuws. Zo'n eenwieler heb ik wel eens geprobeerd, maar dat is niet
helemaal mijn ding", lacht Anneloes.
Ja of nee
De 29-jarige Yvette doet inmiddels verwoede pogingen om de
overkant van de zaal te bereiken op haar eenwieler. "Ik geef niet op. Ik
wil dit echt leren." Bouke:" Voor jongleren moet je echt tegen vallen
en opstaan kunnen. Je leert doorzetten en snel te reageren. Het is ja of nee.
Nu of niet. Verkeerde beslissingen hebben direct effect. Op een gegeven moment
wordt het een automatisme. Volgens mij heb ik ook in het dagelijks leven al
aardig wat ongelukken weten te voorkomen door mijn toegenomen
reactievermogen."
Aan eind van de tien lessen komen de brandende fakkels. De meeste cursisten
gaan de uitdaging wel aan. Yvette: "Als je met drie kegels kunt jongleren,
dan kun je het ook met vuur, blijf je jezelf voorhouden. Dat klopt ook wel,
maar zodra je de vlammen ziet is het toch anders." De tip van Bouke luidt
dan ook: "Als je de verkeerde kant van de fakkel vast hebt, direct
loslaten, dan voel je weinig..."
Alle cursussen bestaan uit tien lessen van anderhalf uur. De kosten bedragen
€ 80,00.
Rotterdampashouders krijgen € 30,00 korting. Beginners - gevorderden:
dinsdagen van 20.00 t/m 22.00 uur. Er zijn ook open oefenavonden waar je zelfstandig
kunt oefenen. Meer info: 010 4667805 (Bouke) of bouke@ravioli.nl. Website:
www.ravioli.nl
----------------------
Jeu de Boules in een Frans decor
door Dimitri Hakke
Wie wel eens in Frankrijk is geweest, kent ongetwijfeld de typische oude mannetjes met hun alpinopetjes die elkaar druk gebarend een pratend proberen af te troeven in het spel Jeu de Boules. Toch is Jeu de Boules meer dan dat clichébeeld en kent ook Nederland verschillende competities voor jong en oud.
Met een gemiddelde leeftijd van 55 jaar bevestigd JBC Maasstad
op het eerste gezicht het beeld dat er heerst van de sport. Toch lopen er
vanavond ook jongeren van een jaar of dertig rond. "Het is zeker geen
ouwelullensport", benadrukt clubvoorzitter Leo van den Eijnden. "In
de competitie spelen ook gasten van een jaar of 19. Maar we willen wel graag
meer jongeren aantrekken. Iedereen is welkom!"
Al in de Griekse tijd werd er geoefend in het gooien met ijzeren ballen. Het
waren echter de Romeinen die het kleine doelballetje (de but) aan het spel
toevoegden. De Romeinen namen de sport mee naar Gallië, waar het tot
vandaag een ware volkssport is. Inmiddels spelen een half miljoen Fransen het
spelletje en is daarmee de derde sport van het land. Sinds de oprichting van de
Nederlandse Jeu de Boulesbond in 1972, wordt ook hier de sport steeds
populairder. Anno 2005 zijn ruim 13000 spelers aangesloten bij een vereniging.
Boulodrome
De 124 leden tellende vereniging JBC Maasstad, die in 1986 werd
opgericht, is de trotse eigenaar van het Boulodrome. Deze overdekte baan werd
in 1998 aangelegd en is volgens de voorzitter een unicum in Nederland. Op de
tien binnenbanen kan de hele winter door gespeeld worden in een prachtig decor.
Op de muren van de hal zijn schilderingen van Franse winkeltjes aangebracht
waardoor het lijkt alsof de spelers een balletje staan te gooien op een
gezellig Frans dorpsplein.
Petanque (de officiële benaming van deze discipline) lijkt een eenvoudige
sport, waarbij het doel is om zo dicht mogelijk met de speelbal bij de but te
komen. Winnaar is diegene die het eerst 13 punten behaald. Toch komt er veel
meer bij kijken, weet Ton de Blom "Toen ik vijftien jaar geleden hiermee
begon, moest ik er heel erg aan wennen. Ik dacht: "is dit het nou?" Maar
ik kwam er al snel achter dat techniek en tactiek erg belangrijk zijn. Je moet
de spelsituatie goed analyseren, voordat je beslist welke bal je gaat
gooien."
Om al die aspecten te doorgronden worden er op dinsdagavond trainingen gegeven
waarin diverse aspecten van Petanque aan de orde komen. Hoe hou ik een bal
vast? Welke effecten kan ik gebruiken en hoe leer ik de afstand goed
inschatten. Leo:"Je kunt een bal bijvoorbeeld rollen naar de but, maar dan
krijg je te maken met allerlei obstakels zoals steentjes, takken en andere
rotzooi. Of je gooit een bal door de lucht zodat ie doodstil ligt als hij de
grond weer raakt. Daar moet je heel veel voor oefenen."
Winnen
JBC Maasstad is een gezellige, sociale vereniging zo menen de leden. Het sportieve aspect is belangrijk, maar ook niet weer het allerbelangrijkste. Ton de Blom: "Het is geen Feyenoord-Ajax. Op onze leeftijd is winnen toch iets minder belangrijk dan bij jongeren. Maar verliezen vindt niemand leuk..." De voorzitter valt hem daarin bij "Niets is zo lekker dan tegen een sterker team te spelen en die gasten dan met 13-0 naar huis te sturen!"
JEU DE BOULES CLUB MAASSTAD, Hazelaarweg 38 te Rotterdam. Clubgebouw geopend: zondag van 12:00 tot 17:00 en woensdag van 19:00 tot 22:30. Meer info: www.jbcmaasstad.nl of Leo vd Eijnden (010-422369
-----------------------
Bridge laat de
hersens werken
Streamer:
Dé sport onder de kaartspelen
Tekst en foto: Dimitri Hakke
“Vergelijk het asjeblieft niet met klaverjassen”, benadrukt een
70-jarige Bridgespeelster, als ze even pauzeert en een sigaretje opsteekt.
“Bij klaverjassen kun je lekker kletsen tijdens het spelen. Hier moet je
echt je hersens laten werken. Maar dat vind ik heerlijk. En het is goed tegen
dementie.”
Het is woensdagmiddag als de leden van bridgeclub BC’85 hun kaartje leggen in de Lombard. Aan de vele tafeltjes heerst opperste concentratie. Groot uitgevallen speelkaarten geven aan wat elke deelnemer biedt. Bridge verdient van alle kaartspelen het meest de titel denksport. Het vereist concentratie, een goed geheugen en logisch denken. Het wordt gespeeld door vier personen aan een vierkante tafel. Na het bieden volgt het spel, waarbij ieder paar zoveel mogelijk slagen probeert te maken.
Wereldtitel
Net als schaken en dammen wordt bridge ook in competitieverband
gespeeld. Daarnaast kent de sport ook heuse nationale en internationale
toernooien. Wereldwijd spelen 100 miljoen mensen bridge, verdeeld over 100
landen die bij de World Bridge Federation zijn aangesloten. In Nederland
behoort de bridgebond met 120.000 leden tot de tien grootste sportbonden.
Daarnaast zijn er naar schatting nog zo’n 400.000 bridgers die niet zijn
aangesloten bij een vereniging. Op professioneel niveau spreekt Nederland
vooral bij de vrouwen op internationaal vlak een aardig woordje mee door het
winnen van meerdere Europese- en Wereldtitels. De Nederlandse mannen sleepten
in 1993 de wereldtitel voor landenteams in de wacht.
Willem van Eijck , eigenaar van Bridgecentrum De Lombard acteerde zelf op hoog
niveau, maar miste daar de gezelligheid die hij van middag ziet bij BC’85
“Dat is natuurlijk wel logisch, want je bent met topsport bezig. Hier is
het sociale aspect erg belangrijk. Niet iedereen is geïnteresseerd in het
verhogen van zijn of haar niveau. Donderdagavond komen hier spelers van een wat
groter kaliber. Alleen met een bepaalde minimum rating kun je dan
meedoen.” In de top competities zijn de speeltafels zodanig aangepast dat
medespelers geen contact met kunnen hebben. Dit om te voorkomen dat spelers
elkaar signalen geven. “Vooral Italianen en Amerikanen zijn hier erg
argwanend in”, aldus Van Eijck.
Naar bed
BC’85 werd twintig jaar geleden opgericht door een groepje mensen die een
Avro-cursus bridge op televisie volgden en het geleerde in praktijk wilden
brengen. Gerda Laarhuis is spelleider van de tachtig leden tellende club. Zelf
maakte ze als kind voor het eerste kennis met het kaartspel.
Laarhuis:“Wat er leuk aan is? Het is echt denkwerk. Je moet 52 kaarten in
de gaten houden en speelplannen maken. Bovendien is het leuk om met een partner
samen te spelen. Als je maar vaak genoeg als duo speelt, dan ken je elkaar op
een gegeven moment door en door.” “Je gaat nog net niet met elkaar
naar bed”, grapt Laarhuis’ kaartpartner.
Laarhuis organiseert ook toernooien buiten de deuren van De Lombard. “In
Delfshaven hebben we regelmatig een soort kroegentocht. Dan spelen we een half
uurtje in de ene kroeg en dan gaan we als we zijn uitgespeeld weer naar een
volgend café. Dat is altijd erg gezellig.”
BC '85 speelt op woensdagmiddag in de bovenzaal van Bridgesociëteit de
Lombard,
Lombardkade 28 in Rotterdam
Aanvangstijd: 13:15 uur
Informatie: Gerda Laarhuis, tel: 010-4330681
Regelmatig organiseert De Lombard bridgecursussen voor beginners. Meer info op
www.delombard.nl of 010-4143915
-------------
Moderne dans
op vette beats
STREAMER: Streetdance is prima voor de conditie.
Door Dimitri Hakke
Christina doet ‘t, Janet doet ‘t en ook Usher doet ‘t. Eigenlijk doet zowat iedereen op de muziekzenders TMF, MTV en The Box het: Streetdance. Snelle, strakke, ingestudeerde dansbewegingen op de vetste hiphopbeats van dit moment. De één doet het voor de moves en de ander doet het voor zijn conditie.
Het is vijf minuten over acht als vijftien vrouwen één man keurig in rijen staan opgesteld. Als docente Linda van Dijk de laatkomers die nog binnenvallen subtiel terecht heeft gewezen (“De les begint om, hoe laat ook al weer?”) kan de les eindelijk beginnen. “En stap, stap, links, rechts, laag uit, laag terug”, klinkt het door de ruimte. Als een geheel doen de cursisten de oefening na. Als de routine een paar keer is doorgenomen gaat de muziek aan en klinkt er lekkere triphop uit de speakers. “Wel allemaal tegelijk hè? Anders staan we straks voor gek tijdens de presentatie”, waarschuwt Linda, die bekritiseert, motiveert en complimenteert.
Streetdance kent zijn wortels in de straatcultuur van de Amerikaanse getto’s. Eigentijdse bewegingen en expressies worden verweven in een aparte dansstijl. Qua bewegingen is het een mengeling van aerobics, jazz ballet en breakdance. Streetdancers hebben geen partner maar dansen individueel of als groep met een choreografie. Er worden figuren gedanst zoals in de videoclips van MTV. Steeds meer mensen worden aangetrokken, omdat streetdance een vorm van dansen is, waarbij bewegen en conditietraining gekoppeld worden aan moderne muziek zoals hip-hop, funk, disco en r & b.
Rustiger
Een opvallende verschijning in de groep van vanavond is de
26-jarige Rodolfo. Tussen alle vrouwen is hij de enige streetdancende man.
“Ik kan er ook niks aan doen. Het is al twee jaar zo”, lacht
Rodolfo die altijd al gek geweest is van dansen. “Ik ben een keer
meegekomen met een vriendin. Eigenlijk wilde ik op breakdance, maar toen ging
ik door mijn enkel. Dus ben ik maar wat rustigers gaan doen.”
Echt rustig ziet streetdance er niet uit. De dansers zijn constant in beweging.
Als er even niets wordt voorgedaan, nemen sommige dansers de pasjes nog even
voor zichzelf door. “Het is best zwaar, maar gelukkig kan ik af en toe
smokkelen. Dan lijkt het alleen of je de beweging maakt”, aldus Rodolfo
tijdens een minipauze. “Streetdance is prima voor de conditie. Je bent
voornamelijk cardio-vasculair bezig.”
Behalve voor het hart, blijkt de cursus streetdance ook nog eens goed voor de
buikspieren. Vandaag laat de docente de keuze aan de leerlingen. “Willen
jullie stretchen, buikspieroefeningen of nog een stukje dans oefenen?” De
keuze valt op meer dans. De nieuwe routine blijkt multi-inzetbaar. “Deze
kan ook als zelfverdedigingtechniek gebruikt worden als je op straat lastig
wordt gevallen.”
Verslaafd
De 23-jarige Tamara is blij dat ze weer een stukje heeft bijgeleerd. Concentratie en discipline zijn daarbij vereist. “Het gaat allemaal heel snel. Als je een weekje overslaat dan moet je echt extra je best doen om die nieuwe bewegingen bij te benen”, weet ze als geen ander aangezien ze zelf ook les geeft. “Het is leuk om bij anderen inspiratie op te doen.” Van de twaalf uur sport die Tamara per week beoefend, worden er maar liefst negen ingevuld door dans. “Ja, ik ben echt verslaafd aan dansen. Het leuke aan Streetdance is dat je het op bekende muziek doet. Strakke sierlijke bewegingen op een beat, dat ligt mij wel.”
INFO:
Jaarcursus streetdance voor gevorderden wordt gegeven op dinsdagavond tussen 8
en 9 uur aan de Hennekijnstraat door Linda van Dijk. Instroom is hele jaar door
mogelijk. SKVR verzorgt ook streetdancelessen voor beginners en voor jongeren.
Voor meer info: www.skvr.nl of 010-4361366.
-----------
Wie: Coparck
Waar : Rotown, Rotterdam
[tekst en foto: Dimitri Hakke]
Het optreden van Coparck in Rotown kent een wat vreemd begin.
“Kennen jullie onze nieuwe drummer, Marcel?”, vraagt zanger Odilo
Girod aan de bezoekers. Een nieuwe drummer, dat was ons nog niet opgevallen.
“nou ja, nieuw…hij zit al een jaar bij de band.” Marcel van
As (ex-handsome 3some) was er dus nog niet bij toen de band drie jaar geleden
voor het laatst Rotown aandeed. Maar vanavond laat hij zich gelden met stevige
drumslagen en subtiele tikjes.
De sfeervolle warme klanken trekken langzaam door het Rotterdamse etablissement.
Opvallend is daarbij het respect van het publiek voor de band. Er is weinig
geouwehoer en veel concentratie in de zaal. Misschien omdat het
‘normale’ uitgaanspubliek het op zondag laat afweten. Coparck
speelt voornamelijk nummers van de nieuwe cd Few Chances Come Once In A
Lifetime dat al veel eerder had moeten verschijnen. Zoals bekend werd Coparck
in 2003 het slachtoffer van de bezuinigingen in platenland. Platenmaatschappij
Labels, een dochter van Virgin en EMI zegde het contract met Coparck op en de
band vond uiteindelijk onderdak bij het label Supertracks (C-Mon & Kypski,
Bastian). De elektronische popliedjes die het viertal produceert zijn ronduit
fraai. Ze zijn warm, gelaagd en vol van geluid. De mengeling van jazz, pop en
rock doet denken aan de sound waar dEUS groot mee is geworden. Het verschil is
wel dat de Nederlanders iets ingetogener zijn dan hun Belgische collega’s
(maar dat is misschien wel de volksaard) en dat Coparck duidelijk meer
triphop-invloeden herbergt.
De nieuwe single begint met een stemmig piano-intro en blinkt uit door
herhaling. De zin “Can’t stop Looking For It”, zorgt voor
‘meedeinende’ hoofden op de eerste rijen. Na een tijdje heeft het
nummer een haast hypnotiserende werking gekregen. Prachtige meerstemmige
vocalen completeren de single. Even later bewijst de band ook een versnelling
hoger te kunnen schakelen. Na een elektrisch drumintro, drijft het volgende
nummer op een staccato-ritme. Snel, catchy, up-tempo en strak. Coparck weet te
verrassen en bouwt de set goed op. Naarmate het concert vordert worden de
nummers spannender en mysterieuzer. Ook op het podium lijken ze er zelf steeds
meer zin in te krijgen. Na het spelen van ‘onze allereerste single’
(Going Anywhere?) zit deze aangename zondag er weer op…
------------------
KOP: Op
weg naar vrede met Aikido
Streamer: Een aikidoka heeft geen tegenstander maar een partner
[Dimitri Hakke]
“Hij die de vijand en zichzelf kent, zal in geen honderd gevechten in
gevaar zijn.
Hij die de vijand niet kent maar wel zichzelf, zal soms winnen en soms
verliezen.
Hij die noch de vijand noch zichzelf kent, zal in ieder gevecht gevaar
lopen.”
Het is een zegswijze uit ‘De Kunst van het
Oorlogvoeren’ van de Chinese generaal Sun-Tzu uit circa 500 voor
Christus. De uitspraak is te vinden op de website van Aikidovereniging Isshin
Rotterdam en maakt direct duidelijk dat Aikido geen sport is, maar een
levenswijze.
De eerlijkheid gebied te zeggen dat de bedenker van de uitspraak nog nooit van
Aikido gehoord zal hebben, aangezien de krijgsdiscipline pas rond 1930 werd
ontwikkeld door de Japanner Morihei Ueshiba. De grondlegger van het Aikido
beschouwde krijgskunst als een spirituele levenswijze, een weg naar vrede,
innerlijk evenwicht en een wording met de natuur. Die filosofie is er niet een
van een vechtsport maar van een zelfverdedigingsport. Hoewel…de vraag is
of het überhaupt een sport is. Een van de kenmerken van een sport is de
wedstrijdmentaliteit: twee partijen die tegen elkaar strijden totdat er een
overwinnaar is. En juist daarin onderscheidt deze discipline zich van andere.
Een Aikidoka (beoefenaar) heeft geen tegenstander, maar een partner.
Wedstrijden zijn er niet, aangezien het doel is om jezelf én je partner
beter te maken.
Kriebels
Het is muisstil in Sporthal Kralingen. De hockeymeiden die in
de grote zaal hun wedstrijd spelen, maken nog het meeste kabaal. Onder toezicht
van trotse opa’s, oma’s, vaders en moeders betreden elf kinderen de
oefenmat. Vandaag staan de examens voor de negende en tiende Kyu (graad) op het
programma. Voor de meeste is het hun eerste examen en de spanning is dan ook
van de gezichten af te lezen. En hoewel hij toch al weer zes jaar met de sport
bezig is, zijn de kriebels toch ook bij Sensei (meester) Wim Krijgsman
merkbaar. “Dit is mijn eerste examen dat ik ga afnemen. Het moet toch
allemaal wat formeler op zo’n examen. En al die ouders erbij, dat is toch
ook anders”, aldus Krijgsman.
Het examen begint met het tonen van respect aan de grondlegger Morihei Ueshiba
, wiens portret uitkijkt over de dojo. “Shomen nie rei”, klinkt het
uit elf monden. Daarna mogen de leerlingen een Shikko uitvoeren. Tegelijk loopt
iedereen op zijn knieën naar de overkant van de mat. Als even later de wat
moeilijkere technieken aan bod komen en er hier en daar wat gefronste
wenkbrauwen te zien zijn, springt Krijgsman bij. “Officieel mag het
niet”, zegt hij met en knipoog, “maar het kan geen kwaad om ze te
helpen. Sommigen van deze groep hebben net vier maanden training achter de rug,
terwijl anderen al bijna twee jaar bezig zijn.” “Maar”,
benadrukt de Sensei, “Ik doe niks voor. Het is tenslotte een
examen.”
Handicap
Aan de oefeningen is duidelijk te zien dat het niet op
spierkracht aankomt. Een klein meisje gooit een duidelijk grotere jongen met
een flinke worp op de mat. “Met minimale spierkracht, het maximale effect
bereiken. Dat is het doel…” Een uitgangspunt dat deze sport
uitermate geschikt maakt voor kinderen die het doelwit zijn van pesterijen,
mensen met een handicap en ouderen. Voor deze laatste twee groepen worden regelmatig
aparte trainingen verzorgd.
Wim Krijgsman is klaar met de les en bedankt de leerlingen voor hun inzet.
“Wanneer horen we of we het gehaald hebben?”, vraagt een meisje
ongeduldig. Als de teleurstelling erg groot blijkt, als hij vertelt dat ze daarop
nog even moeten wachten, strijkt Krijgsman over zijn hart. “Eigenlijk kan
ik het jullie wel zeggen hoor. Jullie zijn allemaal geslaagd!”
Kader:
Jeugdlessen Aikido (van 6 tot 14 jaar) worden gegeven op maandag, vrijdag en zaterdag. Leslocatie: Sporthal Kralingen, Slaak 15 in Rotterdam. De maandelijks kosten bedragen 16,50 euro. Proefles is gratis. Meer info op www.isshin.nl of via Wim Krijgsman (010)2121626/wim@isshin.nl
-----------
Wie: Saunawest
Waar: Rotown, Rotterdam
[Tekst en foto: Dimitri Hakke]
Het gaat een broeierig avondje worden in Rotown, zo blijkt al snel. Saunawest
staat op de affiche en de promotiemeisjes in witte badjassen met bandlogo
overhandigen de eerste bezoekers enkele flyers. De promotie is goed geregeld
bij de Rotterdammers; de band bestaat pas een half jaar en nu al heeft het
zestal in zo ongeveer elk denkbare zaal in Rotterdam gespeeld. Na het
Poortgebouw, de Parade, Villa Querido, Off-Corso, Nighttown , Prachtig en
Waterfront is het nu dus de beurt aan Rotown om de ‘heetste sensatie uit
Rotterdam’ te ontvangen.
Hypen is leuk en jezelf erg goed vinden is nog leuker, zolang het maar gepaard
gaat met de nodige humor. En dat laatste heeft Saunawest zeker. De band begint
de show met een heus anthem, dat door zijn eenvoud al snel wordt meegebruld:
’S-A-U-N-A-W-E-S-T’. De vrolijke rock and roll met een funky twist
werkt aanstekelijk en binnen no-time staan de voorste rijen (familie en
vrienden?) te swingen.
Zanger ‘Grandmaster Teps’ zit af en toe in de knoop met zijn
microfoonstandaard en springt regelmatig van het podium. Maar hoe hij ook zijn
best doet, de beste entertainer van de wereld is hij niet. In zijn rol als
dr.Phil slingert de antiheld met Harry Potter-looks teksten als: ‘Damn
your so sexy’ en “I was able to suck my own cock’ de zaal in.
De declamerende zang die associaties oproept met Talking Heads en Roxy Music,
wordt aangevuld met een mooi seventies zwoel en slepend saxgeluid. De funky
ritmes die de band er op nahoudt zijn echter wel erg eenzijdig en dat sommige
nummers twee keer voorbijkomen bevordert de variatie ook al niet.
Tot slot nog een verrassende cover in de vorm van het enige Nederlandstalige
nummer op de setlist: Ali Cyankali. Op de website van de band wordt een
Viparrangement aangeboden aan degene die Saunawest een optreden buiten de
Maasstad bezorgd. Maar misschien is het niet onverstandig om daar even mee te
wachten en eerst nog even de oefenruimte op te zoeken om te werken aan het
repertoire…
-------------------
Wie: Wallrus
Waar: Waterfront
Tekst en foto: Dimitri Hakke
Hoezo, muziek is om naar te luisteren? Als het aan Wallrus ligt, moet je muziek
niet alleen horen, maar ook zien en vooral voelen. Scheurende gitaren, beukende
drums en bastonen tot in je middenrif vormen het vaste recept van de
Rotterdammers. Helaas, of misschien wel gelukkig –we zijn tenslotte
binnen- vanavond geen ondersteunende vuurspuwact zoals eerder op Metropolis,
maar een op volle toeren draaiende F1200-fogger rookmachine.
Waterfront is de ideale speelplaats (donker en ruim) voor de logge walrussen,
die de bezoekers in een warm Stoner-bad onderdompelen. Het vaste kwartet weet
zich vanavond gesteund door een extra percussionist en een gitarist, waardoor
Wallrus nog voller klinkt dan op haar debuut-cd The Wind Blows Witches From The
Sky. Tijdens deze cd-presentatie bewijzen de Rotterdammers voor meerdere
invloeden open te staan dan pure Stoner. Voor de zompige rock van Masters Of
Reality bijvoorbeeld. De stem van zanger Rob Rietdijk is krachtig, duidelijk en
aangenaam en roept ongewild associaties op met Soundgardens’ Chris
Cornell. Het ene moment kan Wallrus heerlijk aan de noodrem trekken zoals
Queens of The Stoneage om er vervolgens een riff a la Black Sabbath tegenaan te
gooien. Met een overstuurde mondharmonica rekent Rietdijk in een klap af met
het stoffige imago van dit instrument. Daar kan Ome Bob nog een puntje aan
zuigen.
“Er werd door allen goed gemusiceerd en gezongen”, schrijft
Rietdijk daags na het concert in zijn Wallrus-nieuwsbrief. Via dezelfde mail
komen we te weten dat bassist Paul van Schaik zijn hoed is kwijtgeraakt aan een
fan, gitarist Conrad Freling drie gitaren heeft versleten en dat de VOX het al
tijdens de soundcheck begaf. “Toms staalpercussie was ronduit
spectaculair (…)de samenweking met Joeri (drummer RED.) kwam tot een
hoogtepunt in Mean Shit” , aldus de opper-Wallrus. En daar kunnen we het
alleen maar van harte mee eens zijn!
---------------
“Vrouwen klimmen meer op souplesse”
“Rustig,
alsof het een gaspedaal is…”
“Ben je niet moe geworden?”, vraagt kliminstructeur Marcel de Bruin aan een van zijn cursisten, die net een enorme steile wand heeft bedwongen. Het ontkennende antwoord kan op zijn goedkeuring rekenen. “Nou, dan heb je het goed gedaan!” Souplesse, goede voetplaatsing en ontspannen kuitspieren, zijn de trefwoorden op deze maandagavond.
Van buitenaf gezien is het klimcentrum Steeppart in
Rotterdam-Kralingen een rare hoge blokkendoos. Wie eenmaal binnen is ziet een
wirwar aan touwen, steile wanden met veelkleurige stukken kunststof in verschillende
vormen en mannen en vrouwen die geslaagde pogingen doen om de wanden te
bedwingen.
Vandaag staat een cursus klimtechniek op het programma. In zes lessen van elk
drie uur, leren de cursisten die al een basiscursus hebben doorlopen of al
enige klimervaring hebben, om hun techniek te verbeteren. Na het enthousiaste
warmklimmen (“Je mag al stoppen hoor, Olivier”), neemt Marcel zijn
gevolg mee naar een wat kleinere wand, waar de cursus daadwerkelijk begint.
WAGGELEN
“De bedoeling is dat cursisten hier leren om minder op kracht te klimmen
door hun voeten goed te plaatsen en hun balans te verbeteren”,
verduidelijkt de cursusleider. Wie denkt dat het bij klimmen op spierkracht
aankomt, komt bedrogen uit. Dat blijkt wel als de opdracht wordt gegeven om naar
boven te ‘waggelen’ en daarbij zo min mogelijk de armen te
gebruiken. “Eigenlijk moet je je armen alleen maar gebruiken om te
voorkomen dat je naar achter valt”, aldus Marcel.
Cursist Marcel Langbroek klimt ook nog te veel op kracht, weet hij zelf. Volgens
hem zijn vrouwen wat dat betreft ook betere klimmers. “Vrouwen klimmen
meer op souplesse dan op kracht. Het ziet er dan ook vaak mooier uit.”
Als hij voor de tweede keer boven is geweest is hij duidelijk minder vermoeid
dan de eerste keer. “Je merkt echt verschil!”
VALLEN
“Het was al beter, maar het is nog niet goed”, laat instructeur
Marcel zijn cursisten weten. In een volgende oefening moeten de deelnemers dan
ook proberen hun voeten zorgvuldiger neer te zetten. De verleiding is volgens
hem groot om je voeten maar zo snel mogelijk neer te zetten om te voorkomen dat
je valt. Terwijl je eigenlijk je voet direct goed neer moet zetten.
“Rustig, alsof het een gaspedaal is…”
Behalve de techniekcursus biedt Steeppart ook nog andere klimtrainingen,
waaronder een jeugdklimclub, bedrijfsklimmen en een beginnerscursus. Tijdens
deze laatste cursus wordt vooral aandacht besteed aan de veiligheid, zoals het
zekeren van de klimmer, touwtechnieken en het omgaan met klimmaterialen.
Het uiteindlijke klimniveau wordt niet bepaald door het feit of je boven komt,
maar hoe je daar komt. Hoe kleiner de steunen, hoe hoger het niveau. Marcel:
“Wij beginnen hier bij 3 en dat gaat door tot 8b. Lager gaan we hier
niet, want niveau twee is te vergelijken met het oplopen van een trap!”
En wie dat niet haalt, kan een training bij Steeppart wel vergeten, aangezien
de ingang van het centrum zich aan het einde van een aardig lange trap bevindt.
Welbeschouwd vindt de warming-up dus al buiten plaats…
De cursus klimtechniek (6 lessen) vindt plaats op maandag of vrijdagavond
(19u-22u) en start bij voldoende aanmeldingen. Kosten voor de cursus bedragen
102,50 euro. Overige prijzen varieren van 15 Euro p/p voor arrangementen tot
aan 40 euro p/p voor de beginnerscursus. Klimcentrum Steeppart is zeven dagen
per week geopend. Voor meer info: Steeppart, Prinsenlaan 910, 3062 CT
Rotterdam, 010-2869794 of www.steeppart.nl
-------------
Wie:
ATCOE/audiotransparent
Waar: Rotown, Rotterdam
[Tekst en fotografie: Dimitri Hakke]
Het is een schril contrast. De lente is in volle gang: de zon schijnt, de
vogels leggen hun eieren, nieuwe liefdes ontluiken en op de terrassen is het
tot ’s avonds laat goed toeven. Toch dwalen de gedachten vanavond af naar
knisperende haardvuurtjes, vroeger tijden, depressies en verloren gegane
liefdes. Terwijl audiotransparent het podium beklimt in Rotown, zitten de
bezoekers aan sfeervolle tafeltjes met daarop waxinelichtjes. Romantisch en
zwaarmoedig tegelijk, dat zijn de kenmerken van de Groningse zesmans-formatie.
Schatplichtig aan Sigur Ros, Thindersticks weet de band de ongeveer zestig
bezoekers direct bij de strot te grijpen. Audiotransparent is ruw en melodieus
tegelijk. Met feedback, harmonics en repeterende gitaarriffs creëert de
band een intieme sfeer. Met zanger Wouter Touw worden de langgerekte
composities bovendien voorzien van prachtvocalen. Audiotransparent is het best
te genieten met de ogen dicht. En daarmee komt direct weer een oude discussie
om de hoek kijken: de podiumpresentatie. Die blijft een stuk achter. Rondspringen
is niet nodig, maar er gebeurd gewoon te weinig op het podium. En dat is toch
ook van belang. Ander kun je net zo goed de plaat opzetten.
At The Close Of Every Day (ATCOED voor de kenner) pakt het wat dat betreft
anders en beter aan. Het duo Minco Eggersman (Volkoren) en Axel Kabboord (this
beautiful mess) is voor de gelegenheid aangevuld met een extra bassist. Door
het drumstel vooraan aan de rand van het podium te plaatsen, is er geen
ontsnappen meer aan. Tenminste, de eerste tonen van de breekbare liedjes,
worden wreed verstoord door een mobiele telefoon die af gaat. En vanaf het
tweede nummer heeft de band te lijden onder, bezoekers die duidelijk meer
behoefte hebben aan slap geouwehoer dan wat anders. Eggersman is een zingende
drummer, maar daarmee houdt elke vergelijking met Phil Collins gelukkig op.
Pedro The Lion en Bright Eyes hebben meer raakvlakken met het gebodene. Net als
bij audiotransparent speelt melancholie de hoofdrol. Hoewel binnen de nummers
de spanning prachtig is opgebouwd, heeft de set dat niet. Na een kwartiertje of
drie heb je het wel gehad. En dan ben je blij dat het buiten niet sombert, maar
je gewoon zonder jas naar buiten kunt om op het terras nog even na te genieten
van een mooie lenteavond.
----------------------
KOP: Een
goeie steen vindt zijn eigen beeld
STREAMER: Het getik van beitels vult het leslokaal
Door Dimitri Hakke
Geduldig staan de enorme blokken steen te wachten in het voorraadhok.
Serpentijn, albast en springstone liggen gebroederlijk naast elkaar te wachten
op een volgend leven als beeldhouwwerk. Aan de cursisten van vanmiddag de taak
om deze beelden te bevrijden uit hun omgeving. ‘Bevrijden’, want
een goed stuk steen, creëert zijn eigen beeld.
Slechts zes cursisten bevolken deze maandag het leslokaal voor
de cursus Beeldhouwen in steen en hout. Er klinkt luid getik van beitels in
steen. Terwijl steenafval in de rondte vliegt, loopt docent Kees Buckens van
beeld naar beeld en geeft aanwijzingen. “Praktijk is de kracht van deze
cursus”, aldus de docent. “Je moet niet te veel
theoretiseren.” Zo snel mogelijk aan de slag is zijn devies. “Er
zijn mensen die ’het’ direct zien, terwijl je anderen juist aan de
hand moet nemen. Het doel is om alles af te pellen dat geen beeld is.”
Cursiste Greet Wagemaker moest erg wennen aan die
geen-woorden-maar-daden-aanpak. “Dat is een beetje tegen mijn natuur. Ik
wil graag van tevoren weten wat er allemaal kan en wat ik daarbij nodig heb.
Het was best moeilijk om die structuur los te laten. Inmiddels is de
tweedejaars (“Vorig jaar heb ik deze cursus ook gedaan.”) er wel
aan gewend. Docent Kees raadt mensen overigens wel aan om vooraf met een idee
of een schets te komen. Het klinkt met elkaar in tegenspraak, maar dat is het
niet. “Je stuurt je ontwerp in de richting van wat aanwezig is in je
steen.”
REVOLUTIE
Een rood krijtje behoort tot de didactische instrumenten van
Kees. Met een paar kordate halen, zet hij op het werk van hulpbehoevende
cursisten de ideale lijn aan of geeft aan welke stukken volgens hem best kunnen
worden weggehakt. Soms werkt zelfs het rode krijt niet meer en moet er voor
rigoureuze maatregelen gekozen worden. Kees: “En dan kies je soms voor
een kleine revolutie, zoals het omdraaien van het beeld.”
Het beeld van Adri Hartkoorn nadert zijn voltooiing. “Tja, wanneer is het
af? Dat is een heel moeilijke vraag. Je moet het gevoel hebben dat elke
volgende bewerking teveel is”, aldus de voormalig architect. Zijn
beeldhouwwerk is ruw en glad tegelijk en kent hoge contrasten. Terwijl hij met
water en diamantsponsjes zijn steen gladder en gladder probeert te maken, dubt
hij nog over de uiteindelijke presentatie. Moet het beeld nou liggend of
staand, is de overweging.
Hij is blij met de hulp van de docent. “Soms loop je echt vasten heb je
feedback nodig van iemand die het vak verstaat.”Zijn respect voor
beeldhouwen is dan ook gegroeid. “Je leert hier steeds anders en beter
kijken. Het is best moeilijk om in drie dimensies te werken.”
HOUT
Waar de meeste cursisten zich op steen hebben gestort, heeft Pieter
Grevel een duidelijke voorkeur voor houtbewerking. Zijn menselijke gedaante in
lotuszit begint steeds meer vorm te krijgen. “Ik heb altijd een
voorliefde voor houten beelden gehad”, aldus Pieter. “Hout is
geweldig om te bewerken. Alleen je moet wel oppassen. Het gaat beetje bij
beetje. Wat er af is, komt er heel moeilijk weer aan. In het begin was het hout
vaak al weg op plaatsen waar het moest blijven zitten.”
Tevreden kijkt Kees Buckens nog eens rond in zijn maandagmiddagklasje.
“Elke keer is het weer mooi om te zien als mensen
’begeistert’ staan te werken aan hun beelden. Als ze verbaasd zijn
over wat ze zelf kunnen. Dan is mijn missie volbracht.”
INFO:
Beeldhouwen en Steen en Hout. Docent: Kees Buckens. Lessen worden op maandag en
donderdag gegeven bij de SKVR aan de Hennekijnstraat 6. Meer info: www.skvr.nl
of 010-4361366.
--------------------
KOP:Lekker
sleutelen aan je fiets
Streamer: cursus fietsenmaken leerzaam en kostenbesparend
Nederland is fietsland nummer één. Nergens ter wereld zijn er net zoveel inwoners als fietsen. Liefst zestien miljoen berijdbare exemplaren telt Nederland en elk jaar worden er één miljoen nieuwe fietsen verkocht. Daarnaast staan er nog ontelbare fietsen in schuurtjes, kelders en fietsenhokken. Reden genoeg om eens te kijken bij een cursus fietsenmaken.
Behalve fietsgek, zijn Nederlanders ook zuinig. Zeker in tijden
van economische crisis is het wel zo makkelijk om niet voor elke lekke band,
slag in het wiel of opgerekte ketting naar een dure fietsenmaker te hoeven gaan.
Wie zijn fiets goed onderhoudt heeft bovendien veel langer plezier van zijn
rijwiel.
Het leslokaal van de Doezelfschool aan de Schiekade ziet er wat chaotisch uit.
Tussen de werkbanken, toiletpotten en wastafels staan zes omgekeerde fietsen.
Terwijl de ene cursist zich op het schoonmaken en verlengen van de voorvork
stort, wordt elders een versnellingssysteem onderhanden genomen. Docent Jack
van Ewijk houdt niet zo van de klassikale aanpak. “Er wordt naar behoefte
aan een fiets gewerkt. De een heeft vragen over het verwisselen van een band en
de ander wil zijn ketting schoonmaken.”
Er wordt wat bij elkaar gekeken en er volgt toch een centrale uitleg.
“Wat is de meest gemaakte fout bij het plakken van een band?”,
vraagt Jack zijn cursisten. Het goede antwoord volgt snel uit de groep:
snelheid. “Precies, de meeste mensen die een band plakken nemen niet
genoeg tijd om de lijm te laten drogen. En dan gaat het mis…”
Dromen
Alle cursisten hebben hun eigen fiets meegebracht, maar er
staan ook oefenfietsen ter beschikking. Volgens Jack is het een stuk leuker om
aan je eigen fiets te sleutelen. “Je kunt hier lekker alles losmaken.
Daardoor leer je je fiets beter kennen. En soms kom je dan tot de conclusie dat
je sommige onderdelen de volgende keer gewoon maar in elkaar laat
zitten”, lacht de ervaren fietsenmaker die de drieversnellingsnaaf
inmiddels kan dromen.
Andere cursisten zijn duidelijk nog niet zo ver en leggen alle verwijderde
onderdelen keurig op volgorde. Maar ook dan blijkt het in elkaar zetten nog een
lastige klus. “Vorige week is het me gelukt om weer op de fiets naar huis
te gaan”, vertelt cursist Jan niet zonder trots. “Maar dat was wel
het voorwiel. En da’s een stuk makkelijker in elkaar te zetten.”
Vertrouwen
Cursist Tom heeft alle kogeltjes die uit zijn versnellingsnaaf
vielen weer bijeen geraapt. Toch ziet het er niet naar uit dat zijn fiets aan
het eind van de les weer compleet zal zijn. De schroefjes, boutjes en frutsels
met de meest technische namen liggen nog verspreid over zijn werkbank. “Ik
heb drie fietsen, dus als het vandaag niet lukt dan laat ik ’m gewoon
staan tot volgende week.”
Vutter Jan krijgt er inmiddels steeds meer handigheid en vertrouwen in. Na een
succesvolle montage van zijn achterwiel laat hij aan docent en medecursisten
weten hoe goed het gaat: “Volgend jaar geef ik hier die cursus!”
KADER:Cursus fietsenmaken kost 130 euro voor 6 lessen van elk 3 uur. Volgende lessenreeks start op 13 januari, 12 maart en 26 mei. Meer info: Doe-zelf-school Rotterdam, Schiekade 830, tel: 010-4664333 of www.doezelfschool.nl
-----------
Dansen op skates niet voor echte beginners
Een meisje slaakt een ijselijke kreet…
Tekst: Dimitri Hakke
Ongeduldig drentelen de eerste cursisten voor de deur. Hoewel
het al half acht is, blijft de deur potdicht. Tien minuten later heeft een
aardig groepje zich voor Calypso verzameld en gaan de deuren eindelijk open. De
wieltjes kunnen worden ondergebonden en de rollerskatedansles kan beginnen.
Zo’n veertig cursisten zijn op komen dagen bij deze les rollerdisco voor beginners.
Blank, zwart, dik, dun, klein, lang, homo en hetero. Het is een gemêleerd
gezelschap vanavond. Vrijheid blijheid is het parool bij deze cursus. Wie zin
heeft die komt en wie een keertje wil overslaan wordt daar niet op aangekeken.
Terwijl de dance classics door de speakers schallen, laat instructeur Laurens
zijn cursisten de spieren losgooien. Bewegingen waar een normaal mens zonder
skates al spierpijn van zou krijgen komen er als vanzelfsprekend uit. Sommige
deelnemers hebben er duidelijk meer moeite mee en vallen al om bij de eerste
beweging. De lekkere groove van de seventies discoplaat wordt overstemd door
een meisje dat een ijselijke kreet slaakt op het moment dat ze een spagaat
dreigt te maken. Laurens blijft relaxed en toont hoe je een rondje kunt draaien
op één been.
Beginners
Hoewel het de beginnerscursus is, is deze zeker niet bedoeld
voor beginnende skaters. “We leren de mensen hier niet rollerskaten. Je
moet wel je balans kunnen houden of achteruitskaten”, verduidelijkt
Laurens. Wat dat betreft is nieuwkomer Karin aan het verkeerde adres. “Ik
heb helemaal geen ervaring met die dingen. Het stilstaan kost me zelfs al
moeite”, lacht Karin. Ademloos kijkt ze naar Brian, die inmiddels een
dansroutine uitlegt aan de gevorderden groep. “Het is zo knap, ze dansen
gewoon alsof ze schoenen aan hebben!”
Laurens (“ik kan niet eens meer op schoenen dansen”) is blij met de
komst van meer jongens in zijn groep. Meisjes nemen volgens hem makkelijker
les. “Jongens zeggen vaak dat ze het zelf wel uitzoeken. Bovendien wordt
toch ook vaak gedacht dat rollerdisco alleen voor meisjes of homo’s is.
Maar daar komt gelukkig verandering in. Ik heb nu ook een paar echte
streetskaters is de groep”, aldus een trotse Laurens.
Huiswerk
In razend tempo komen de nieuwe instructies voorbij. Volgens
cursiste Lizzy valt het wel mee met die snelheid. “ In de lessen wordt
veel herhaald. Dus als je je huiswerk doet, is er niks aan de hand. Oefen je
thuis niet, dan kun je niet mee met de groep en is het ook een stuk minder
leuk.” Ook cursist Statie is enthousiast over de lessen: “Ik ben in
mei begonnen en ik ben helemaal verliefd. Ik had alleen ervaring met inline
skates (wieltjes achter elkaar red.), maar nu haal ik die alleen nog
tevoorschijn voor lange afstanden. Ik moest wel wennen, want bij deze skates
heb je de neiging naar voren of achter te vallen, terwijl je bij inline skates
juist opzij dreigt te vallen.” Voor Statie telt ook het sociale aspect
mee. “Het is weer eens wat anders dan het geijkte stappen. Je ontmoet
hier allemaal leuke mensen en je bent ook nog eens lekker aan het
sporten!”
Terwijl de cursus ten einde loopt en de oefenstof steeds meer op echt dansen
begint te lijken, druppelen er steeds meer skaters Calypso binnen. Aansluitend
vindt de rollerdisco plaats, zodat iedereen de net geleerde pasjes eens goed
kan etaleren op de groovy disco-soultunes van Golden Wonderboy. Laurens oogt
tevreden, want de lessen werpen hun vruchten af: “Je ziet dat ze nu meer
doen dan alleen rondjes rijden…”
Info:
De rollerdisco danslessen vinden plaats op donderdag in Calypso, Mauritsweg 5,
3012 JR Rotterdam. Geen aanmelding nodig vooraf, behalve bij grote groepen.
Aanvang beginners 19.30 uur, gevorderden 20.15 uur. Kosten: 8 Euro per les
(inclusief disco) of 70 Euro voor 10 lessen. Skatehuur: 2,50 Euro (paspoort
meenemen). Meer info: www.quadsk8.nl
---------------------
KOP: Heksen,
clowns en vriendelijke verkoopsters
STREAMER: “Je make-up is geslaagd, als je je publiek weet te
overtuigen”
Door Dimitri Hakke
“Bij het aanbrengen van een foundation, kun je het best uitgaan van de binnenkant van de arm en dan een tint lichter nemen.” Zo, de eerste tip is al binnen tijdens de basiscursus grimeren. Vandaag gaan zes cursistes elkaar proberen om te toveren tot vriendelijke verkoopster. “Ik moet die hele winkel leeg willen kopen bij jou”, grapt docent Arthur Vriens.
Moesten de cursisten in de afgelopen weken elkaar grimeren tot
heksen, clowns, dieren of typetjes. Vandaag is het tijd voor de voorzichtige
aanpak: de visagie. “De make-up moet vandaag het karakter
ondersteunen”, legt docent Arthur uit. “Bij een typetje probeer je
te overdrijven, door een clichébeeld te creëren. Nu gaan we meer op
de subtiele details te letten.”
Al snel blijkt dat het maken van een vriendelijke verkoopster, een moeilijke
opdracht is. Na het aanbrengen van de foundation zijn de eerste zuchten al
hoorbaar. Want waar te beginnen? Eerst maar eens nadenken over welke winkel de
verkoopster eigenlijk staat en of het voor groot of klein toneel is.
“Leer spelen met kleuren”, tipt Arthur “Iemand die bij Jamin
staat, kan je beter kleden in tum-tum roze dan in mosgroen.”
NADOEN
De docent is geen voorstander van voor- en nadoen. “Ik
kan best voor de klas bij iemand ‘katten’-makeup aanbrengen en dan
iedereen dat na laten maken. Maar daar leer je niks van. Je moet uitgaan van je
model. Bovendien zijn er zoveel verschillende katten…”
Experimenteren en doen is het toverwoord in de lessen. Dat de cursisten elkaar
onder handen nemen, heeft dan ook behalve een praktische reden (makkelijk,
altijd modellen), ook een didactische. “Ik vind dat je moet weten hoe
iets voelt. Als je weet hoe pijnlijk het kan zijn om make-up te verwijderen,
dan ben je daar voorzichtiger mee als je het bij iemand doet.”
Links en rechts verschijnen roze blosjes op wangen, worden haren grijs gemaakt
en valse wimpers opgeplakt. Zovele winkels, zovele verkoopsters. Jolanda de
Hart verandert langzaam in een gezellige kerstbomenverkoopster. “Ik ben
er via een vriendin ingerold, die is Hoofd Grime bij een theater. Het is hartstikke
leuk om te doen. Helaas heb ik thuis niet zoveel tijd om te oefenen”,
aldus de verpleegster. “Met wat je hier leert, ga je toch anders naar de
tv kijken. Je let veel meer op make-up en hoe het is gedaan. Die typetjes van
Kopspijkers bijvoorbeeld.”
“Je kunt hier zo extreem doen als je wilt…behalve vandaag
natuurlijk”, vertelt de lieftallige oude dame die Bh’s verkoopt bij
de Bijenkorf. Inez de Zwart is in het dagelijks leven een stuk jonger en loopt
stage bij een theater. “Nee, geen grime. Ik zit op de decorafdeling. Ik
wilde gewoon eens kijken of het wat voor me is. Misschien wil ik er wel mee
verder. ” Docent Arthur nam zijn cursisten onlangs mee naar een
theatervoorstelling van een middelbare school, waar ze de grime mochten
verzorgen. Inez: “Dat was heel anders werken. Hier heb je alle tijd. Daar
moest echt alles binnen een kwartiertje af zijn. Gelukkig waren er wel van
tevoren al ontwerpen gemaakt van de make-up.”
MANNEN
Opvallend is de afwezigheid van mannen bij de cursus, terwijl er toch veel mannelijke grimeurs en visagisten werkzaam zijn in tv en theater. “In de tijd dat ik hier cursussen heb gegeven, zijn er vier mannen geweest waarvan er eentje alle lessen heeft gevolgd.” Een verklaring heeft de docent wel. “Voor mannen is het echt een specifieke keuze. Als ze het doen, dan wordt het ook een hele carrière en zie je ze na 15 jaar nog in het theater. Bij vrouwen is het vaker een hobby. Die kom je meer tegen in een buurthuis als er weer eens een theatervoorstelling is.”
Aan het eind van de les zijn alle cursisten veranderd in lieftallige verkoopsters. Zelfs de tot ervaren lingerieverkoopster omgetoverde Jaqueline kan op goedkeuring rekenen van de docent. De dikke laag make-up is duidelijk bedoeld voor een groot toneel. “Je hebt subtiel overdreven, het had misschien zelfs nog wat meer gemogen. Je make-up is geslaagd als je het publiek weet te overtuigen.”
INFO:
Basiscursus Grimeren (15 lessen). Vervolgcursussen zijn in ontwikkeling.
Docent: Arthur Vriens. Lessen worden vanaf maandag 28 februari gegeven bij de
SKVR aan de Calandstraat 7. Meer info: www.skvr.nl of 010-4361366.
----------------------
KOP: Sneeuwpret
in ’t Lage Land
STREAMER: Zelfs aan de après-ski is gedacht
[door dimitri hakke]
De tijd voor de lange latten is weer aangebroken. Tijdens de krokusvakantie lokt de sneeuw elk jaar weer duizenden Nederlanders naar Oostenrijk, Zwitserland of Italië. En waarom? In Rotterdam blijk je ook perfect te kunnen skiën of snowboarden...
Al achttien jaar herbergt een onopvallend gebouwtje nabij metrostation Oosterflank, een heus ski-centrum. Jong en oud kan hier uit de voeten op eindeloze afdalingen om het snowboarden of skiën onder de knie te krijgen. Sneeuw is echter nergens te bekennen, wel een heerlijk winters sfeertje, compleet met après-ski. “Vooral in de weekenden is het hier erg gezellig”, lacht Hans Verwoerd, medeeigenaar van het indoor ski-centrum. “Dan neemt iedereen vrienden en familie mee en staat de gluhwein en jagersthee klaar.”
Sneeuw
Het is aangenaam fris in het voormalig zwembad, als de
cursisten van drie uur binnendruppelen. Hoofdskileraar John van Drunen heeft
enkele Melanchton-leerlingen voorzien van het goede schoeisel en een board van
de juiste lengte. In tweetallen mogen de eerste leerlingen plaatsnemen op een
vreemd ogende lopende band van vijf bij zeven meter, die bekleed is met wit
kunstgras. In plaats dat de boarder over de sneeuw glijdt, glijdt deze
‘sneeuw’ juist onder het board naar boven toe. Op deze manier
ontstaat er een eindeloze afdaling. Door de hoek van de baan te veranderen kan
er bovendien worden gekozen voor een steile of een vlakke afdaling. Om te
zorgen dat alles veilig gebeurd is de baan voorzien van beugels waaraan de
cursisten zich kunnen vasthouden. Bovendien draagt elke instructeur een kastje
bij zich waar de baan direct mee gestopt kan worden als het nodig is.
De 17-jariger scholier Erik staat voor het eerst van zijn leven op een board.
Een echt onverdeeld succes is het niet. Enkele keren gaat hij hard onderuit.
“Het is soms moeilijk om op de been te blijven”, vertelt hij na
zijn eerste afdaling. “Je verliest heel snel je evenwicht en je valt
eigenlijk best wel hard. Misschien dat ik mijn volgende lessen wel gewoon in de
sneeuw neem. Dat is geloof ik iets zachter”, lacht Erik.
Vet
Een baan verder gaat het de 25-jarige Mariska en de 23-jarige
Laura, een stuk beter af. Maar zij hebben dan ook al zes indoorlessen en een
skivakantie achter de rug. “Binnenkort gaan we weer, dus het leek ons
goed om eerst een paar lessen te nemen om de bewegingen weer goed onder de knie
te krijgen.” Volgens het tweetal is de techniek precies hetzelfde als in
de sneeuw. “Alleen krijg ik hier pijn in mijn armen, omdat ik steeds de
neiging heb om de stang vast te pakken als ik omval.”
Bij Indoor Ski & Snowboard Rotterdam blijkt snowboarden toch wel favoriet
onder het jongere deel van de ruim zesduizend bezoekers die er jaarlijks over
de vloer komen. “Skiën vinden de meeste jongeren toch niet echt hip
of vet…of hoe heet dat tegenwoordig”, zegt Hans Verwoerd met een
knipoog. Voor Laura en Mariska heeft het daar niets mee te maken. “Het is
prettig om je handen vrij te hebben.” “Bovendien”, vult
Mariska aan “vrees ik dat, als ik ga skiën mijn voeten allebei een
andere kant uit gaan…”
INFOKADER:
Een proefles skiën of snowboarden kost 17,50 euro. Schoenen plus Snowboard
of Ski’s zijn inbegrepen. Speciale tarieven voor feesten of bij meerdere
lessen. Indoor Ski & Snowboard Rotterdam is het hele jaar door geopend en
is te vinden aan de Folkert Elsingastraat 11 in Rotterdam (Het Lage Land),
Telefoon: 010-2860001. Meer info: www.indoorski-rotterdam.com
-------------------------
KOP: Korfbal
is niet voor mietjes
STREAMER: “Korfballers beschikten over verreweg de beste conditie”
Door Dimitri Hakke
“Korfbal is een virus dat nooit meer over gaat”, zo
typeert Velox-voorzitter Door Oremus haar sport. Al ruim 100 jaar vecht de
meest geëmancipeerde teamsport ter wereld tegen een truttig imago.
“Maar vergis je niet. Korfbal is niet voor mietjes!”
Door Oremus kent de vooroordelen over korfbal. Om dat beeld te ontkrachten
organiseerde ze enkele jaren geleden een toernooi waarbij diverse teamsporters
zoals hockeyers en voetballers met elkaars sporten kennismaakten. En wat bleek:
de korfballers beschikten over verreweg de beste conditie. “Het respect
voor de sport ging met sprongen vooruit, toen ze het eenmaal zelf geprobeerd
hadden”, aldus de voorzitter. “In vergelijking met andere sporten
ben je constant in beweging. Je kunt je geen moment verstoppen. Pas als de bal
uit je vak is kun je even op adem komen. Voetballers bijvoorbeeld kunnen zich
tussendoor nog wel eens aan het spel onttrekken. Dat is bij korfbal
onmogelijk.”
Ringbol
Korfbal werd in 1902 bedacht door de Amsterdamse onderwijzer
Nico Broekhuysen als afgeleide van het Zweedse spel Ringbol. Hij veranderde
enkele spelregels en introduceerde een rieten mand aan een paal ter vervanging
van de ring die de Zweden gebruikten. Het spel bestaat uit twee teams die bij
elkaar in de korf proberen te gooien. Hierbij is elk lichamelijk contract
verboden. Ook dribbelen is in tegenstelling tot bij basketbal niet geoorloofd. Korfbal
is de enige teamsport ter wereld die door mannen en vrouwen samen gespeeld
wordt.
Anno 2004 telt de sport zo’n 100000 beoefenaars en is daarmee de derde
teamsport in Nederland. Inmiddels wordt de sport in bijna veertig verschillende
landen gespeeld. Met ingang van dit seizoen wordt de rieten mand vervangen door
een plastic korf. Bovendien is er een experiment met een twee-punten-cirkel. Wordt
de bal van buiten de cirkel gescoord, dan tellen de punten dubbel.
Gezellig
Tijdens de ingelaste training van Velox zit de 19-jarige
Claudia aan de kant. Het liefst zou ze meedoen, maar een blessure weerhoudt
haar daarvan. “Helaas mag ik niet meer doen dan rondjes lopen. Het is
best moeilijk om alleen maar toe te kijken.” Dat ze toch gaat kijken
heeft met haar liefde voor de club te maken. “Velox is echt gezellig. Ook
als ik niet hoef te spelen ga ik er heen. Iedereen blijft ook hangen als ze
hebben gespeeld.” De oudste korfbalvereniging van Rotterdam (van 1906) is
dan ook een combivereniging. Leden kunnen zich ook uitleven op het tennisveld.
Bovendien is er een dartscompetitie en kan er een potje Jeu des Boules gespeeld
worden.
Ook bij Velox is korfbal een echte familiesport. Veel nieuwe leden worden
enthousiast gemaakt door familie of vrienden die al spelen. Tijdens het
traditionele Hemelvaart Mix Toernooi regent het nieuwe leden. Oremus:
“Dan mag iedereen introducés meenemen. Soms komen mensen die vroeger
hebben gespeeld weer eens kijken en besluiten dan de sport weer op te pakken.
Het is een soort virus. Uiteindelijk keer je er toch weer bij terug. Door de
week lopen ze bij wijze van spreken nog achter een rollator, maar als ze op het
veld staan komen ze weer helemaal tot leven.”
Twee jaar geleden wijdde de Rotterdamse Kunsthal een tentoonstelling aan de
sport onder de titel 'Gemengd douchen. Honderd jaar korfbal'. Wie echter het
grootste mysterie van de sport wil ontrafelen, zal toch zelf moeten gaan
korfballen. “Gemengd douchen?”, lacht de voorzitter, “tja,
dat ga ik hier natuurlijk niet vertellen. Dat blijft geheim…”
INFO KADER:
Korfbalvereniging Velox telt zo’n 130 leden. Contributie vanaf 75 Euro.
Korting met sportpas mogelijk. Meer info: www.velox.nl. VELOX, J.A. Lebbinklaan
19, Rotterdam-Crooswijk, tel. 010-4126006, info@velox.nl
--------------------------
Kop: Pencak
Silat is een levenswijze
Streamer: Improvisatietalent helpt tegen aanvallers
[Tekst en Foto:Dimitri Hakke]
Zo op het eerste gezicht lijkt Pencak Silat een sierlijke dans. Maar schijn bedriegt. Pencak Silat is een van de gevaarlijkste zelfverdediging-sporten die er is. Het doel is om je tegenstander zo snel mogelijk uit te schakelen. Voor je eigen bestwil en voor die van de tegenstander.
Pencak Silat is afkomstig uit Indonesië en kent honderden verschillende stijlen. In het geval van sportschool Kujang Sakti is dat de West-Javaanse variant afkomstig uit Cimande. De sport onderscheidt zich van de meeste Aziatische zelfverdedigingkunsten vanwege de sierlijkheid en ontwikkeling van improvisatietalent in onverwachte situaties. Er wordt dan ook veel getraind met wapens , zoals kapmessen, stokken en drietand.
[Levenswijze]
Die wapens zijn vanmiddag zeker niet aan de orde bij de kinderles. Leraren Raul
en Louise brengen op speelse wijze de allerkleinsten wat acrobatiek bij.
Eén voor één springen de jongens en meisjes op een
trampoline met een achterwaartse salto over de schouders van hun begeleiders.
Lenigheid lijkt een eerste vereiste bij Pencak Silat. “Het is een
moeilijke sport”, weet Marcell Verschuren, eigenaar van de school.
“Het vereist discipline. De meeste leerlingen blijven dan ook niet lang
hangen, maar als je doorzet dan wordt het een levenswijze en kun je niet meer
zonder.” “Als ik een dag niet getraind heb, dan voel ik me direct
stram”, aldus de 47-jarige Marcell. Wie zich echt de sport eigen wil
maken zal zich ook moeten verdiepen in de filosofie, de taal, de muziek en de
cultuur van Indonesië.
De 25-jarige Louise is al aardig op weg in die richting. “Het maakt je
leven completer.” De veelzijdigheid van de sport trok haar direct aan.
“Hiervoor heb ik Taekwondo gedaan, maar toen ik dit zag was ik direct
verkocht. Het is goed voor je balans , conditie en souplesse.” Dat andere
zaken voor die sport moeten wijken, neemt ze voor lief. “Iedereen in mijn
omgeving weet dat ik dit doe en hoe belangrijk het voor me is.”
[Zelfvertrouwen]
Na de eerste schijngevechten worden er op de training inmiddels rake klappen
uitgedeeld. Enkels en handen zijn zorgvuldig ingepakt om blessures te
voorkomen. Tijdens het sparren valt het plezier van de gezichten te lezen.
Tijdens het doornemen van de trappen en worpen wordt er af en toe flink
gekletst. “Niet erg”, vindt Marcell “Plezier staat voorop op
deze leeftijd. Het mooie is dat je ziet dat hun zelfvertrouwen groeit.”
De volhouders van deze groep krijgen op den duur een aparte status. Aan de hand
van hun vechtstijl bepaalt de leraar of iemand als een aap, roofvogel,
vleermuis, tijger of slang door het leven gaat. Elke diersoort heeft zijn eigen
kwaliteiten, die tijdens de gevechten aan het licht komen.
Aan Louise de taak om de lessen af te sluiten. Dit keer geen meditatie en
ademhalingstechnieken ter ontspanning, maar tikkertje. Lekker achter elkaar
hollen. Als iedereen is uitgeraasd, vraagt Louise aan een van de nieuwelingen :
“vond je het leuk?” Het jongetje lacht verlegen en een bedremmeld
’ja’ verlaat zachtjes zijn lippen…
KADER:
De kindergroep Pencak Silat is op de volgende tijden actief:
Zondag van 15.30 uur tot 17.00 uur en Woensdag van 17.00 uur tot 18.30 uur
info: 06 - 28123324 (Louise)
Volwassenen kunnen op andere tijden terecht. Meer info op www.kujangsakti.nl, info@kujangsakti.nl en via 06 - 13248327 (Marcell)
Lokatie: Lambertusstraat 80a, Rotterdam (Kralingen)
ongeveer 2 minuten lopen vanaf metrostation Voorschoterlaan.
------------------------
KOP:Rotterdamsche
Manège, een monument in de paardensport
Streamer: “Elke keer zie ik weer kleine meisjes hun paard helemaal
vertroetelen”
Ruim 165 jaar geleden kregen ‘jongelieden van den fatsoenlijken stand’ er de gelegenheid om ‘behoorlijk onderrigt in de rijkunst te ontvangen.’ Anno 2004 is de ‘Sociëteit Gevestigd in de Rotterdamsche Manège De Jockeyclub’ al lang niet meer zo elitair als toen zij in 1839 het levenslicht zag. Maar wie de rijbanen betreedt, ruikt, ziet en voelt de historie van Neerlands’ oudste ruitervereniging.
Het is aardig rustig op de manege in de zomermaanden. Slechts een handjevol
paardenliefhebbers bevolkt het terrein aan de Kralingseweg. Hier en daar worden
de edele viervoeters vertroeteld, gewassen of opgezadeld om een stukje te
rijden. De onmiskenbare geur van stro en mest vult de stallen en de directe
omgeving.
Monument
Op de prachtige binnenrijbaan geeft Bart Jan Geers instructies aan een meisje
dat met haar paard rondjes om hem heen draait. “Iets strakker die
rechterteugel aanhouden”, klinkt het hol door de monumentale ruimte.
Normaal volgt Geers zelf de lessen. De Rotterdamsche Manege is een club naar
zijn hart. “Ik zit hier nu drie jaar en er zijn hier zo veel
mogelijkheden. Je hebt twee binnenbanen, een buitenbaan en een heel bos tot je
beschikking.” Bovendien kan en mag er meer dan op andere clubs zo heeft
hij aan den lijve ondervonden, bij het onderdeel Tentpegging. In deze militaire
discipline moet de ruiter in uniform een parkoers afleggen met zijn paard en
daarbij een reeks hindernissen nemen, daarbij gebruik makend van sabel, lans en
revolver. “Je moet je paard laten wennen aan je sabel, zodat ze niet schrikt
tijdens de wedstrijd als er ineens iets begint te schitteren. Toen ik dat een
keer deed bij een andere vereniging kreeg ik direct de directeur op bezoek, met
de mededeling dat dat toch echt niet kon met zo’n sabel. Hier kan ik
gewoon mijn oefeningen doen.”
Secretaris Ellis Verheul hoort het verhaal met een glimlach aan. Zelf is ze al
26 jaar lid van de vereniging. “Er is niet zo heel veel veranderd in die
jaren. Het is allemaal wat groter geworden.” Ze begon op haar twaalfde
met paardrijden: “Zoals veel jonge meisjes eigenlijk. Mijn vader reed
paard en ik begon te zeuren dat ik ook wilde paardrijden.” Sinds die tijd
is de liefde voor het paard gebleven. “Het is moeilijk uit te leggen wat
deze sport mooier maakt dan andere. Ik denk,omdat je iets doet met een levend
wezen.” Telkens als ze op de manege is ziet ze weer kleine meisjes hun
paard helemaal vertroetelen. “Totdat de jongens in beeld komen,
natuurlijk”, lacht Verheul.
Ballotage
“Dressuur is voor mij het mooiste onderdeel. Je paard helemaal onder controle
hebben, zodat het eigenlijk een verlengstuk van je lichaam wordt”, meent
Verheul. De vereniging richt zich echter op alle hippische disciplines.
“Mennen, carrouselrijden, springen of dressuur, het kan hier
allemaal.” Volgens Verheul onderscheidt de club zich van andere vanwege
de sfeer. “We zijn ook een echte gezelligheidsvereniging. En we hebben
natuurlijk geen kantine, maar een Sociëteit. Bovendien hebben we ook een
ballotagecommissie die nieuwe leden moet beoordelen. Sommige mensen worden
daardoor afgeschrikt, terwijl anderen het juist een prettig idee vinden dat het
een besloten club is. Het is daardoor kleiner en veiliger, zo is de ervaring.
Echt streng zijn we ook niet hoor bij de ballotage. We moeten het gevoel
krijgen dat je een prettig persoon bent om mee om te gaan. Nee, hoor geld
speelt daarin geen rol. Alleen als je je lidmaatschap niet kunt betalen heb je
een probleem”, grapt de clubsecretaris.
Kader: De ‘Sociëteit Gevestigd in de Rotterdamsche Manège De
Jockeyclub’ geeft lessen aan beginners, gevorderden en vergevorderde.
Disciplines zijn o.a. dressuur, springen, recreatief rijden, carrousel rijden
en opleidingen tot koetsier. De club heeft diverse pony’s en paarden in
de stallen. Lidmaatschap is verplicht. Kosten: vanaf 70 euro per jaar (jeugd)
en 100 euro (studenten). Andere tarieven op aanvraag. Lessen zijn er vanaf 12
euro per uur. Meer info: Kralingseweg 120, 3062 CG Rotterdam,Telefoon 010-452
82 60
E-mail: info@jockeyclub.nl web: www.jockeyclub.nl
------------------
KOP: Jeugdschaak leuk en leerzaam
Streamer: RSR
De Ivoren Toren al 85 jaar aan zet
[Dimitri Hakke]
Opperste concentratie en stilte. Slechts het verzetten van de stukken en het geknars van hersenen, die zich bezinnen over de te voeren strategie. Dat is toch het beeld van een schaakvereniging. Zoniet op deze vrijdagavond bij schaakvereniging RSR De Ivoren Toren. Zo’n twintig kinderen nemen het vanavond in diverse partijtjes tegen elkaar op, waarbij sommigen het nodige kabaal maken.
“De kinderen hebben er al een hele schooldag opzitten. Je
kunt niet van ze verwachten dat ze tijdens zo’n negende uurtje muisstil
zijn”, aldus jeugdleider Winood Rampersad. “Ik vind het ook niet zo
belangrijk. We zijn in eerste instantie een gezelligheidsvereniging en geen
strak opleidingsinstituut. Als de kinderen het naar hun zin hebben, dan komt
die progressie er vanzelf wel.”
Waar de vereniging in het verleden deelnemers van vier jaar had, is de jongste
vandaag ‘al’ 6 jaar oud. De vereniging -de enige jeugdschaakvereniging
in Rotterdam Centrum- werkt volgens de officieel erkende 6-stappenmethode. Na
stap 1, herkenning van de stukken volgen er diverse stappen die steeds een
beetje moeilijker zijn. Na elke stap krijgen de deelnemers een examen
voorgelegd. Wie de 24 opgaven met goed gevolg doorstaat, mag door naar een
volgend niveau. Daarin staan achtereenvolgens openen, aanvallen, materiaal
winnen, vooruitdenken, combineren, strategie, koningsaanval en
eindspelstructuren centraal. De laatste stap behandelt de strategie voor
gevorderden.
Voor iedereen
Volgens Rampersat kan iedereen leren schaken. “In een
uurtje heb je de basis wel onder de knie, daarna is het een kwestie van veel
doen. En je kunt het in je eentje doen. Elke dag staat er in de krant wel een
schaakdiagram dat je kunt naspelen. En ook via internet zijn genoeg websites te
vinden met diagrammen of tegenstanders.”
Op RSR De Ivoren Toren wordt de ene week getraind en de andere week zijn er
onderlinge partijtjes. Rampersat: “Sommige kinderen willen niet trainen
en vinden het alleen leuk om partijtjes te spelen. Dat kan ook.” Wie echt
veel partijtjes wil spelen kan bovendien elk weekend wel ergens in Nederland
terecht op een leuk jeugdtoernooi. Gemiddeld bezoeken zo’n tweehonderd
kinderen een toernooi, waarbij allerlei bekers te winnen zijn.
Schaken is de laatste jaren populairder geworden, omdat ook veel basisscholen
de mogelijkheid geven om schaaklessen te volgen. Rampersat zelf heeft die
mogelijkheid niet gehad: “Ik ben zelf pas op mijn 10e begonnen en pas op
mijn 16e ben ik naar een vereniging gegaan. “ Zelf ziet hij zich dan ook
niet als een groot schaker. “Maar we hebben hier zes toptrainers
rondlopen. Want begeleiding is erg belangrijk om verder te komen. Als je tien
keer een partij verliest, wil je toch ook weten waardoor dat komt.”
Portemonnee
Jeugdtrainer Maarten van Doorn probeert op dat moment het
niveau van een potentieel nieuw lid te bepalen. “Welk stuk staat hier
slecht en kan beter gepositioneerd worden om de koning aan te vallen?” ,
is een van de vragen. Na enkele bevredigende antwoorden, wordt het niveau
bepaald op 3plus. “Hij is al aardig goed”, stelt Maarten tevreden
vast.
Op de valreep breekt Winood Rampersad nog een lans voor zijn sport. “Je
traint niet alleen je hersenen, maar het is ook nog eens goed voor je
portemonnee. Een schaakbord heeft iedereen wel thuis. De contributie is laag en
bovendien kun je korting krijgen met de Sportpas. En als je ook nog eens veel
loten verkoopt bij de Grote Clubactie krijg je nog meer korting.” Zo
beschouwd is er dus eigenlijk geen enkele reden om niet te gaan schaken!
KADER:
Jeugdschaak RSR De Ivoren Toren. Elke vrijdagavond van 18.45u tot 20.00u in
NIVON-gebouw, Dirk Smitsstraat 76. Geïnteresseerden kunnen elke vrijdag
geheel vrijblijvend langskomen. Meer info: Winood Rampersad: 06-16124756 of
Nathanaël Spaan: 010-4676300
---------------------
KOP:Kleipoppetjes
en suikerklontjes
Streamer: Cursus Tabletop stimuleert verbeelding en creativiteit
In deze cursus leer je hoe je met twee suikerklontjes, wat krantenknipsels en een kilo klei een horrorfilm te maken. Zo luidt de even cryptische als prikkelende omschrijving van de cursus tabletop- en computeranimatie. Creativiteit en verbeelding stimuleren is dan ook precies het doel van de komende vijftien weken.
Eén voor één druppelen de kersverse
cursisten binnen in het klaslokaal dat nou niet direct uitnodigd tot
creativiteit. Maar toch, in deze steriele helverlichte ruimte zal straks klei
tot leven komen, playmobil-figuurtjes met elkaar de strijd aangaan en suikerklontjes
een nieuwe onverwachte bestemming krijgen.
Vandaag is het echter tijd voor de jonge groep om geïnspireerd te worden.
De IT-ers, communicatie-adviseurs, aannemers, art-directors en webdisigners
krijgen enkele filmpjes voorgeschoteld waarin de mogelijkheden van animatie
naar voren komen. Volgens docente Esther Dijkstra denken de meeste mensen bij
animatie toch eerst aan tekenfilms. “En klei-animaties kent iedereen ook
nog wel van vroeger”.
Gertie
Bij animatie zet je meerdere beelden achter elkaar, zo legt de
docente uit. “Als je er vierentwintig in een seconde afspeelt, dan lijkt
het voor je hersenen een vloeiende beweging.” Het voorbeeldfilmpje mag
dan in 1911 spectaculair geweest zijn, zo’n 93 jaar later is het filmpje
Gertie The Dinosaur vooral erg traag. “Destijds was dit bijzonder omdat
het de eerste tekening was die tot leven kwam. De bedoeling was dan ook meer om
te laten zien wat er allemaal mogelijk was, dan om een leuk verhaal te
vertellen.” Na een leuke klei-animatie volgt een filmpje met dansende
kleuren en vormen, die direct op het celluloid geschilderd blijken. “Meer
heb je eigenlijk niet nodig voor een animatie”, verduidelijkt Esther.
Nadat de groep is verhuisd naar een wat minder kille ruimte, volgt er een
demonstratie van het computerpakket waar de komende weken mee gewerkt gaat
worden: Image Ready. In een handomdraai maakt de docente terplekke een
eenvoudig filmpje met een haai die van rechts naar links over het scherm zwemt.
De ambities van cursist Edgar reiken duidelijk verder. “Ik wil een
videoclipje maken dat ik op internet kan zetten. Dat is toch leuker dan alleen
een mp3-tje. Als het bevalt ga ik er misschien wel professioneel mee
verder.” Een idee voor zijn animatie heeft hij nog niet. “Klei, dat
lijkt me wel wat, of in elk geval iets in 3-D. Van niets iets maken, dat is
voor mij de uitdaging.”
Shift -tween-layer
Een stukje verderop is ook cursiste Simone verdiept in haar
animatie. “Ik heb nu al meer geleerd dan al die keren dat ik alleen thuis
achter de computer zat. Dan weet ik wel waar alle knoppen voor zijn , maar niet
wat ik er echt mee kan. Een half uurtje later schiet ook haar vis over het
scherm. Alleen die zeeegel wil maar niet van zijn plaats. Een mede cursiste
biedt uitkomst. “Je moet de eerste aanklikken en dan met shift de laatste
selecteren en daarna tween op selected layers doen”, klinkt het in
computerjargon. En warempel, als bij toverslag komt ook de zeeegel in beweging.
De eerste kennismaking bevalt Simone. “Ik vind het leuk om te ontdekken
hoe iets wordt gemaakt. Bovendien leek het me leuk om eens wat anders te doen
dan een danscursus die ik normaal gesproken doe”. En mocht Simone
halverwege de cursus, het dansen toch gaan missen, dan is er altijd nog de
mogelijkheid om een filmpje te maken van een dansend kleipoppetje...
Kader: De cursus tabletop- en computeranimatie duurt 15 lessen en kost 67 tot
198 euro, afhankelijk van leeftijd en inkomen. Nieuwe lessen vanaf 10 februari
in de Beeldfabriek aan de Eendrachtstraat 12a. Meer info op
www.beeldfabriek.org of 010-4361366
---------------------------
KOP:Van
after-dinner amusement tot Olympische sport
STREAMER: Zeven uur tafeltennissen is verleden tijd
Door Dimitri Hakke
Liefst veertig miljoen beoefenaars telt de sport wereldwijd.
Indrukwekkende cijfers. Maar slechts een fractie van het aantal mensen dat het
spel wel eens heeft gespeeld. Want wie is er nou niet op de camping in de weer
geweest met bat en balletje? Maar dit artikel gaat niet over het spel
ping-pong, maar over de officiële Olympische sport tafeltennis…
“We doen toch nooit een warming-up?”, klinkt het plagerig door de
gymzaal aan het Van Alkemadehof. Trainer Frank van de Weide lacht en laat zijn
manschappen een paar rondjes rond de tafels rennen. “We doen altijd een
warming-up. Dat is echt nodig om blessures te voorkomen. Alleen als het boven
de dertig graden is, dan doen we het niet.”
Gymspullen
Daarmee is direct duidelijk geworden dat ook de recreanten die
vanavond trainen, hun sport serieus nemen. Sport? Ja, inderdaad. Ook dat misverstand
moet maar eens uit de wereld worden geholpen. “Ping-pong is voor op de
camping en tafeltennis is een sport”, aldus een van de deelnemers.
Volgens Van der Weide een veelvoorkomend misverstand. “We geven wel eens
op middelbare scholen tafeltennis tijdens de gymles. En dan wordt er al snel
lacherig over gedaan. Zo van:’ik heb geen gymspullen’ of ze zijn
ook verbaasd over de warming-up.”
De eerste vorm van tafeltennis dateert van 1884. In Engeland werd destijds
octrooi aangevraagd op een ‘miniature-indoor-tennis-game’. Eerst
met een kleine gummibal die je over een net je heen moest slaan. Later met een
lichtere celluloid bal. In de eerste jaren werd ping-pong (elders ook wel:
Flim-Flam, Pim-Pam en Whiff-Whaff genoemd) vooral gezien als after-dinner amusement
voor de welgestelde kringen. Bij gebrek aan balletjes werd dan af en toe ook
wel gespeeld met een champagnekurk.
In de jaren twintig werd het spel gepopulariseerd en groeide uit tot een sport,
compleet met internationale kampioenschappen. De sport is nog steeds in
ontwikkeling. Na het WK 1936, waar de langste partij ooit werd gespeeld (na 7
uur werd de partij afgebroken) werd een tijdslimiet aan de partijen gesteld.
Het gebruik van sponsrubber werd verboden nadat een Japanner onbedreigd
kampioen werd, omdat zijn batje zoveel veerkracht bezat dat er een soort van
katapult effect ontstond. Ook recentelijk zijn de regels nog aangepast: de
ballen zijn vergroot, de service is aangepast en er wordt nog maar tot 11
punten gespeeld. Dit alles om de sport als kijkspel aantrekkelijker te maken.
Laagdrempelig
Er heerst een ontspannen sfeer in de zaal tijdens de training.
“Het is dan wel een training, maar het blijven recreanten. Het gaat om
het plezier”,aldus de trainer. Deelnemer Marcel heeft er duidelijk plezier
in. Net terug van en blessure, moet hij het nog een beetje rustig aan doen.
“Vooral het spelelement trekt me aan. Het is hier redelijk laagdrempelig.
Je kunt in korte tijd veel leren hier. De trainer geeft goede tips.” Na
een halfjaar bij 21-up beschouwt hij zichzelf nog steeds als een beginner.
“Verrassing is misschien mijn sterkste wapen. Voor een goede speler lijkt
het me moeilijk te spelen tegen iemand die er weinig van bakt”, lacht
Marcel.
Na zingen, turnen en yoga vond Ellie het de hoogste tijd om zelf ook eens een
balletje te slaan voor de club waar haar zoon Frank al 23 jaar speelt.
“Ik heb vooral moeite met de service”, bekent ze.
“Tafeltennis is een mooie sport. Er zit zoveel meer in dan mensen denken.
En je kunt het blijven doen tot op hoge leeftijd.”
INFO KADER:
Tafeltennisvereniging 21-Up (2e klas spelend) is op 1 april 1952 opgericht. De
club telt ongeveer 100 leden, waarvan 80 senioren en 20 junioren. De speelzaal
van 21-Up bevindt zich in hartje Rotterdam, op het Van Alkmadehof 52. Tarieven
vanaf 103 euro. Bezitters van een sportpas krijgen korting. Wie eerst een
keertje mee wil trainen is van harte welkom. Voor meer info: www.nttb.nl/21-up
of bel Frank van der Heide: 0181-65 79 20 (romyenfrank@hetnet.nl)
---------------------
KOP: Rijmende
Romeo en paaldansende kabouters
Streamer: Publiek en spelers hebben geen idee hoe de avond gaat verlopen
[Dimitri Hakke]
Voor de voorbijgangers die zo af en toe het klaslokaal aan de Calandstraat naar
binnengluren moet het een raar gezicht zijn. Het ene moment vliegt er een
schoen door de lucht en even later ligt er iemand uitgebreid met zichzelf te
kroelen: theatersporters in actie.
Flint van de Gronden schotelt zijn cursisten elke week een nieuwe warming-up
voor. “De bedoeling hierbij is dat het hoofd wordt leeggemaakt van de
dingen van alledag”, aldus Flint. Hoe leger het hoofd, hoe groter de
spontaniteit, zo is de ervaring. Terwijl ze in een kring staan moet een van de
deelnemers zijn schoen naar een ander gooien en die weer naar een ander. Tegelijkertijd
moet die deelnemer ook weer zijn eigen schoen doorgooien. Als het goed gaat,
vliegen er uiteindelijk zes schoenen door de lucht. Even later wordt dezelfde
oefening herhaald, maar dan met woorden in plaats van schoenen. Het idee
hierachter is dat je hersenen er aan wennen om meerdere activiteiten tegelijk
uit te voeren zonder daarbij bewust na te denken.
Worstelen
“Gek genoeg denken veel mensen dat ik in een strak pakje
aan een paar ringen loop te zwaaien als ik zeg dat ik aan theatersport
doe”, lacht cursist Edwin. Niets blijkt minder waar. Theatersport is
improvisatietheater waarbij de nadruk ligt op het spelen van korte snelle
scènes. Deze vorm werd in de jaren zestig bedacht door de Canadees Keith
Johnstone. Hij verzette zich tegen het traditionele toneel dat hij nogal saai
vond. Hij wilde meer spanning, sensatie en vermaak. Met de populaire
Amerikaanse worstelcultuur in zijn achterhoofd, bedacht hij een vorm waarin
improvisatie centraal staat. Twee teams van spelers nemen het tegen elkaar op
bij het spelen van scènes die terplekke worden bedacht. Het publiek
speelt hierbij een actieve rol en kan de voorstelling een bepaalde richting uit
sturen. Uiteindelijk bepaalt datzelfde publiek ook wie de winnaar wordt van de
tweekamp. De kracht van theatersport is dat zowel publiek als spelers geen idee
hebben hoe de avond gaat verlopen.
Inmiddels is een tweetal bezig met een alternatieve uitvoering van Romeo en
Julia op rijm. De balkonscène waarbij ‘tieten’,
‘genieten’ en ‘een lekkere portie frieten’ de revue
passeren krijgt de goedkeuring van Flint. “Wat waren jullie snel zeg. Ik
was nog rijmwoorden aan het verzinnen, terwijl jullie al twee regels verder
waren”, complimenteert de docent.
Therapeutisch
Schaamte is een schaars goed tijdens de cursus. En dat is maar
goed ook. Ellen wordt in een scène door haar tegenspeler
‘gedwongen’ uitgebreid met zichzelf te gaan kroelen voor een volle
klas. Flint: “Het is belangrijk dat je ideeën van elkaar accepteert,
ook als het niet de kant op gaat die je verwacht.” Te ver gaat het
volgens hem eigenlijk nooit. “Je kunt iemand direct terugpakken. Er zijn
wel eens mensen die een vreemde kant van zichzelf leren kennen tijdens een
oefening, maar theatersport is absoluut niet therapeutisch bedoeld hoor.”
“Ik heb wel eens een paaldansende kabouter moeten spelen…je doet
‘t gewoon”, verduidelijkt Marit. “Maar dat is ook het
leuke”, vult medecursist Arjen aan. “Je weet van tevoren niet wat
je moet gaan doen en dat maakt het spannend. Je traint voor die onverwachte
situatie. Als je niet in het middelpunt van de belangstelling wilt staan, dan
moet je deze cursus niet doen.”
KADER:
Cursus Theatersport wordt gegeven vanaf dinsdagavond 5 april. Vanaf 54 Euro
voor tien lessen. Cursuslokatie Calandstraat 7. Meer info: www.skvr.nl of (010)
436 13 66
----------------
Wie: Sita/Flemming
Waar: Nighttown, Rotterdam
[tekst en foto: Dimitri Hakke]
Aan Flemming de ondankbare taak om het publiek vanavond op te warmen. Moeilijk,
aangezien de muziek van het vijftal niet echt aansluit op de 12 tot 15-jarigen
die Nighttown vanavond bevolken. De muziek is dan ook niet besteed aan de
gillende bakvissen. Te onbekend, te weinig meezingers en vooral niet poppy
genoeg. Zanger/gitarist Rutger van Mourik, net als zijn medebandleden gehuld in
strakke mouwloze Sita-shirtjes, schat zijn publiek dan ook goed in. “We
hebben een nieuwe plaat en die moeten jullie allemaal kopen... of jullie oudere
zussen!” Over een paar jaar zijn de bezoekers misschien klaar om hun
Sita-spandoeken en ballonnen om te ruilen voor een Flemming-cd.
Vanavond is Sita Vermeulen de heldin. Nog lang voordat iemand had gehoord van
Boris, Maud, Jim en Jamai, was er Starmaker. Het tv-programma resulteerde in de
band K-otic die talloze hits scoorde. Sinds haar succes met ‘Happy’
speelt de solocarrière van Sita, zich voornamelijk in Frankrijk af. Daar
wordt ons favoriete buurmeisje doodgeknuffeld na haar opnames met Kyo. Na een
opfrissing van haar middelbare school Frans heeft ze op haar laatste album
zelfs vier Franstalige nummers opgenomen.
Vanaf het eerste nummer pakt ze de zaal in met haar stoere poses en
aanstekelijke popliedjes. De Nederlandse fans horen haar toch liever in het
Engels zingen. Lekker meezingen met Ce Qui Nous Rend Fous, gaat toch een stuk
moeilijker. De set begint rustig met Come With Me en With You. Pas na een
akoestisch intermezzo springt de zaal op en neer bij Hello. “I'm the one you've been looking for”, schalt het door de
zaal.
Na Popstar en
Happy is het echt afgelopen en zijn de fans met een beetje geluk nog voor
twaalf uur thuis. Meisje na afloop tegen haar moeder: “Nou, ik hoorde af
en toe wel een valse noot.” Waarop haar moeder antwoordt: “Maar ze
moet met haar frêle stemmetje boven de muziek uitkomen en dat is niet
makkelijk...”
------------------------
Wat: Streetteam-festival
Waar: Nighttown, Rotterdam
[Tekst en foto: Dimitri Hakke]
Terwijl Rotterdam zich gereedmaakt voor de bekerfinale, vertelt Jan Douwe
Kroeske in een drooggelegd Nighttown over zijn Twee Meter Sessies, legt
Silkstone het geheim van een mooi liedje uit en vertelt Van Katoen hoe je het
als band moet aanpakken, zonder grote platenmaatschappij achter je. Het
Streetteamfestival biedt duidelijk meer dan muziek alleen. De opzet van het
Streetteam is dan ook om jongeren meer bij muziek te betrekken, door hen actief
mee te laten doen aan promotie van bands. Live-muziek is er vandaag in alle
soorten en maten. Van populair-alternatief (The Apers) tot minder bekende bands
als Woost en Fallen To.
Aan Dreadlock Pussy de ondankbare taak om de eerste aangeschoven teleurgestelde
Feyenoordfans over hun kater heen te helpen. Een prima manier om je agressie
een beetje kwijt te kunnen is natuurlijk lekker meebrullen op de Nu-Metal van
het Roermondse zestal. De formatie zet de basement goed op zijn kop met
scheurende gitaren en verrassende scratches.
Minstens zo verrassend is het optreden van La Kidda. De voormalig frontvrouwe
van Handsome 3 Some, heeft een nieuwe weg ingeslagen: vette elektronica met
gitaar. Live wordt Arjo Klingens bijgestaan door verschillende gastvocalisten.
Geluidjes uit een pakje sigaretten (?) en dampende bassen contrasteren heerlijk
met de liefelijke zang die aan Portishead doet denken. Als een warme deken laat
het publiek de hypnotiserende klanken over zich heen trekken.
Terwijl Floggin Molly voor een enthousiaste volle zaal speelt, is het
Venezuelaans/Nederlandse gezelschap Agresión bezig om de mensen die nog
in de Basement staan, weg te jagen. Een extreem irritante en lange soundcheck
zorgt er voor dat er uiteindelijk 70 man de verrichtingen van het viertal gade
slaan. Agresión is vooral agressief en eentonig. Enkele tempowisselingen
daargelaten is het snel en hard wat de klok slaat. Ongetwijfeld heeft de band
meer sprankelende shows gegeven voor een inspirerender publiek.
Dat inspirerende publiek ontbreekt volledig als Bastian haar zomerse klanken
over de toeschouwers mag uitstorten. Het is gênant om te zien dat slechts
vijf mensen in de zaal staan als de tienkoppige band aan het werk gaat. En dat
terwijl de jaren tachtig funk (lees Prince) toch zo verfrissend is na alle
agressie in de Basement. Bovendien maakt Bastian de perfecte muziek voor een
zwoele zomeravond. Helaas, nemen uiteindelijk veertien (!) mensen de moeite om
een kijkje te nemen. Maar misschien was het ook wel te warm. Te warm om te
dansen in elk geval?
---------
Wie: Green Hornet
Waar: waterfront, Rotterdam
[Tekst en foto: Dimitri Hakke]
Zelden zal een bandnaam zo juist gekozen zijn als die van het Groningse Green
Hornet. Wie het orgeltje van het trio hoort jengelen, kan niet anders dan denken
aan de cartooneske sixties tv-cultserie waarin de gemaskerde titelheld ten
strijde trekt met Bruce Lee als sidekick. En wie de heren vanavond in
Waterfront op het podium in actie ziet, kan zich zonder meer voorstellen dat de
Amerikaanse rythm en blues-legende Andre Williams het drietal als
begeleidingsband wilde en kreeg. Helaas is deze samenwerking alweer achter de
rug en rest de live-registratie uit Vera uitgebracht door Norton Records. De
Grandfather of Rock 'n Soul is er vanavond niet bij en dus moeten de Groningers
het op eigen kracht zien te redden. Hoewel, daar staat een extra microfoon op
het podium? Al snel blijkt echter dat ook deze bestemd is voor toetsenist annex
gitarist/zanger Andre Dodde.
De Rock 'n Roll van het trio is energiek, pakkend en vooral heerlijk rauw. Op
de momenten dat Bodde de gitaar ter hand neemt en de microfoon haast probeert
op te vreten, kun je niet anders dan aan Jon Spencer denken. Het zijn deze
nummers die live het beste werken. Gewoon: twee gitaren (geen bas!), drums en
zang. Natuurlijk is het psychedelische orgelgeluid ook onmiskenbaar Green
Hornet, maar op de momenten dat het trio zich van zijn instrumentale zijde laat
zien, heb je toch het idee dat je naar de Austin Powers-soundtrack luistert.
Zoiets is even leuk, maar dan wil je toch weer meebrullen met Turn Around of
Too Far. Vooral dat laatste nummer kent een lekkere slepende gitaar en dito
drumbreak. Feed On Love is onmiskenbaar een van de betere nummers vanwege de
wisselende zangpartij van André Bodde en Olaf Veenstra. Een truc die de
Groningers vaker mogen toepassen. Bovendien mag het orgeltje, best wat meer
vervangen worden door de mondharmonica. Maar dat smaken verschillen, wordt
vanavond maar weer eens duidelijk: het zijn juist de instrumentale nummers waar
het meest op gedanst wordt?
----------
Genre: Britrock
Belmondo diverser dan ooit
[Tekst en foto: Dimitri Hakke]
Het heeft even geduurd, maar nu ligt ie toch echt in de winkels: Sunday Needs
An Aspirin, de debuut-cd van de Rotterdamse gitaarformatie Belmondo. "Dat
hebben we toch knap weten te rekken. Twee maanden studiotijd verdelen over twee
jaar", grapt zanger-gitarist Stooker.
In de zomer van 2001 dook het vijftal voor het eerst met producent Frans
Hagenaars (o.a. Johan/Caesar) de studio in. Van de dertien nummers die er
sindsdien werden opgenomen, zijn er tien op het debuut terechtgekomen. "We
hebben de tijd genomen om nummers te laten rijpen of opnieuw op te nemen",
verklaart Stooker het lange wachten. "Bovendien wilde Frans ruim de tijd nemen
om alles goed op de plaat te krijgen. Hij was erg enthousiast en heeft er zelfs
meer tijd in gestopt dan de bedoeling was."
Hoewel het direct klikte, moesten de Rotterdammers wel even wennen. "We
voelden ons in het begin een beetje geïntimideerd" "Hij heeft
een verrassend goed gehoor en hij zegt ook direct als iets niet goed is",
vult gitarist Reinier Gerritsen aan. Het leverde soms heftige discussies op.
Gerritsen: "Stereo hebben we een keer met zijn drieën akoestisch
gespeeld voor de radio. Frans vond die versie beter dan onze 'normale'
uitvoering. Na twee dagen discussiëren hadden we eindelijk een compromis
gevonden, waarbij de drums een stuk ingetogener zijn."
Het bandgeluid van Belmondo beweegt zich tussen Placebo, Coldplay en
Stereophonics. Maar ook Fountains Of Wayne-achtergrondzang en een heuse Belle
& Sebastian-tune ontbreken niet op de cd. "Sinds Reinier bij de band
zit kunnen we veel meer experimenteren met koortjes en tweede stem. Het geluid
is veel diverser geworden. Bovendien hoef ik nu niet meer alleen de kar te
trekken en kan ik me af en toe alleen concentreren op gitaarspelen "
Wie het cd-boekje doorbladert, treft ook de songteksten aan. "Erg
belangrijk", vindt Stooker "als je weet wat er gezongen wordt, krijg
je pas echt binding met een nummer." De teksten handelen over verlaten
liefdes, gevonden liefdes, melancholie, drank en drugs. Stooker: "Toen ik
vijf was, raakte ik al helemaal gefascineerd door de hoeren die hier voorbij
liepen. En waarom storten mensen zich keer op keer in het nachtleven en drugs.
Met zijn allen in een rokerige ruimte met harde muziek en drank. Wat zijn de
drijfveren daarachter? Is het verveling, ontspanning of eenzaamheid? Ik vraag
het me elke keer weer af?" Voor Belmondo is het in elk geval een goede
inspiratiebron gebleken.
--------------------
Rotterdamse clubs luiden noodklok
"Alles wat met jongerencultuur te maken heeft, dreigt te verdwijnen uit
Rotterdam. Nog even en er worden hier boeken verbrand". Partygoeroe Ted
Langenbach maakt zich zorgen over de muziek- en dansscène in de
Maasstad. Langenbach is niet de enige die het somber inziet zo blijkt vanavond
in Waterfront. Negen Rotterdamse clubs (Waterfront, Nighttown, Off-corso,
Baroeg, Rotown, Worm, M-plex, Now & Wow en Calypso) luiden de noodklok en
hebben op initiatief van de Rotterdamse Kunststichting de handen ineengeslagen
om te voorkomen dat de uitgaansstad Rotterdam afzakt naar een benepen
provinciestadje. Het negental tekent vanavond een convenant waarin de gemeente
wordt gevraagd om op korte termijn met een oplossing te komen voor met name de
huisvestingsproblemen. Drie clubs (o.a. Now & Wow) zijn dakloos of worden
dat (Calypso), andere (o.a. Nighttown) moeten nodig verbouwd worden. Bovendien
dreigt er ook een personeelstekort bij clubs die afhankelijk zijn van vrijwilligers
en gesubsidieerde banenregelingen. Een aantal regelingen dreigt te verdwijnen
en het ontbreekt de clubs aan geld om deze om te zetten in reguliere
arbeidsplaatsen.
Wethouder Hulman, die het convenant in ontvangst neemt, stelt dat het niet
makkelijk is om een oplossing te vinden. "Je kunt het geld maar een keer
uitgeven", aldus de wethouder. "Rotterdam geeft overigens meer geld
aan Kunst & Cultuur dan Amsterdam." Hulman sprak de hoop uit dat Now
& Wow voor de stad behouden blijft. Welke rol de gemeente daar in gaat
spelen, werd niet duidelijk.
Het meest positieve nieuws van de avond, kwam echter niet van de wethouder,
maar van Marguerite Melchers van het Metropolis-festival. Na een jaar
afwezigheid komt het festival dit jaar dan toch met de vijftiende editie. Voor
het eerst in 2003 twee dagen, waarbij de eerste dag gespeeld wordt in het
clubcircuit van Rotterdam!
[Tekst en foto Dimitri Hakke]
-------------
Wie:Caesar
Waar: Rotown, Rotterdam
[Tekst en foto Dimitri Hakke]
"Dat was nog eens ouderwetse rock", om met Frits Barend te spreken na
een explosieve uitvoering van CIA in de uitzending van Barend en Van Dorp van
woensdag 9 april. Een dag later is het de beurt aan Rotown om de keizers van de
pop te ontvangen. De laatste keer dat Caesar Rotown aandeed was met een try-out
tourtje waarin nieuwe nummers voor het eerst voor een publiek werden gespeeld.
Dat het kakelverse Caesartracks betrof, was te merken aan Roald die af en toe
een tekstje vergat. Nu anderhalf jaar later, staat het materiaal inmiddels op
plaat en zijn de teksten in het collectieve Caesar-geheugen gegrift. Opvallend
is, dat extra gitarist Marien Dorleijn in tegenstelling tot op de cd en het
vorige Rotown-bezoek ontbreekt. Live kunnen Sem, Marit en Roald het met gemak
met z'n drieën af zonder dat je het gevoel krijgt dat er iets ontbreekt.
Met Trust en Man With A Plan begint de show een stuk rustiger dan de plaat. Ook
bij het snellere Time springen de vonken er nog niet vanaf. Pas bij I Know I en
Before My Head Explodes komt het drietal op stoom. Griep blijkt de boosdoener.
Snottert aan het begin van de show alleen Marit nog maar, aan het eind lijken
ook Roald en Sem toe aan een kopje kruidenthee. Ook de explosieve Barend en Van
Dorp-show blijkt zijn tol te hebben geëist "We hebben gisteren voor
de massamedia gespeeld, dus we zijn vandaag een beetje kort van stof".
Het weerhoudt de Amsterdammers er niet van om eens lekker te springen op
Firefly. Lekker is ook de metal gitaarriff uit Supersonic. En dan hebben we het
nog niet eens over de heerlijke harmonieën in Stop That Girl, het het
basloopje in Visions of Mars en spetterende uitvoeringen van C.I.A. ('de korte
versie') en Nirvana-cover School. Rest aan het eind nog de vraag: waarom een
keyboard op het podium zetten als die toch maar een nummer (In Flames) wordt
gebruikt?
-------------
Wie:Osdorp Posse
Waar: Waterfront, Rotterdam
[Tekst en foto Dimitri Hakke]
Als geen ander weet Def P. een zaal te bespelen. De Amsterdammer weet wat hem
te doen staat als hij met zijn posse naar Rotterdam afreist: een goeie show
neerzetten zodat zelfs de grootste kat-uit-de-boom-kijkers zich moeten over
leveren aan de beats van de Osdorp Posse. En, minstens net zo belangrijk: laat
je sympathie blijken voor de Maasstad. Veel "Rotterdam laat je horen"
en een onvervalste Osdorp Posse-uitvoering van "Toen wij uit Rotterdam
vertrokken". Nee, na vijftien jaar hoeft niemand de opper nederhoppers te
vertellen wat hen te doen staat.
Op het moment dat de eerste vette beats weerklinken, verandert het rustig aan
een biertje nippend publiek in een springende massa. Sommige bezoekers delven
het onderspit en in het gedrang raakt iemand zijn bril kwijt. Waar menig bandje
gewoon zou doorspelen, vraagt een oplettende Def P.of het licht even aan mag.
Als de bril weer heelhuids verschijnt kan het echte feest beginnen. Hoezo
crowdsurfen verboden? Op deze 'ouwe school' nummers moet je gewoon bewegen of
desnoods meezingen met klassiekers als Moordenaar of De Goeie in 't Vloeien.
Bij de nieuwe nummers blijkt dat de beats en de boodschap nog steeds hand in
hand gaan."Wat ik ben is wat ik zeg en wat ik zeg is wat ik ben!",
rapt Def P. in de stad van Pim. Een rondje freestylen mag natuurlijk niet
ontbreken en dus worden door het publiek aangereikte worden als tenenkaas, Irak
en 'een man verliest twee brillen' tot een geheel gesmeed. Afgezien van een
afgeraffelde versie van Nuchter, blijken de Amsterdammers nog steeds de
ongekroonde koningen van de Nederhop. De Moordgasten moeten nog maar even
geduld hebben?
----------
Wie:NRA
Waar: Waterfront, Rotterdam
[Tekst en foto Dimitri Hakke]
NRA is al jarenlang een begrip in de vaderlandse punkrockscene. Naar eigen
zeggen heeft NRA eindelijk de plaat gemaakt die ze altijd al hadden willen
maken. Dat belooft dus wat voor de live-show van vanavond.
De Amsterdammers blinken uit door eenvoud en pakkende melodieën Nummers
van drie minuten? Veel te lang voor het vijftal. Twee minuten en je bent klaar!
Pats Boem! Dertig seconden? Ook geen probleem voor NRA. Het is dan ook niet
verbazingwekkend dat de setlist zo'n 21 nummers telt.
"Ja, ik weet het?ik zie er uit als een tweedehands autoverkoper",
roept een in opvallend kostuum gehulde Aziz. Dat had de NRA-zanger beter niet
kunne zeggen, want het punkrockvehikel dat hij ons vanavond probeert te
slijten, vertoont inderdaad de nodige gebreken. Damnation gaat de mist in en de
vaart wordt uit de show gehaald door te lange pauzes. Waar een band als
Undeclinable nog verrast, wordt deze show vooral gekenmerkt door eenvormigheid.
Spanning die wel aanwezig is op het zesde album Machine ontbreekt vanavond. NRA
laveert tussen Black Flag, Bad Religion (Fuel hakt er lekker in, schel
gitaartje en pakkende melodie) en de Ramones (Bang Bang) en af en toe een
vleugje surfpunk. NRA mag dan bijna tot instituut zijn verheven, een garantie
voor een spetterende show is dat natuurlijk niet, helaas.
----------
Wie:Cuby + Blizzards
Wat: Tribute to Johnny Lee Hooker
Waar: Oude Luxor, Rotterdam
[tekst en foto: Dimitri Hakke]
Hoewel de Flashbacktour van een bekend sigarettenmerk al weer een tijdje ten
einde is, heeft het er vanavond alle schijn van dat de concertserie met als
ondertitel 'kruip in de huid van je favoriete artiest', weer in ere is
hersteld. Blueslegende Cuby and the Blizzards speelt immers
blueslegende Johnny Lee Hooker. En hoewel er niet gerookt mag worden in het oude
Luxor-theater, ontpopt bandleider Harry Muskee zich als een regelrechte
kettingroker. Gelukkig mag er wel gedronken worden in de zaal, anders zou menig
bluesliefhebber ongetwijfeld direct de zaal hebben verlaten.
Onder toeziend oog van, een door Herman Brood geschilderde Johnny Lee Hooker,
zetten de Blizzards het eerst nummer in. Zonder Muskee uiteraard, die zoals het
een blues-coryfee betaamd even later het podium op komt wandelen. Met Boom Boom
heeft het vijftal direct een prijsnummer in handen dat enthousiast wordt
ontvangen. Na bijna veertig jaar in de schijnwerpers te hebben doorgebracht,
kent Muskee natuurlijk de kneepjes van het vak. Onder zijn wakend oog krijgen
alle muzikanten volop de gelegenheid om te excelleren. Het moet prettig zijn om
gitarist of pianist van de Blizzards te zijn. Hoewel het werk van de in 2001
overleden Hooker centraal staat, valt er voor de fans van Cuby ook genoeg te
genieten. Het mooie Distant Smile en het meer up-tempo Just for Fun zijn de
prijsnummers uit het eigen repertoire. De uitschieters zijn vooral de nummers
waarin het kenmerkende Herman Brood-pianogeluid naar voren komt. Absolute
hoogtepunt vormt de uitvoering van klassieker Window of My Eyes, met prachtige
gitaar/bas-harmonieen die direct voor kippenvel zorgen. Hooker's Black Snake
toont weer aan dat de blues soms niet meer nodig heeft dan een rauwe stem en
gitaar. "Het is wel een vierkwartsmaat hoor", grapt Harry als er
later spontaan wordt meegeklapt.
Op een gegeven moment heb je het wel gehad, als je voor de zesde keer het
standaard bluesschema voorbij hoort komen. En kijk je uit naar het moment dat
er even een jazzy nummer voorbij komt. Maar de echte bluesliefhebber heeft daar
geen boodschap aan en geniet met volle teugen. Jong en oud geven Muskee, die
zijn band weer heeft achtergelaten op het podium, een staande ovatie.
------------
Genre:punkrock
I Against I en het leven na Epitaph
Dordtenaren veranderen in een echt DIY-kwartet
[Tekst en foto: Dimitri Hakke]
Ooit waren ze de nationale punktrots. Lovende kritieken, uitverkochte shows en
bovenal tekenden ze als eerste Nederlandse band een deal met het roemruchte
Epitaph-label. Vier jaar en twee cd's later zetten de Amerikanen, de Dordtse
formatie weer op de keien. Fret zocht I Against I op en trof een opvallend
positief gestemd viertal.
De geur van vette kroketten vult de Dordtse stationsrestauratie
als Robin, Jasper en Ronald aanschuiven. Bassist Bob is verlaat en zal later
zijn opwachting maken. Om maar meteen met de deur in huis te vallen. I Against
I bestaat nog, speelt regelmatig voor volle zalen en heeft zelfs een cd uit.
"Zeker", roept het aanwezige drietal in koor als de hamvraag is
gesteld. "Je bent niet de eerste die zich afvraagt of we nog bestaan. Soms
vragen we ons dat zelf ook af", grapt zanger Jasper. "We snappen wel
dat mensen zoiets denken", vult drummer Ronald aan. "Er is al een
hele tijd niks van ons uitgekomen en bovendien zitten we vaak in het
buitenland. Van de twintig optredens zijn er slechts drie in Nederland."
Even een stapje terug in de tijd. We schrijven 1997 als I Against I na een
succesvol optreden op Noorderslag wordt benaderd door het Amerikaanse punklabel
Epitaph. Voor haar nieuw op te richten Europese tak zoekt het label talentvolle
bands. De Dordtenaren schrijven geschiedenis en worden de eerste Nederlandse
signing van Epitaph-Europe. In hun kielzog volgen onder meer de Heideroosjes en
Undeclinable Ambuscade. Na een sterk debuut met Headcleaner, volgt de altijd
lastige tweede cd met de welluidende titel: I'm A Fucked Up Dancer, But My
Moods Are Swinging. Hoewel er muzikaal weinig op aan te merken is, blijkt het
de zwanenzang bij Epitaph. Tegenvallende verkoopcijfers (5000 exemplaren in
Europa) en de algehele economische malaise bij de platenmaatschappijen maken
een einde aan de samenwerking. "Het was een puur financiële
kwestie", aldus Jasper. "Na ons zijn nog meer kleinere bands geloosd.
Ze hebben alleen de bands overgehouden die het beste verkopen."
[Steviger]
Artistiek gezien was er geen vuiltje aan de lucht weet Ronald.
"We hebben nog een demo laten horen. Muzikaal gezien ging die meer
richting onze debuutplaat. I Against I is wat harder geworden. De basis blijft
punkrockliedjes met melodieën, maar we trekken wat steviger van leer. Ze
vonden het erg goed, maar gingen er niets mee doen. Contractueel was er geen
verplichting, want we hadden alleen een optie op een volgende plaat."
Jasper: "Natuurlijk waren we teleurgesteld, maar je doet er helemaal niets
aan." Bij de pakken neerzitten was er niet bij. "Het gaat
uiteindelijk altijd om de muziek. En desnoods brengen we zelf een plaat
uit." Bovendien werden de punkrockers van een bepaalde druk verlost.
"We kunnen nu op ons gemak goeie nummers schrijven, uitzoeken en weer
weggooien, zonder dat de platenmaatschappij haast probeert te maken. Eigenlijk
zitten we nu weer in dezelfde vrije situatie als toen we begonnen."
Spelen, spelen en nog eens spelen! Zo luidt het devies van menig beginnende
band. I Against I is wat dat betreft niet anders. En waar eerst het management
alles regelde, is het kwartet veranderd in een echte DIY-formatie.
"Vroeger waren we veel afwachtender. Nu regelen we alles zelf via
internet. Sinds de band een eigen tourbus heeft gaat het allemaal nog
makkelijker. Dan zitten we in Zwitserland, Italië of Duitsland. En
vervolgens staan we weer in Sneek. Het hoeft allemaal niks te kosten."
"Benzine en snaren zijn nog het duurst", lacht Ronald.
Het is prettig om alles zelf in de hand te houden, zo is de ervaring. De
verrassingen zijn er niet minder om. "In Milaan kwamen we bij een zaal van
013-formaat. We dachten: 'Dit kan niet goed zijn, er komt vast niemand.' 's
Avonds stonden we voor duizend man te spelen. Maar de volgende keer stonden we
in Duitsland en kwam er één bezoeker opdagen!", blikt Ronald
terug.
[Italiaanse release]
Concrete plannen voor een full-length cd zijn er nog niet. Bob,
net aangeschoven: "We hebben vorig jaar een live-video uitgebracht met een
groot aantal nieuwe nummers. Het zijn opnamen van het afscheidsconcert van onze
vorige gitarist. Bovendien is er nog onze split-cd met Madbones, waar vijf
nieuwe nummers op staan." In Italië is die cd al sinds juli te
krijgen, weet Jasper. "De eerste persing van duizend exemplaren, was
binnen een paar maanden uitverkocht. De tweede persing is sinds vorige maand
ook in Nederland te koop. De opnamen dateren uit 2001. Na een korte tijd waarin
er niets uit onze vingers kwam, besloten we weer wat op te nemen."
"In vergelijking met onze eerste cd hadden we veel meer ervaring. We
wisten precies waar we mee bezig waren en hoe alles moest klinken. De nieuwe
nummers zijn ook allemaal geschreven met een extra gitaarpartij in
gedachten", aldus Ronald.
Wie de jongens live aan het werk wil zien, kan voorlopig het beste zijn
vakantieplannen afstemmen op het tourschema van de Dortenaren. "Of naar
Kampen op Koninginnedag. Daar wilden we al heel lang spelen", lacht
Ronald. "De grotere zalen moeten nog maar even wachten tot de cd af
is?"
---------
Racoon review (fret)
Ook Racoon weet inmiddels dat een leven in de Rock 'n Roll,
meerdere kanten kent. Eerst was daar natuurlijk de grote doorbraak in 2000 met
de cd Till Monkeys Fly en vervolgens de hits Feel like Flying en Blue Day. Na
bescheiden airplay met Eric's Bar, worden de Zeeuwen echter aan de kant gezet
door hun platenmaatschappij Sony. En wat is er beter dan na zo'n tegenslag
terug te keren naar de basis met een unplugged-tourtje, moet het viertal hebben
gedacht.
Rotown is aardig gevuld als Racoon haar eerste nummer inzet. Wat opvalt is dat
vooral het publiek op de eerste rijen erg jeugdig is. Als zanger Bart
aankondigt dat er nog geen nieuwe cd is, komt hem dat op boegeroep te staan.
Gelukkig voor de Zeeuwen, blijkt dit de enige wanklank van de avond. De
melodieuze pop van Racoon doet het verrassend goed in deze stripped uitvoering.
De harmonieën in Everyday I Love You More blijven goed overeind.
De band maakt mooie compacte popliedjes die helaas over het algemeen erg braaf
klinken. Kingsize wordt gedragen door een lekkere drum, slepende zang en de
nodige breaks. Een heus mondharmonica-intermezzo zorgt voor extra swing. Enkele
nieuwe nummers zijn nog volop in ontwikkeling. Voor het viertal is dit echter
geen beletsel om ze live te spelen. "Deze tekst ken ik nog niet helemaal
uit mijn hoofd", vertrouwt Bart Rotown toe: "Ik pak even het grote
boek van Sinterklaas erbij." Wat volgt is een mooie uitvoering van If You
Don't. En dan is een klein beetje spieken natuurlijk niet erg.
Na enthousiaste uitvoeringen van Blue Days en een Summer Lovin'/Video Killed
The Radiostar-mix is het wachten op Feel Like Flying. Helaas wordt het wachten
niet beloond en schittert Racoons megahit door afwezigheid. En dat is toch de
grootste tegenvaller van de avond.
-----------
Wie: The Ex
Waar: Worm, Rotterdam
(tekst en foto: Dimitri Hakke)
Wie eenmaal een concert in Worm aan de Rochussenstraat heeft
bezocht, zal dit niet snel vergeten. Waar anders betekent 'uitverkocht', dat er
tachtig bezoekers in de zaal staan. En waar anders kan men zich laven aan
experimentele muziek onder het genot van een goedkoop flesje bier en word je
geadviseerd om vooral een warme trui mee te nemen als je een concert bezoekt.
Helaas is dit sinds 8 maart allemaal verleden tijd. De oude maar sfeervolle
winkel annex podium moet wijken voor de stadsvernieuwing. Voorlopig heeft Worm
nog geen zicht op een nieuwe locatie.
Vanavond krijgt The Ex de gelegenheid tot afscheid nemen van Worm oude stijl.
Zoals bekend schuwen de Amsterdammers het experiment niet. Al bijna 25 jaar
beweegt de groep zich op de golven van gitaarnoise, blues, jazz en folk. Dat de
instrumentbezetting ooit door lootjes trekken is bepaald, daar valt na zo'n
tijd niets meer van te merken. Hoewel?sommige instrumenten worden nog steeds
niet op de voorgeschreven wijze bespeeld. Gitaren en contrabassen doen volop
dienst als percussie-instrument en akkoorden lijken soms overbodige luxe. The
Ex is eigenwijs. Ze combineert tribal ritmes met voorgedragen tekst.
Melodieën worden zolang herhaald, zodat ze een hypnotiserende werking krijgen.
Spanning en dynamiek zijn de kernwoorden bij het viertal.
Contrabassiste Rozemarie Eggen heeft na negentien jaar de rol overgenomen van
Luc. En het klikt meteen. Niet zo verwonderlijk aangezien Rozemarie al eens een
hele cd volspeelde met Terrie Ex.
Af en toe gooit de band het tempo omhoog en krijgt de muziek zelfs hitpotentie.
Het kraakt en het swingt en de bezoekers worden meegesleurd in de feedbacknoise
uit Amsterdam. Nog een kleine maand na vanavond en dan is het over en sluiten
voor het pand aan de Rochussenstraat. Hopelijk krijgt de expirementeerdrang van
Worm snel elders onderdak?
----------
Wie: Bastian
Waar: Rotown, Rotterdam
Tekst en foto: Dimitri Hakke
Waarom kun je de ene keer genieten van een optreden, terwijl je je de volgende
keer staat te ergeren aan het gebodene? En niet, omdat de band uit vorm is of
een muzikale richting is ingeslagen die je niet zint. De kwestie dient zich aan
tijdens het optreden van Bastian in Rotown. Bastian is dezelfde band die in
2001 een sfeervol optreden verzorgde op het Waterpopfestival. Het funkte en het
swingde aan alle kanten en het publiek deinde volop mee. Vooral op de klanken
van de heerlijke hitsingle You Got My Love. Inderdaad van de welbekende
borsten-in-strakke-T-shirtjes-clip. Net als toen danst en swingt de tienkoppige
formatie rondom Amsterdammer Bas Bron. Helaas klinkt de integrale uitvoering
van de nieuwe cd It's All Downhill From Here erg zouteloos. De single Paper
Love kan muzikaal en tekstueel gezien zo uit de koker van Prince komen, maar de
uitvoering blijft erg mat. Private Parts tapt uit hetzelfde vaatje. Positieve
uitschieter is het zwoele Cyber Baby, waarbij je automatisch de neiging krijgt
om ritmisch mee te klappen.
Halverwege is het eigenlijk wel genoeg geweest met die eentonige eighties-klanken
en sta je je zo te vervelen dat je gaat nadenken over de essentiële
vraagstukken in het leven: is funk vrouwenmuziek? Een gemiddeld gitaarbandje
trekt lang niet zoveel vrouwelijke bezoekers als een avond waarop funk wordt
gedraaid of gespeeld. Gaat het om het feit dat vrouwen graag dansen en dat op
een beetje groove, zelfs de grootste Houten Klaas moet meebewegen?
Inmiddels is zanger-componist Bron met de vocoder aan de slag gegaan en hebben
de Princeklanken plaatsgemaakt voor een dansbaar Cassius/Daft Punk-geluid. Push
The Right Knob biedt minder funk en meer dance. Het vrolijke Go Starglider Go
geeft de illusie van een ruimteschip. Net op het moment dat het de goede kant
lijkt uit te gaan, volgt een kille Jan Hammer-imitatie (Downers). Het swingende
Fleshdancing heeft duidelijk te lijden onder stupide teksten als: "I have
to tell you twice, baby you're so nice". Een jaren 80-beerput die Bastian
opentrekt is die van de keyboardsolo. En dat met drie keyboards in de band!
Misschien zit verschil tussen een leuk en een irritant Bastian-optreden
misschien wel in zoiets triviaals als buitenlucht en lekker weer. Gelukkig komt
het festivalseizoen er weer aan?
---------
Wie: Spasmodique
Waar: Waterfront Rotterdam
Terwijl hevige slagregens over Rotterdam neerdalen en woeste
golven tegen de Boompjeskade beuken, doet Spasmodique binnen precies hetzelfde.
Maar anders dan buiten is het goed toeven in Waterfront en vormen de
mokerslagen van drummer Reinier Rietveld en de gitaarmuur van Arjo Hijmans zich
tot een warme aangename douche. Fans van het eerste uur en verse concertgangers
laten zich gewillig meevoeren naar de duistere wereld die Spasmodique heet.
We schrijven de jaren 80 als het Rotterdamse gezelschap een videoclip opneemt
op exact deze locatie. Arty poses, overacting en microfoonstandaards die in de
Maas worden gesmeten. De angry young men-poses zijn verdwenen. De energie,
intensiteit, integriteit en duisterheid van het viertal zijn anno 2002 gelukkig
nog even puur.
Al vanaf het eerste nummer is duidelijk dat het niet alleen een
trip-down-memorylane avondje wordt waar de nostalgie centraal staat.
Natuurlijk, er worden oude nummers gespeeld. En ook de nieuwe nummers zijn niet
gespeend van enige vorm van nostalgie, maar doen gelukkig geen moment de sfeer
oproepen van 'Opa vertelt'. Integendeel: als jonge honden slaat het viertal
zich enthousiast door de set heen. Na de snerpende gitaarsolo's uit het
imposante Dead Babies (waarin Ritsema's stem nog duisterder klinkt dan anders)
wordt er gas terug genomen in het slepende High. Een verrassend en aangenaam
rustpunt waarin de band niets aan zeggingskracht inboet. Na zes nummers wordt
de eerste flauwgevallen fan al weggevoerd. Het poëtische All Our
Yesterdays is jammer genoeg niet voor haar weggelegd. Het bevat zonder meer de
mooiste zinnen van de avond: "The sun came blasting down and I wanted you.
I loved you from the start?" Ritsema krijgt hierbij nog een heerlijk
steuntje in de rug door het van pijn vertrokken gitaarspel van Hijmans.
Fans van het eerste uur worden getrakteerd op North-klassiekers Morning Dew en
Bloodbrothers. De in-your-face uitvoering van Marcus Was, leidt in de eerste
rijen tot een bedremmeld: "Wel heftig he?!" Gelukkig toveren de
Rotterdammers nog eens 5 toegiften uit de hoge hoed, waarbij Ritsema de gitaar
verruild voor een sigaretje en hij weer eens ouderwets een pasdedeux met de
microfoonstandaard kan aangaan. Anno 2002 eindigt de microfoonstandaard niet
meer op de bodem van de Maas. Is er toch meer veranderd dan gedacht?
-----------
SPASMODIQUE
"Wat 'n oude kerels waren we eigenlijk"
Legendarisch, zo mogen we de Rotterdamse formatie Spasmodique
gerust betitelen. Tien jaar na het verschijnen van Who's Afraid, komt de
Rotterdamse undergroundformatie eindelijk met een nieuwe plaat: From Villa
Delirium. Een album met een nieuw, minder eendimensionaal geluid. Maar oude
fans kunnen gerust zijn. "Als de fans zijn mee ontwikkeld, dan begrijpen
ze het wel."
Nu, twintig jaar geleden beginnen Reinier Rietveld, Arjo Hijmans, Martin
Docters van Leeuwen en Mark Ritsema aan een muzikaal avontuur genaamd
Spasmodique. De groep verwerft een cultstatus met haar donkere gitaarmuziek en
teksten vol zielenpijn. De groep bouwt bovendien een uitstekende livereputatie
op, maar gooit in 1992 het bijltje erbij neer.
Na een korte poging, enkele jaren terug is het nu tijd voor een volledige
comeback. "We wilden destijds geen Spinal Tap-reunie, waarbij we zouden
teren op oude roem", aldus zanger-gitarist Ritsema. "We wilden per se
nieuwe nummers hebben voordat we nog meer zouden optreden." Maar het
gevoel was er: "Ik voelde direct wat ik had gemist. Dit toch wel de
allerbeste rockband waar ik in heb gezeten."
Drie jaar lang werd er in alle rust gesleuteld aan From Villa Delirium.
"We wilden een echte studioplaat maken met veel effecten, loops, keyboards
en koortjes. In het verleden maakten we de fout nog wel eens om het livegeluid
op vinyl proberen te vangen. We hebben dit keer nog geen idee hoe het live zal
klinken."
Het bandgeluid anno 2002 is minder kwaad en rijker aan melodie. "De
teksten vormen een reflectie op de ideeën die we toen hadden: je leert
beter omgaan met negatieve gevoelens in je leven en we zien zaken nu in een
breder perspectief. Toch is het geen vrolijke plaat geworden. Misschien wel
melancholieker dan ooit. We hebben er denk ik meer diepte durven
inleggen." Bang om hun oude fans te vervreemden is het kwartet niet:
"Als de fans zijn meeontwikkeld, dan begrijpen ze het wel."
Een van de nummers, Holiday in Manchester, vormt de muzikale reactie op Ian
Curtis' Decades. Het beschrijft de pelgrimage die het tweetal naar de
geboortestad van Joy Division-frontman ondernamen. "Wij gingen niet achter
de meiden aan in Torremolinos maar naar een grauwe Britse stad. Wat een oude
kerels waren we toen eigenlijk. Wat bezielde ons??!"
"Of we nu ouder en wijzer zijn? Misschien wel jonger en? vrijer.",
lacht Ritsema.
8/11/02 Waterfront – Rotterdam
-----------
NEDERBIET
"Goeie Beat is moeilijk te maken"
De kwajongensromantiek van The Nederbietels
The Motions, Q65,
Outsiders, Golden Earrings en The Nederbietels. Wie hoort er in dit rijtje niet thuis? Het
antwoord luidt: The Nederbietels, want het kwartet is gloednieuw en maakte in
tegenstelling tot de andere bands geen muziek tijdens de Swinging Sixties. Toch
had de band niet misstaan in het genoemde rijtje en waarschijnlijk volle zalen
getrokken.
Toch aarzelt zanger-gitarist Dave Andriese geen moment als hem wordt gevraagd
of hij niet liever in de jaren zestig had geleefd. "Absoluut niet, dan
waren we nu ouwe lullen geweest! Sociaal-economisch was het ook niet zo'n beste
tijd om in te leven. Nee, ik ben blij dat ik nu leef", aldus de
Nederbietel die zelf in de jaren zeventig het levenslicht zag.
De band -vernoemd naar de muziekstroming Nederbeat en niet naar de formatie uit
Liverpool- ontstond tijdens een sessie in muziekcafe Rotown. Eerst nog met
leden van Kek 66 en sinds een half jaar in de huidige line-up met gitarist John
Peate (7 Zuma 7), bassist Maurice Mauricio (The Perverts) en drummer Sietse
Heslinga (The Ragtime Wranglers). Ook John nam nog even de bas ter hand.
"Mijn respect voor bassisten is gegroeid. Ik dacht ook altijd: bas dat is
voor luie gitaristen. Maar, je maakt echt hele andere bewegingen en gebruikt
hele andere spieren. Bovendien kreeg ik dat slapping niet onder de knie",
grapt John.
Een vergelijking met de Maasbeat van The Perverts -Dave en Maurice's vorige
band- ligt voor de hand. Dave:"The Perverts waren een stuk rauwer. Alles
werd opgenomen voor twee nutsen en een fles cola en liefst nog door een
telefoonhaak. Daardoor rammelde het gewoon meer. Deze band heeft een gladdere
sound zeggen sommige mensen, maar dat vind ik totale onzin. We spelen gewoon
veel beter, maar de opnames zijn echt superwild." John vult aan: "Het
is echt makkelijk om overal bergen Fuzz overheen te gooien, maar dat is niet de
rauwheid die we willen. Die ligt veel meer in de manier van spelen."
"AC/DC of Slayer, dat is echt kinderspel vergeleken met een band als The
Who?", onderbreekt Dave. John: "Zeg Dave, we gaan hier niet Slayer
zitten dissen he!"
Niet alleen de muziek van de jaren zestig is een bron van inspiratie voor het
kwartet. Voor Dave is het 'de totale levensvreugde' die het decennium
uitstraalt: "Het optimisme in de muziek, de kleuren en de vormgeving. Dat
spreekt mij allemaal aan. Hier aan de overkant staat natuurlijk het jaren-60
icoon: hoog, strak en optimistisch. Dit huis heb ik speciaal gekocht vanwege
het uitzicht op die Euromast", lacht de Rotterdammer. Ook de kleding mag
niet vergeten worden. "Dat is typisch iets voor de jaren zestig. Strakke
pakken of in pijen, zoals The Monks deden. Wijzelf spelen in provo-wit met
originele Nederbietelboots." John: "Dat theatrale trekt mij wel. Ik
heb altijd in bands gezeten, waarbij de stageoutfit belangrijk was. Toch krijg
ik vaak te horen: 'hartstikke leuk, maar waarom moeten die pakken nou?' Altijd
die Hollandse nuchterheid. Persoonlijk kan het voor mij niet gek genoeg
zijn."
"In een band spelen blijft een uit de hand gelopen hobby", benadrukt
Dave. "Echte kwajongensromantiek. Straks zitten we met zijn allen weer in
een busje naar een ongetwijfeld goed betaald optreden." John: "We
zijn wel serieus met muziek bezig. Ik pas ervoor om in een band te zitten die
alleen maar zit te zuipen en niet presteert. Een biertje smaakt toch het best
als je iets hebt neergezet!"
The Nederbietels werken op dit moment hard aan uitbreiding van het repertoire
dat vooralsnog voornamelijk uit covers bestaat. Op de twee uitgebrachte singles
is ook nog geen eigen werk terug te vinden. Volgens het viertal zijn de meeste nummers
echter zo obscuur, dat voor veel mensen een nieuwe wereld open gaat. Zo staat
onder andere onbekend werk van Peter Tosh, The Haigs (eerste bandje Barry Hay)
en HET op de setlist. "Kejje Nagaan van HET is een enorme culthit in
Spanje. Als dat ergens wordt gedraaid, staat echt de hele zaal te juichen en
mee te zingen. En ze hebben geen idee wat ze zingen?", weet Sietse. Aan
eigen werk wordt hard gesleuteld. "Het is moeilijk om een goed beatnummer
te maken", aldus John, "Het moet toch iets verder gaan dan drie
akkoorden en een leuk melodietje. Maar ik denk dat je niet teveel moet
analyseren. Frisheid is het belangrijkste. Het beste is om een nummer er in een
keer op te knallen. Na tien keer heb je een nummer wel doodgespeeld. We zijn
nog niet achter het geheim. Maar we blijven zoeken?", verzekert het
viertal.
------------------
Wie: Daily Fire, B-Sharps, Against Time
Waar: Nighttown-Theater, Rotterdam
Hoewel de publieke belangstelling wat tegenvalt, mogen Daily Fire, The B-Sharps
en Against Time zich best bevoorrecht voelen om in Rock n Roll Highschool te
figureren. Want wat blijft het een mooie zaal, dat Nighttowntheater, voor zowel
publiek als band. De school opent elke twee weken en biedt regionale en
nationale (punk)rockbandjes de mogelijkheid om met grotere acts op te treden.
All Systems Go, Logh, Peter Pan Speedrock en Face Tomorrow studeerden hier al
eerder af.
Het Leidse kwartet Daily Fire zullen we maar bij de ondeugende eerstejaars
rekenen. Na hun schreeuwerige punk-hardcore (lees: Good-Riddance meets Black
Flag) optreden, komt de geluidsman met een beteuterd gezicht terug. "Weet
je wat die dingen kosten", zegt hij terwijl hij een volledig in
elkaargedeukte microfoon laat zien. Gelukkig valt er meer te genieten bij The
B-Sharps, met hun lange-halen-snel-thuis punk. Drie man, drie akkoorden en
nummers van 2 minuten, meer heb je toch ook niet nodig voor echte Rock and
Roll. Veel meer tekst dan 'You look like a Girl' (?) en veel 'Yeah,Yeah,Yeah'
is er niet te onderscheiden vanwege het harde geluid. Zelfs bij Back in The
U.S.S.R. denk je pas tegen het einde, 'verrek, dit komt me vaag bekend voor.'
Een beter geluid en wat minder oeverloos geouwehoer tussendoor zou The B-Sharps
al een stukje op weg helpen.
Against Time is al in het bezit van een Canadees (!) platencontract en mag
bijna toetreden tot de Vaderlandse Eredivisie van de punk. De vrolijke, snelle
skatesound zit vol aardige hooks, breaks en melodieën Vooral op momenten
dat zang het overneemt van geschreeuw, stijgt de kwaliteit. Bovendien heeft het
vijftal uit Bergen op Zoom oog voor het visuele aspect van een optreden,
getuigen het gebruik van zo'n mooie ouderwetse fifties microfoon. En gelukkig
sneuvelt deze niet in het heetst van de strijd!
--------------------
Wie: o.a. Chakra, Craven, Dreadlock Pussy, Green Lizard
Wat: Nu metal Nu-festival
Waar: Nighttown, Rotterdam
Er was een tijd dat nu-metal nog gewoon cross-over heette. Het
was ook de tijd waarin Craven nog gewoon Natural Born Loserz waren en de
Rotterdamse undergroundscène verraste met een mengelmoes van funky
basslicks, metalriffs en een zanger die de deathgrunt afwisselde met zang.
Tijden veranderen, Nu-metal is hip. Korn, Slipnot, Limp Bizkit en Green Lizard
trekken volle zalen en ook Nighttown volgt met een Nu-metal-festival.
Het Amsterdamse 88 Circles Above is een sympatieke band. Dat hun energieke en
enthousiaste show zo vroeg in de middag staat gepland is jammer, want dit
ruigere zusje van Krezip verdient toch meer publiek. Aan Brainshake is het
vervolgens de eer om in de grote zaal af te trappen en het Rotterdamse
toeschouwers aan het springen te krijgen. Maar aan de melodieuze emocore van
dit gezelschap uit Hellevoetsluis moet nog flink gesleuteld worden. Je mag toch
meer verwachten van een band die Jeff Buckley als inspiratie heeft. Niets van
terug te horen, helaas?
Het eerder genoemde Craven blijkt aan zeggingskracht te hebben ingeboet. Het is
muzikaal allemaal net iets simpeler geworden, zo lijkt het. De grunt-zang
combinatie is niet verrassend meer, al zijn de leuke basloopjes gebleven. Een
stuk origineler is Chakra. De zanger van dit jonge vijftal heeft een prachtstem
waar de zielenpijn van afdruipt. Bovendien zijn de vocalen ook nog eens
duidelijk verstaanbaar. De band weet, zonder aan kracht in te boeten, van harde
emorock over te schakelen op rustigere stukken a la System of A Down en Tool.
Grappig is ook het gebruik van de digeridoo. Helaas wordt het instrument
slechts dertig seconden gebruikt en staat het de rest van het optreden werkloos
aan de kant.
Nadat Smogus heeft mogen bewijzen waarom het een Essent-award heeft gewonnen
met een mix van hiphop, samples, grooves en zware gitaren, is het de beurt aan
de vaderlandse Nu-metal top. Dreadlock Pussy staat na optredens op Lowlands,
Pinkpop en Ozzfest weer 'gewoon' in Nighttown. De muziek klinkt vertrouwd, maar
ontbeert de gelaagdheid die op de cd terug te vinden is. De samples worden live
compleet overschreeuwd door zanger Pat.
De energie is al uit de meeste bezoekers weggevloeid, als Green Lizard een
poging mag ondernemen, de boel weer op te peppen. Weliswaar doet de band haar
stinkende best, maar meer dan twee armzalige pogingen tot crowdsurfen levert
het niet op?
----------------
Wie: Madigan, E-life, Henk Koorn, Mark Ritsema
Waar: Rotown Rotterdam
Al lang voordat aan de feestprogrammering werd begonnen, was duidelijk dat twee
artiesten absoluut niet mochten ontbreken bij de festiviteiten rond het
15-jarig bestaan van Rotown. Zowel Henk Koorn (Hallo Venray) als Mark Ritsema
(Spasmodique) hebben ontelbare keren op het Rotterdamse podium gestaan. De ene
keer solo en de volgende keer met band of met een sessie. Vandaag mogen beide
heren samen het podium bestijgen, voor wederom een sessie. Dat doen ze
natuurlijk niet alleen. Madigan is bereid gevonden om als begeleidingsband te
fungeren. Ook E-life en Dyzack staan op de affiche, maar laatstgenoemde heeft
verstek moeten laten gaan wegens ziekte. Nadat Madigan met een mooie uitvoering
van The News de aftrap heeft gegeven, neemt Henk Koorn de microfoon: "Ik
kon het niet laten?ik ga een nummertje van Neil Young doen", lacht Koorn.
Ome Neil zou trots zijn op Koorns uitvoering van Bar Stool Blues. Vanavond
overigens voor het eerst live uitgevoerd. Bezoekers krijgen de nodige variatie
voorgeschoteld. Want na de melancholie volgt disco, hiphop, Nederlandstalig en
Rock n Roll. Een aardige doorsnede van 15 jaar muziek in Rotown. Mark Ritsema
is de blues als hij Last Side Show zingt, geheel in 't zwart gekleed, ogen
gesloten, diepe stem en het typerende sigaretje nonchalant tussen de vingers.
Als Ritsema zingt moet er een rokerig sfeertje zijn. En dan kan je als zanger
er het beste maar zelf eentje opsteken. Toch? Henk Koorn is entertainer eerste
klas. Eerst als Corry Konings in de klassieker Mooi Was Die Tijd (overigens met
prachtige standaard Boem-Tjak-begeleiding van Madigan), en daarna in een duet
(Candy), waarin Ritsema verzucht "Out on the streets those men are all the
same". Plezier staat voorop, dat is overduidelijk. Onduidelijk is de rol
van E-life. De Rotterdammer komt te laat binnen, doet zijn drie nummers en
vertrekt weer van het podium. Het enige voordeel is de ruimte die vooraan
gecreëerd is. Nu kan er gedanst worden als Koorn (in passende 70's
flairs/bloemetjes-outfit) Superfreak inzet. De slordigheden in de teksten
moeten we maar vergeten, want Candy passeert nog een keer de revue?
-----------
Nicotine ft Gotcha: "We zijn zo goed!"
In de Haarlemse studio is het al net zo'n zoete inval als op de
nieuwe cd Bonobo Politics van Nicotine. Terwijl Gotcha's Joep Smeenk, producer
Fabian en rappers Kid Crash (a.k.a.Nico) en Pete Philly buiten in het zonnetje
geanimeerd praten over de vruchtbare samenwerking in het afgelopen jaar,
verleent Postmen Rollarocka binnen zijn medewerking aan een nieuwe
Gotcha!-track. Dit onder toeziend oog van de legendarische James Brown-bassist
Sweet Charles Sherrell.
Het lijkt op name-dropping, maar dat is het zeer zeker niet. Aanwezigen zijn
oprecht vereerd met de aanwezigheid van Sherrell. "Toen we in Tivoli
speelden kwam een lange man met een enorm afro-kapsel naar ons toe. Hij vond de
chemistry op het podium helemaal geweldig en vertelde wie hij was en of ie een
keertje langs kon komen.. En nou staat hij hier gewoon in onze studio en geeft
volop tips", lacht Joep. "We hebben wel nog even op internet gekeken
of hij het echt was?"
Samenwerking met andere muzikanten is belangrijk voor Nicotine. Op Bonobo
Politics staan bijdragen van Gotcha!, Brainpower, Rollarocka, Senna, Darren
Lorenzo, Green Lizard en K'rizz-Ma. Kid Crash:"Als ik iemand zie die ik
goed vind stap ik er meteen op af. Ik ben niet zo bang voor mijn eigen positie
hoor. Ik maak sowieso weinig mee dat rappers elkaar niet kunnen luchten. Maar
hiphop zal altijd een soort competitie blijven. Zo is het begonnen en zo zal
het eindigen. Nooit echt grote vetes zoals in de States. Je had vroeger een
beetje een Amsterdam-Rotterdam-strijd, maar die heb je met alles. Of het nou
Feyenoord-Ajax is of Andre Hazes-Lee Towers."
HARMONIE
"Bonobo Politics staat voor 'leven in harmonie'", aldus Kid Crash
"Het is vernoemd naar een apensoort. Het kenmerkende van deze soort is dat
ze nooit ruzie maken. En als er dan een keer een conflict is dan wordt dat
direct opgelost door de liefde te bedrijven. Dat zou eigenlijk overal zo moeten
zijn. Niet dat iedereen met elkaar hoeft te neuken, maar harmonie in plaats van
strijd, vind ik wel belangrijk."
Als er een harmonie is, is het wel die tussen Gotcha! en Nicotine. Joep:
"Nicotine was vaak hier in de studio te vinden en we wisten dat ze een
live-band zochten. Zelf hadden we al lang niet meer gespeeld dus leek het ons
wel een leuk idee om dat te doen." Kid Crash hoefde er geen moment over na
te denken: "Het klonk me als muziek in de oren. Ik durfde ze zelf
eigenlijk niet zo goed te vragen. Misschien wilden ze helemaal niet. Ik wist
uit ervaring: Gotcha! speelt Gotcha! en anders niet.""Muzikaal is er
natuurlijk wel verschil", bekent Joep. "We spelen hiphop met een
Gotcha!-sound. Dat hou je toch altijd. Als wij De Havenzangers zouden
begeleiden, dan hoor je ook dat speciale geluid."
Toch zijn de bands niet tot elkaar veroordeeld. Kid Crash:"Nu de cd uit
is, krijgen we waarschijnlijk meer optredens. Die kunnen we niet allemaal met
Gotcha! spelen, dus waarschijnlijk gaan we ook DAT-optredens doen. Zolang je
duidelijk aangeeft of je met of zonder band speelt, ben ik niet bang voor
verwarring. Postmen heeft dat ook een tijdje gedaan; dan speelden ze eerst een
grote show met band en dan reden ze door naar een kleinere club, terwijl de
rest naar huis ging."
PIM FORTUYN
Bonobo Politics is officieel de tweede release van Nicotine. "Toch zie ik
het als een nieuwe band", aldus Kid Crash "Toen Rockattack Ten
(medeoprichter RED.) de band verliet, heb ik lang nagedacht over de toekomst
van Nicotine. Uiteindelijk heb ik besloten toch maar de bandnaam te behouden.
Ten was er in het begin misschien niet echt blij mee. Ik heb hem niet meer
gesproken daarna, dus ik weet niet hoe hij er nu over denkt."
Fabian:"Ik hoorde laatst dat hij er wel down mee is?"
Een echt centraal thema ontbreekt op de cd. "Het is veel braggin' and
boastin' en freestyles. Het is vrij breed allemaal. White Boy gaat bijvoorbeeld
over racisme. De kreet 'Nicotine at your service' heeft niks met Pim Fortuyn te
maken. Is dat een uitspraak van hem? Het gaat over muzikanten die hiphop niet
als serieuze muziekvorm zien, maar zelf wel volop samples gebruiken op hun
platen?Ik ben trouwens wel kaal!", lacht Kid Crash. Fabian vult aan:
"Er zit wel een politieke lading achter sommige teksten, maar dit zeker
niet. Bovendien is het nummer al twee jaar oud?"
Muzikaal gezien heeft het West Coast hiphop-geluid de overhand bij Nicotine.
Fabian:"Dat komt vooral door de funk. Zonder erbij te hebben nagedacht
hebben we een plaat gemaakt die een funkband perfect kan uitvoeren. Maar
eigenlijk heeft de plaat voor elk wat wils. Ik zie het als een koelkast met
daarin vijf verschillende vruchtensappen. Iedereen kan daaruit zijn favoriete
smaakje kiezen".
Welke smaak je ook kiest, het is in elk geval fris en 's zomers. Kid
Crash:"We hebben het niet bewust gedaan. Als de zon schijnt krijg je
vanzelf deze soort muziek." Erg lekker met het oog op het komende
festivalseizoen. "Ik vind festivals geweldig. Daar doe ik het voor. De
hele sfeer: zon, mensen, eten, backstage. Noem maar op?Geweldig toch die springende
massa's Als je 60000 handen de lucht in ziet gaan, nou dan krijg je toch wel
een stijf piemeltje hoor!" Fabian: "Ik hoop echt dat we op Lowlands
staan. Dat hoort ook vind ik. Ik wil niet arrogant overkomen, maar er is op dit
moment geen funk-hiphopact die zo rockt als wij. We zijn zo goed... het is toch
zo? Joep? Philly? Nico? Charles?"
Eén voor één moeten ze toegeven dat Fabian gelijk heeft.
Joep: "We kunnen gewoon een vette party bouwen!"
-------------
Genre:Britrock
De melodieën van Belmondo
Wie Belmondo zegt, denkt in eerste instantie toch aan de Franse
filmacteur Jean-Paul. Als het aan het Rotterdamse vijftal met dezelfde naam
ligt, is dat binnenkort anders. De naam staat vanaf nu garant voor Britse
popsongs met een ijzersterke melodie.
Producer Frans Hagenaars verleende zijn medewerking aan de debuut-EP A Wash
Away en Anne Soldaat (Daryll-Ann) speelt mee op een van de tracks. Niet slecht
voor een debuterende band. Zanger-gitarist Stooker was altijd al gecharmeerd
van het zogenaamde Excelsior-geluid. "Ik zag de naam van Hagenaars vaak op
cd's staan die ik mooi vond. Toen heb ik hem een demo gestuurd, waarop hij
reageerde met de vraag of ik meer kon opsturen."
Een tijdje later stond het vijftal met de producer in de studio. "Ik wist
nooit hoe groot zijn invloed precies was. Hij houdt je scherp en is streng. Als
er een tikje in de versterker zit, dan hoort hij dat direct. Soms had hij ook
opmerkingen over de uitspraak of grammatica van een tekst, maar hij stond ook
open voor ideeën. Hij heeft ons naar een hoger niveau getild."
Het Rotterdamse vijftal komt voort uit Frenzy, dat eerder redelijk succesvol
aan de weg timmerde. Met de komst van een nieuwe gitarist (Reinier Gerritsen)
en een extra toetsenist (Patrick Visser) veranderde ook het bandgeluid. Grof
gezegd van rommelige Pavement-rock naar liefelijke Placebo-liedjes. Dat is geen
bewuste keuze volgens Stooker: "Misschien zitten we nu gewoon in een wat
rustiger periode. Ik heb wel ontdekt dat 'mooi zingen' net zo krachtig kan
klinken als 'schreeuwen'." Ook de tweede zangstem en komst van een
toetsenpartij zijn 'in het oor' springende veranderingen. "Stukken die ik
vroeger op gitaar speelde, laat ik nu vaak over aan Visser. Dat geeft direct
een ander sfeertje. De nummers die we nu gaan opnemen zijn trouwens wel weer
wat feller", verzekert de Rotterdammer.
Van de dertien opgenomen nummers kwamen er vier op de EP A Wash Away terecht.
Aangezien er na de opnamen geen concrete aanbieding van Excelsior lag om het
materiaal ook uit te brengen, koos de band voor zekerheid bij een ander label.
"Fount Records was direct erg enthousiast en betrokken bij onze
muziek", meent Belmondo's frontman. Op de eerste full length-cd Sunday
Needs An Aspirin moet nog even gewacht worden. "We gaan in augustus toch
weer even de studio in om enkele nummers op te nemen, zodat we nog meer keuze
hebben", aldus Stooker. "Het moet gewoon een ijzersterk debuut
worden!"
------------
Wie: 16 Down doet Radiohead
Waar: Plan C, Rotterdam
Hoe lang kunnen ze nog doorgaan met die Flashbacks? Misschien is de tijd
gekomen om er een punt achter te zetten. De aansprekende artiesten raken op. En
dan gaat het niet zozeer om de gecoverden, maar om de coveraars. In plaats van
Anouk, Heideroosjes, Kane, Caesar en Blof krijgen we nu Judith, Birgit en 16 Down.
Niets ten nadele van deze artiesten, maar vanavond blijkt maar weer eens hoe
moeilijk het is om een goede cover te spelen. En misschien wel net zo
belangrijk, hoe moeilijk het is om de juiste band te kiezen. Contrasten zijn
leuk, want ze leveren Flashbacks op als: Jantje Smit doet AC/DC, Brainpower
doet R.Kelly en Jody Bernal doet Britney Spears. De combinaties slaan echter
nergens op. Tot deze categorie behoort ook 16 Down doet Radiohead. De zanger
heeft een lage stem in tegenstelling tot Thom Yorke. Bovendien blijken de
nummers te ingewikkeld voor de Zwollenaren. Dat je alle partijen kunt spelen is
natuurlijk niet genoeg. Een overkill aan gitaareffecten en een te lage snelheid
speelt Karma Police parten. Bovendien is de feedback niet te harden. Bij High
& Dry en Rabbit in Your Headlight is dat euvel gelukkig verholpen. Paranoid
android klinkt nog aardig, maar de meeste songs worden van al hun spanning
ontdaan. Gelukkig heeft de band zelf ook door dat het af en toe flink de mist
in gaat. "Het vorige nummer leek meer op Marlyn Manson" om even later
toch weer te verklaren: "We zijn geen Radiohead, maar we lijken er toch
wel een beetje op?" Street Spirit komt uiteindelijk het best tot zijn
recht. Misschien vanwege de lagere zang en de rockbasis van dit nummer of toch
vanwege de opzwepende gitaarsolo? Radiohead is duidelijk te hoog gegrepen voor
16 Down. Dat is geen schande, maar een duidelijke constatering. Misschien zijn
daarom de leukste Flashbacks juist die waarin een artiest in de huid kruipt van
een band die niet meer bestaat: het publiek vindt het allang leuk om die
nummers weer eens te horen en de band hoeft niet op te boksen tegen een band
die volgende week weer in Ahoy' staat.
-----------
Mono
De juiste balans
De Rotterdamse hardcore/emocore-formatie Mono weet de juiste
balans te bewaren tussen melodie, tempo en vreemde breaks, zo bleek eerder dit
jaar tijdens een concert in Waterfront. De jonge Rotterdammers (Max, Bart en
Menno) waren in aanwezigheid van Cheech Wizard en Coco Healey, de meest toegankelijke
band van de avond. "Op die avond misschien wel", beaamt zanger Bart.
"Wij zijn wel het meest liedjes-gericht. Maar?wij zijn natuurlijk niet het
prototype toegankelijke band!
Jullie speelden 6 jaar geleden voornamelijk Nirvana en nu is het meer At The
Drive In, Shellac, Sonic Youth en Fugazi. Hoe is die ontwikkeling gegaan?
Bart: "Dat is voornamelijk te danken aan At Denko's, de dansavond in De
Vlerk (voorloper Waterfront RED). Daar kwamen al die bandjes voorbij. Je kunt
wel zeggen dat we daar muzikaal gevormd zijn." "Het was daarom extra
leuk om hier in Waterfront te staan", aldus bassist Menno.
Hoe voorkom je dat een nummer te ingewikkeld of onaangenaam klinkt?
Bart: "Dat kan je soms niet voorkomen. Het belangrijkste is dat de muziek
oprecht is. Zolang het 'echt' is, mag het soms best onaangenaam klinken.
Onaangenaam hard of onaangenaam vals kan best mooi zijn. Een band als
Feverdream klinkt ook niet altijd even aangenaam. Maar wél goed!"
De regionale krant riep jullie uit tot een van de beloften voor 2002!
Bart: "Het was een lijstje van de belangrijkste programmeurs in Rotterdam,
die hun mening gaven over wie er dit jaar zouden moeten doorbreken. Het was wel
een verrassing. Mijn vader, was die pagina aan 't lezen en zei tegen me: 'nou,
jullie staan er niet bij hoor', totdat ie goed keek en zei
"héé, jullie staan er wel bij!"
Bij het eerder genoemde At The Drive In komt de energie vooral naar voren bij
live-optredens. Iets wat nog een beetje ontbreekt bij het Rotterdamse drietal.
"Nee, we rollen niet over elkaar heen op het podium", verklaart Bart.
Toch is Mono een echte 'live-band'. Het maken van een plaat of demo heeft dan
ook als voornaamste doel, het vergaren van meer optredens. Bart: "Maar ook
het vastleggen van de muziek die we maken is belangrijk. Het is leuk om een
momentopname te hebben. Ik zie het als het maken van een schilderij. Zolang je
geen verf op het doek zet, blijft het alleen maar een idee."
Plannen om 'een schilderij te gaan maken' in de vorm van een 7-inch, spelen al
lang. Alles is er: de nummers, het idee, de mensen en het geld. "We moeten
het nu alleen nog doen", besluit het drietal.
-------------
Fence Rotown
Waar menig Nederlands bandje zichzelf te serieus neemt, dreigt het Belgische Fence juist ten onder te gaan aan te veel grappen en grollen. Echt professioneel oogt het niet wat het viertal op de planken brengt in Rotown: gitarist en bassist liggen al in een deuk als ze elkaar alleen maar aankijken en nummers worden slechts half afgemaakt. Is het verlegenheid? Na een nummer of vijf is die irritatie echter verdwenen. Want de nummers klinken weer zoals ze horen te klinken. Mooi, meerstemmig (drie zangers!) , gevarieerd en grappig. Fence groeit in haar rol en verandert in een prachtband, schatplichtig aan Pavement, Weezer en The Presidents of the USA. Vrolijk, swingend en af en toe wel een beetje vals gezongen. Maar daar hebben we nooit iemand over horen klagen bij Pavement. En terecht: want mooi vals is niet lelijk! (DH)
---------------
Wie: Caesar
Waar: Rotown, Rotterdam
"De tekst liep wat door elkaar, maar jullie kennen de tekst toch niet", verduidelijkt Caesar-zanger Roald van Oosten na het spelen van weer een nieuw nummer. "En ik ook niet!" Het kwartet is overduidelijk bezig met een try out-tourtje. Dat betekent veel verse songs uitproberen op een vertrouwd publiek. Heel wat anders dan eerder dit jaar, tijdens een tour door Italië Zwitserland, België en Spanje, toen voornamelijk nieuw publiek werd aangeboord met oud materiaal Roald en co verzamelden er frisse moed en werken inmiddels aan de opvolger van de derde cd Leaving Sparks die volgend jaar moet verschijnen. Een blik op de setlijst leert dat enkele prijsnummers jammer genoeg plaats hebben moeten maken voor recenter werk. Liefst zes nieuwe nummers krijgt het Rotterdamse publiek voorgeschoteld. Géén Situations Complications, Visions of Mars of Right From Wrong. Gelukkig staat Before My Head Explodes nog wel op het programma. Zo op het eerste gehoor zijn de nieuwste nummers -ook die van Leaving Sparks- voorzien van een vetter basgeluid dan we van hen gewend zijn. En dat is vreemd aangezien de line-up is uitgebreid met een extra gitarist. De rol van Grote Prijs-winnaar Marien Dorleijn is nog niet helemaal duidelijk: hij zet accenten op sommige gitaarlijnen, hier en daar een solo en dat is het wel. En dat is jammer voor zo'n talent. Zijn voornaamste bijdrage bestaat uit het feit dat door zijn komst er altijd een gitaartje hoorbaar is. Dus ook op momenten waarop hij of Roald achter het keyboard plaatsneemt. Variatie is er genoeg in Rotown. Caesar wisselt rock af met nostalgie en subtiliteit met een lekkere bak gestructureerde herrie. Buitengewoon mooi is het door Roald en Marit gezongen Horrorscope. Prachtige samenzang en contrasten in één nummer samengepakt. Helaas beperkt Marit zich de rest van het opreden tot drummen. Misschien bij de volgende officiële tour meer. In elk geval kunnen we tegen die tijd allemaal weer de nummers meezingen. Roald inclusief?
-----------
Wie: Green
Lizard
Wat: Marlboro Flashback Green Lizard speelt Nirvana
Waar: Plan C, Rotterdam
Als een van de weinige (de enige?) flashback-acts heeft Green Lizard er voor
gekozen om een try-out concert te geven voor fans van beneden achttien jaar.
Een terechte beslissing, waarschijnlijk mede ingegeven door het feit dat Nirvana
een band is die jongeren tien jaar na het verschijnen van Nevermind nog steeds
weet te boeien.
Vanavond bestaat het publiek voornamelijk uit jongeren die hoogstwaarschijnlijk
zelf nog op het zolderkamertje hebben zitten oefenen met de gitaarakkoorden van
About A Girl, In Bloom of Lithium.
De keuze voor Nirvana was voor de hand liggend voor het vijftal dat de platen
van de boys uit Seattle ongetwijfeld grijs heeft gedraaid. Misschien was
Soundgarden de andere optie geweest aangezien de debuut-EP van Green Lizard
werd opgenomen onder leiding van producer Jack Endino van -jawel- Nirvana en
Soundgarden.
Eens kijken hoe de stem van Remy het houdt. Toch niet zo best voor de
stembanden zo'n Kurt Cobain-imitatie, zeker niet na de ingrijpende operatie
eerder dit jaar. Remy heeft de goede rasp-stem te pakken die hoort bij de
nummers, hoewel hij soms nauwelijks te horen is vanwege het enthousiaste
meezingende publiek. Green Lizard weet de energie en de sfeer van het illustere
trio uitstekend weer te geven. De wat harde en snellere nummers doen het beter
dan het langzame repertoire.
Heart Shaped Box wordt niet op de juiste snelheid gespeeld en komt daardoor erg
sloom over. Very Ape is al een stuk energieker maar tegelijkertijd is Remy nu
een stuk minder tekstvast dan gewenst. Dat ook de bezoekers Nirvana door en
door kennen blijkt wel bij All Apologies waar het "All in all is all we
are", uit volle borst wordt meegezongen. Green Lizard beperkt zich bij
deze flashback niet tot de grote hits, getuige het spelen van Scentless
Apprentice en School. Dan komt eindelijk het lied van de jaren 90 generatie.
Bij de eerste vier maten wordt er al volop gesprongen. Het blijken meteen de
laatste maten te zijn geweest, want het nummer gaat over in In Bloom. Sommige
fans steken hun middelvinger op, maar de meesten zijn hun teleurstelling snel
te boven. Toch komt Smells Like Teen Spirit nog voorbij als toegift: op plaat
en gezongen door?Tori Amos.
---------------
Wie: K-otic
Waar: Nighttown, Rotterdam.
Daar sta je dan als volwassen vent tussen de kids van zeven tot
veertien jaar. Even heb je nog getwijfeld om je neefje mee te nemen als '
excuuskind'. Maar ja, hij is pas twee weken oud. De rolverdeling is duidelijk:
vooraan de jeugd en achteraan de mama's en een verdwaalde papa en op het podium
K-otic. Eigenlijk wil je gewoon eens weten, wat de allerkleinsten zo boeit aan
deze populaire band, opgestart in het programma Starmaker. Al bij het
voorprogramma blijken de teksten er goed in te zetten. maar wie is eigenlijk
die goedlachse donkere jongen. Wel eens voorbij zien komen in Goudkust of was
het nou onderweg naar morgen? Toch eens wat vaker de vakliteratuur, die
Hitkrant heet raadplegen. Juan Wells is inderdaad soapster. en volgens het
elfde gebod moeten soapsterren zingen. Zijn verschijning leidt bij voorbaat tot
een oorverdovend gegil. Klinken eigenlijk best lekker die nummertjes! Zomerse
vrolijke, niets aan de hand muziek en leuke achtergrondzangeresjes.
Drie liedjes later staat K-otic al op het podium. Welgeteld zestien man
inclusief band. Het is natuurlijk eenvoudig voor een recensent om met het
gebodene de vloer aan te vegen. Dat doen we dus niet! Hmmm... eens denken: Het
zijn goeie composities want ze gaan niet meer uit je hoofd, eerst konden de
jongens en meisjes niets en nu kunnen ze iets - behalve natuurlijk de houten
Klaas genaamd Martijn alias stampertje die nog steeds geen ritmegevoel heeft- ,
Rachel kan best zingen en heeft gevoel voor dramatiek getuige haar solo
optreden, de marketing is perfect: geef een gesigneerd Tourboek weg en speel
ook een paar nummertjes zoals U2's With Or Without You of Lenny Kravitz , War
(met een minuutje stilte ivm 11 september) en je hebt niet alleen de doelgroep
maar ook de ouders ingepakt. Bovendien speelt de band ook nog een potpourri aan
top 40 hits als Kids are Allright, Supergirl en Lady Marmalade. Liefst twee uur
lang speelt de band. Kortom het publiek heeft waar voor z'n geld. Helaas hebben
sommige bandleden het inmiddels te hoog in hun bol getuige de arrogante reactie
naar de begeleidingsband toe als een nummertje de mist ingaat. Bij nader
inzien, blijken de melodieën best wel irritant te worden. Want als je twee
dagen na het concert nog steeds met: "I Really Don't Think So "
wakker wordt dan is er toch iets mis!
------------------
Lulabelles
"Er zijn al genoeg bands met depri-teksten"
"Autopech, daar maak ik me wel een beetje zorgen
over", vertrouwt Mary-Ann haar collega Liz Lulabelle toe. "Ik moet er
niet aan denken dat we ineens langs de kant van de weg staan."
"Ach", stelt Liz haar gerust. "Lief glimlachen en we hebben zo
hulp te pakken daar in Italië. Da's een groot voordeel als je een meisje
bent."
The Lulabelles komen uit Rotterdam. Uit Vlaardingen, Krimpenerwaard en de
Hoeksewaard om precies te zijn. Vooral de Krimpenerwaard blijkt een goede
voedingsbodem voor punkrock. "Het is wel frappant", beaamt het
tweetal. "Iedereen in onze vriendenkring doet iets met muziek.
Waarschijnlijk heeft het te maken met verveling en gaan ze daarom maar zelf
muziek maken. Ik kan het trouwens iedereen aanraden", aldus Liz.
Het viertal speelt punkrock in de beste traditie. Korte up-tempo nummers met
een vrolijke inslag en jaren 80 invloeden. Maar ook de jaren vijftig, hardcore
of emocore passeren de revue. "We zijn geen band met grote idealen of met
feministische uitgangspunten. Het is vooral lang leve de lol. Onze liedjes gaan
over liefde of een avondje uit. Er zijn al genoeg bandjes die goed zijn in
depressieve teksten."
De twee Lulabelles praten geamuseerd over wat gaat komen tijdens de eerste
buitenlandse tournee van het Rotterdamse punkkwartet. Samen met de twee
afwezige Lulabelles Ann Alcoholic en Killin' Mama gaat de reis naar Italië
en Frankrijk. Hoewel ze er erg naar uitkijken ("supercool") heeft de
stress momenteel de overhand. "Op het laatste moment moet er nog veel
geregeld worden, omdat zaken niet precies gaan zoals je dat wilt. Als ik in de
tourbus zit, is het waarschijnlijk wel over", aldus Mary-Ann. Het kwartet
heeft net een 7 inch uitgebracht bij een Duits label. "Begin dit jaar hebben
we een demo opgenomen. Via via is een van de tapes bij Thunderbaby Records op
het bureau beland. Zij brengen muziek uit van voornamelijk allgirls bands en
hebben ons benaderd met de vraag of ze Beyond punkrock and bowlingshoes mochten
uitbrengen."
Ze hebben al veel enthousiaste verhalen gehoord van bands die in Spanje,
Italië en Frankrijk hebben opgetreden. "Ik heb me ook al afgevraagd
waarom daar zo'n grote punkrockscene zit. Ze doen gewoon wat ze leuk vinden en
helpen elkaar daarbij. Misschien zit het wel in het water. Dus misschien dat ik
wel een paar flessen van dat spul mee terugneem naar Nederland!", lacht
Liz Lulabelle.
--------------
Wie:
Chillfactor, Undeclinable
Waar: Waterfront, Rotterdam
Het Vlaardingse Chillfactor weet waar het de mosterd vandaan moet halen: bij
Lagwagon en NOFX. Vrolijke uptempo nummertjes met hoge meezingfactor. Ook de
typerende dreinerige, zeurderige vocalen ontbreken niet. Chillfactor klinkt
bovendien stevig, strak, melodieus en is bezaaid met goeie harmonieën en
verrassende breaks. En toch boeien ze een stuk minder dan hoofdact
Undeclinable. Komt het door het lage basgeluid of het wat iele gitaartje? Feit
blijft dat het meeste muzikaal wel klopt, maar dat de band een schepje extra
mist dat Undeclinable (Voorheen Undeclinable Ambuscade) tot de grotere namen
binnen het genre maakt.
De Bosschenaren kunnen gerust in een adem genoemd worden met NOFX, Lagwagon,
Ten Foot Pole, Offspring of zelfs aartsvaders van de punkrock Bad Religion. De
zaal is goed gevuld en dat terwijl elders in de stad een Stardumb-rumble aan de
gang is met diverse punkbands, waaronder The Apers. "Apers Rule!",
aldus leadzanger Jasper "Ik hoop dat het daar net zo druk is als
hier?support your local scene." Gejuich klinkt uit de zaal, maar vanavond
dus steun voor Den Bosch in plaats van Rotterdam. Al snel blijkt dat de keuze
voor Undeclinable een goede is geweest. Het vijftal zet een geweldige en
enthousiaste show neer, die met even zo veel enhousiasme uit de zaal wordt
beantwoord. Hoezo crowdsurfen uit de mode?! Ook de drie Hells Angels achter in
de zaal zijn tevreden.
Het energieke Love Story heeft een basloopje dat je direct in je maag voelt,
een gitaar met de nodige power en blijft spannend tot het eind. Waste Of Time
kent daarentegen een meer slepend karakter, terwijl Your Hands wordt gedragen
door een meer vertellende Jasper. Kortom: genoeg variatie. Bovendien doet de
band niet wat je verwacht. "Hij kan op de setlist kijken, dan doen we toch
effe een ander nummertje!" Minpuntje aan het optreden is het ontbreken van
een gastzangeres op het nog altijd prachtige 7 Years. Maar gelukkig maakt de
cover Is She Really Going Out With Him weer veel goed. Support your local
scene, natuurlijk! Maar vanavond even niet?
-------------------
Wie: Wyatt
Waar: Rotown, Rotterdam
Wyatt is geen band, Wyatt is Dennis Kolen. De getalenteerde zanger van dit
jonge Rotterdamse trio is verantwoordelijk voor de composities. Dit beeld wordt
versterkt door de opkomst: eerst speelt Kolen een stukje voordat de anderen het
podium betreden. Al snel wordt duidelijk dat het Dennis niet aan charisma
ontbreekt. Hij is overduidelijk aanwezig, zonder dat het hij teveel poseur
wordt. Wyatt speelt een thuiswedstrijd; het publiek is terecht enthousiast over
de dromerige pop en subtiele melodieën met Beatles en Byrds-invloeden.
SM10.30 is meer uptempo, maar zeker niet minder sixties. Kiss Kiss klinkt al
een stuk Amerikaanser en heeft de nodige afwisseling en tempoversnellingen.
Zelfs de keyboardsolo is goed te verhapstukken. En bij het Nirvana-achtige
intro van de nieuwe single If, komt het Rowtownpubliek helemaal los van de
vloer. School Drunk heeft erg veel weg van de jonge The Who.
Gaandeweg wordt het allemaal wat minder en begint het een middelbare
schoolfeestje te worden. Ter gelegenheid van het afscheid van live-toetsenist
Mark Snijders (ook Hermes House Band) heeft de band het repertoire enigszins
uitgebreid met een aantal covers. Daar wordt het publiek de dupe van. Rebel
Rebel ging nog, Rock and Roll Star ook, You Can't Always Get What You Want is
al een stuk erger. Echt erg wordt het pas bij Perfect Day ( misselijk makend),
om van Whole Lotta Rosie (op keyboard!) nog maar te zwijgen. Bon Scott draait
zich ongetwijfeld om in zijn graf.
Gênant dansende ouders (?) maken het middelbare schoolgevoel compleet.
Mark wordt nog maar eens in het zonnetje gezet met bloemen en een cadeaubon. En
dan komt er nog maar een nummertje achteraan. Weliswaar het mooie nummer Best
Days (de hit), maar op dit moment is alles even te veel van het goede. Zijn we
al aan de twintig nummers? Jammer, toch benieuwd naar wat compactere set. Nu
blijf je toch met een wat vreemde smaak achter?
-------------
Wie: Birgit
Wat: Flasback to Lenny Kravitz
Waar: Plan C, Rotterdam
Die Birgit toch. Is ze net een beetje verlost van haar is-zij-niet-de-zus-van-Katja-imago,
staat ze in Plan C te kirren en te verleiden zoals we dat alleen van haar grote
zus kennen. Het mag dan wel bij de show horen (Birgit doet Lenny Kravitz), maar
het kwaad is al geschied.
Birgit had al aangekondigd dat het een seventies verkleedpartij zou worden. De
boa's, mega-zonnebrillen, flairs en glitterpakjes zijn uit de kast gehaald.
Voor de begeleidingsband is er kleding met tijgerprint en zichtbaar borsthaar.
Het had nog best iets extremer gemogen. Maar helaas, geen Birgit met afropruik
vanavond!
Het blijft lastig, zo'n kruip-in-de-huid-van-optreden. Blijven de nummers dicht
bij het orgineel of is er gekozen voor een eigen interpretatie. En wat is nou
eigenlijk beter? Net als veel andere Flashbackers kiest Birgit er voor om trouw
te blijven aan de gecoverde artiest. Soms lukt dat goed, zoals bij Thinking of
You of Is there Any Love? Terwijl Rosemary (zittend op een kruk) ook goed in 't
gehoor ligt, valt Does Anybody Out There erg tegen, aangezien het nummer nog
trager wordt gespeelt dan de meester het zelf al pleegt te doen. You Belong To
Me wordt erg vlak gezongen en de achtergrondzang is stevig uit de toon. Bij dit
soort nummer merk je pas goed dat Birgit nog heel wat te leren heeft.
Het is jammer dat pas tegen het einde de vlam goed in de pan slaat. "Laat
Rotterdam niet de saaiste stad zijn", roept Birgit vertwijfeld uit. Samen
met de achtkoppige band zorgt het publiek ervoor dat het uiteindelijk niet zo
ver komt. Let Love Rule heeft alles in zich: een sexy saxsolo en een
meezinggedeelte. Het wordt een lange uitgesponnen versie die nanana-klassieker
Hey Jude naar de kroon steekt.
Iedereen gaat toch weer tevreden naar huis. Het was een gezellig avondje met
een aardig bandje en herkenbare nummers, niet meer en niet minder. Het zou leuk
zijn als er wat meer acts kwamen die creatiever zouden omgaan met het
repertoire. Kortom artiesten die wat meer hun nek durven uitsteken en niet bang
zijn voor een beetje heiligschennis af en toe. Brave coverbands zijn er al
genoeg.
--------------
Michael Franti wil luisteraar inspireren
Door Dimitri Hakke
Michael Franti is muzikant, dichter, filosoof, verhalenverteller,
wereldverbeteraar en een aimabel persoon. Maar bovenal is de boomlange frontman
van Spearhead sociaal bewogen. Verwacht van hem dan ook geen cliché
antwoorden of nietszeggende opmerkingen, maar een welgemeend pleidooi voor
afschaffing van de doodstraf of voor het zorgdragen van de aarde.
Spearheads derde cd Stay Human verhaalt over de doodstraf en Franti's weerzin
hiertegen. "Het was niet de bedoeling om een conceptalbum te maken",
vertelt Franti. "Het materiaal dat ik had was zo divers, dat ik besloot om
er een soort radioshow van te maken. Een van de tracks ging over de doodstraf.
Die heb ik gebruikt als basis om het wat interessanter te maken."
Maar niet alleen de doodstraf houdt de Amerikaanse rapper bezig. "Op dit
moment denk ik na over een nummer over permacultuur, een landbouwmethode die
uitgaat van het behoud en onderhoud van het land waarop je verbouwt. Je dient zorg
te dragen voor de wereld waarin je leeft."
De soms zware onderwerpen staan in schril contrast met Spearheads muziek, die
een en al vrolijkheid uitstraalt. Franti: "Ik wil niet dat mensen
depressief worden en zichzelf van kant maken. De muziek moet inspireren tot
verandering. Als je muziek maakt waar mensen graag naar luisteren dan komt de
boodschap vanzelf over. Als je Bob Marley draait heb je ook niet direct door
dat het gaat over god, familie, Afrika en revolutie." "Wat je zeker
niet moet doen", vervolgt Franti "is zeggen 'doe dit of dat'. De
beste sprekers bedienden zich van parabels. Boeiende of grappige verhalen waar
je van kunt leren, zonder belerend te zijn."
Je vertelde dat platenmaatschappijen alleen maar zo veel mogelijk platen willen
verkopen en er niet zijn om de wereld te verbeteren. Ben jij er om de wereld te
verbeteren?
"Een ding is zeker: ik verkoop geen shitloads aan platen", schatert
Franti. "Muziek kan de wereld niet veranderen, mensen kunnen dat alleen.
Muziek kan inspireren of verlichten. Verandering is niet iets van vandaag of
morgen. Racisme is dan echt niet verdwenen en het milieu is nog niet schoon. Je
moet volhouden. Moeder Theresa geniet nu aanzien, maar 60 jaar lang wilde
niemand naar haar luisteren?"
Gaat het de goede kant op?
"Dat is het mooie. Je kunt zelf beslissen Je hoeft niet met de massa mee.
Als er maar één iemand tegen de stroom inzwemt, dan volgen er
vanzelf meer."
Denk je dat je boodschap overkomt op festivals?
"Als ik bijvoorbeeld in Italië sta, dan laat ik een stukje tekst
vertalen. Dan leg ik in een paar zinnen uit waar het nummer over gaat. In
Nederland hoeft dat niet: iedereen spreekt hier wel Engels."
Je doet ook zogenaamde Spoken Word-optredens. Is er verschil in beleving?
"Ik ben er erg van bewust dat ik dan geen muzikant ben. Ik moet melodie en
ritme alleen met mijn stem maken. Ik zie wel eens schrijvers die heel saai
voorlezen. Iemand als Jello Biafra (voormalig Dead Kennedys) kan heel gedreven
vertellen. Met Spearhead ben ik voor 99 procent zeker dat mensen gaan dansen.
Als ik in mijn eentje sta dan ben ik minder zeker van mijn zaak. Soms ben ik
zelfs bang?het is daardoor wel een grotere uitdaging. Als het me dan lukt, dan
geeft me dat een enorme kick!"
Michael Franti & Spearhead zijn te zien op het Crossing Border Festival (26/27 oktober) in Amsterdam. Meer info: www.crossingborder.nl of www.spearheadvibrations.com
--------------------
Wie: Cheech Wizard, Mono en Coco Healey
Waar: Waterfront, Rotterdam
Tekst en Foto: Dimitri Hakke
Bij binnenkomst kunnen direct de oordoppen in! Dit is echt niet leuk meer. En
dat ondanks de aanwezigheid van een dwarsfluit en een djembé. Coco
Healey heet de band die dus niet uitblinkt in subtiliteit. Afkomstig uit de -
zoals dat heet- indie/noise hoek. Schatplichtig aan Sonic Youth, Fugazi en
Schiphol Airport. Enkele nummers later toch maar eens proberen of de oordopjes
al uitkunnen. Nee, hoor zelfs de rustige nummers blijken hard. Een dwarsfluit
met feedback, dát is een nieuwe ervaring. "Het klinkt niet helemaal
zoals het hoort. Mijn stem is een beetje naar de klote!", vertrouwt de
zangeres ons toe. Of dat nou een juiste verklaring is. De podiumpresentatie van
het vijftal oog onprofessioneel om je jas nou geknoopt om je middel te houden.
Tot slot worden de gitaren aan gort geslagen. Het blijkt het enige onderdeel
dat het vijftal goed onder de knie heeft. Hoewel?een beetje muzikant gebruikt
natuurlijk een goedkope replica!
Mono is de meest toegankelijke band van de avond. Ook zij zijn beïnvloed
door Fugazi en Sonic Youth. Toch weten ze er een heel ander draai aan te geven.
Heerlijke hypnotiserende klanken. Hard maar toch subtiel en een frisse
combinatie van ritme en melodie. In tegenstelling tot bij Coco Healey, zijn
hier alle instrumenten perfect hoorbaar. Zelfs subtiele gitaarloopjes zijn
duidelijk te herkennen. Het jonge drietal biedt de luisteraar echte nummers
waarin mooie zanglijnen contrasteren met emotionele schreeuwzang a la At The
Drive In.
Cheech Wizard is de bekendste act van de avond. Het eigenzinnige viertal
betreedt het podium onder begeleiding van een liedje over een teddybeer. Voor
het eerst bieden de Rotterdammers ook visuals. De animaties van zanger Rob van
Gameren ademen een desolate sfeer uit die de muziek perfect aanvult. Cheech
Wizard heeft zonder meer het meest artistieke geluid van de avond. Af en toe
funky, rommelig, jazzy en erg afwisselend. Zelfs glamrock komt even om de hoek
kijken in een Telegram Sam-achtig nummertje. Met Van Gameren heeft Cheech
Wizard het nodige charisma in huis: bewegelijk als Michael Stipe en de
krachtige vocalen van Bono.
---------------------
Wie: Stuttering Blind Cripple, John Wayne Shot Me, Low Point
Drains
Waar: Stubnitz, Rotterdam
Tekst en foto: Dimitri Hakke
De Stubnitz is een oud roestig schip uit Rostock. Een niet
alledaagse omgeving voor een concert zou je denken. In Rotterdam denken ze daar
anders over: al twee maanden ligt het schip voor anker tussen Hotel New York en
Las Palmas en al twee maanden vinden er bijna dagelijks evenementen of
concerten plaats. Het podiumpje is gelegen in het ruim. Hierdoor is er zowel
van bovenaf, als van opzij, als van beneden af, zicht op het podium. De
akoestiek is verrassend goed. Dat de eerste act Stuttering Blind Cripple er
niet veel mee doet is meer zijn probleem. De zanger-gitarist doet zijn naam eer
aan. De Duits ondertitelde Japanse vechtfilm die tegelijkertijd op het
tussendek wordt gedraaid is een stuk interessanter. De kaalhoofdige zanger
stottert en schreeuwt en knijpt wat valse lucht uit zijn strot en vormt hiermee
zinnen als: I hate the kapitalist system en I wanna Be Like Billy Childish. Aan
Billy zelf lijkt dit ook niet besteed, getuige zijn gefronste wenkbrauwen.
John Wayne Shot Me weet gitaar en drums om te toveren tot wonderschone liedjes
met pakkende melodieën. Hier en daar gejat ("Hey, Hey whats that
sound"). Maar ja, dat geven ze dan ook zelf toe. JWSM weet het benedendek
vol te krijgen met dansende meisjes. Even later staan deze geleund tegen de
scheepsromp, ademloos te luisteren naar een slepend rustig nummer met Neil
Young-achtige vocalen. Helaas slechts een half uurtje speeltijd voor deze
jongens.
Dat geldt helaas ook voor Low Point Drains. 'Jetz Geht's Los!", brult de
zanger-gitarist. Is dit echt Nederlands? Is dit echt Rotterdams? Dit is in elk
geval geweldig en on-Nederlands goed! Al vanaf de eerste tel gaat het noise-duo
(!) als een bezetene te keer. Een prettig gestoorde zanger-gitarist en een
jongen met een sombrero die geweldig tekeer gaat achter, op en in zijn drumkit.
Meer blijk je niet nodig te hebben voor trashy rock 'n roll van de bovenste
plank. Oblivians, Atari Teenage Riot en NOFX move over. Deze heren kunnen het
met z'n tweeën. Een nummertje van dertig seconden met als titel Fuck Off.
Low Point Drains swingt, rockt en kraakt aan alle kanten. Hulde!
---------------------
Wie: Birgit, Kaja, Bastian e.a.
Wat: Waterpop
Waar: Wateringen
Tekst en foto: Dimitri Hakke
De beste Nederlandssprekende bands blijken op deze vierentwintigste editie van
Waterpop afkomstig uit Zuid-Afrika en België Boo! en Das Pop zetten een
show neer waar Nosferato, Birgit, Kaja en 16 Down een puntje aan kunnen zuigen.
Het gezellige festivalterrein (erg strenge ingangscontrole voor een gratis
festival) is nog dunbevolkt als Nosferato de bezoekers goed wakker schudt. De
springrock van de winnaars van Waterproof is voornamelijk hard en dertien in
een dozijn. Lekker clichématig: zanger met geforceerde stem en gitarist
met een flying-V. Jongetjes in Slipnot-shirts zijn goed vertegenwoordigd. Als
het laatste nummer Cure wordt ingezet, staat het grootste deel van het publiek
alweer bij een ander podium te dringen om Birgit te aanschouwen. Er wordt een
-wel zo prettig- superstrak schema aangehouden tussen de bands. Een half
minuutje later staat 'de zus van' op het podium in smurfenshirt, gele schoenen
en met opblaasdolfijn. De teksten zitten er goed in bij de jongens en meisjes.
"Zangeres Birgit playbackt niet", zo meldt de festivalkrant. Dat
klopt, maar ze boeit ook niet. Na vijf nummers heb je het wel gehad: het klinkt
allemaal even vrolijk en poppy, ook al gaan ze over liefdesverdriet. Een
opgevoerde versie van Madonna's Material Girl maakt de weg vrij voor Kaja. Ook
deze band bedient zich van een bekende cover: Not An Addict van K's Choice.
Later volgt nog een tweede slappe cover. En later nog een derde? Hierdoor
krijgt Kaja iets van een slap coverbandje met podiumangst: veel gestaar naar de
vloer en weinig interactie. 16 Down staat in schril contrast met Kaja en
Birgit. Sombere teksten en sombere kleding. De nummers steken goed in elkaar,
maar de vervormde vocalen worden op een gegeven moment wel een trucje en dat is
jammer. Net als bij de voorgaande acts is ook hier het geluid te hard. Bastian
heeft wat dat betreft geluk dat ze op het kleine podium staan. Hoewel geluk:
met z'n tienen passen ze er nauwelijks op. Bastian danst heerlijk weg! Bastian
is energiek en Bastian heeft lekkere meezingers. Bastian speelt een zonnige mix
van seventies funk, harde gitaren en heeft verrassende breaks. Het blijkt de
laatste zon vandaag, want als Peblab het podium mag betreden komt de regen met
bakken uit de hemel?
-----------------------
300 optredens in vier dagen
Amsterdam
mekka van de muziek
Door Dimitri Hakke
'Bands, bands en nog eens bands', zo luidt het parool tijdens de
eerste editie van Access To Amsterdam (A2A). Liefst driehonderd artiesten
vertonen van 17 tot en met 20 oktober hun kunsten op diverse locaties in de
hoofdstad. Overdag is er plaats voor discussies, workshops, borrels en de
mogelijkheid tot zakendoen met allerhande mensen uit de muziekbizz. ''s Avonds
is er volop live muziek.
Amsterdam volgt hiermee het voorbeeld van vergelijkbare beurzen in Keulen
(PopKomm) en Austin-Texas (South By South West/SXSW). Dit laatste evenement is
uitgegroeid tot het grootste festival van de Verenigde Staten. Bands van over
de hele wereld worden uitgenodigd om optredens te verzorgen. Het totaal aantal
bands bedroeg vorig jaar ruim 1000.
A2A is ontstaan op initiatief van het Nationaal Popinstituut, dat promotie van
Nederlandse muziek als voornaamste doelstellingen heeft. Inmiddels zijn ook
o.a. De Volkskrant, Oor, 3FM en Live XS als sponsor aangetrokken. Nederlandse
acts Room 101, The Apemen, Seedling en Arling & Cameron gebroederlijk naast
artiesten uit Ghana, Portugal, Gambia en Denemarken. Net als SXSW, richt A2A
zich niet op de gevestigde namen, maar op nieuwe talenten. Het festival kan een
springplank zijn tot internationaal succes. SXSW was dat al eerder voor -toen
nog onbekende- acts als Beck, Nirvana, Alanis Morisette en dEUS.
Wie, Wat en Waar?
Wie: 300 artiesten o.a. S.M. Mongstad, Nits, Bauer, Real Ones, Dax Riders, The
Mahones, Admiral Freebee, Buscemi, John Wayne Shot Me, Afro Vibes,Tandy, Kevin
Welch,Antje, Pornstar,Racoon,Michael De Jong, Dyzack,Celestial Season, Madigan,
Kris Dane, Pong, Colleen, Laberinto, Def Real en The Proov.
Wat: Optredens zijn toegankelijk voor het publiek. Seminars zijn uitsluitend
toegankelijk na aanmelding. Meer info over kaartverkoop: www.a2amusic.com.
Waar: 25 locaties voornamelijk rondom Leidseplein.
EDEN
Het rockt en het komt uit Vlaanderen. Het jonge zestal Eden uit de streek van
Eeklo zorgde met de singles "Morning bear" en "Star" voor
een zonnetje op de radio. Het geheim van de groep: de fraaie samenzang van het
wondermooie duo Sofie Buyck en Roos Van Acker.
De twee-eenheid werd helaas een jaar geleden verbroken. De blonde Roos verkoos
een carrière bij TMF en Studio Brussel, boven Eden. Maar Eden is terug,
met een nieuwe zangeres luisterend naar de naam Nathalie. De laatste cd
"Seafood" wordt gekenmerkt door korte poppy deuntjes, die sterk doen
denken aan Magnapop. Gezellige meedeinpop gedragen door pakkende melodieën
De derde cd wordt eind dit jaar verwacht.
www.edenmusic.be
JUNKIE XL
Junkie XL is waarschijnlijk de bekendste Nederlandse act op A2A. Junkie XL
begint als band rondom sample en beats-tovenaar Tom Holkenborg. Urban Dance
Squad-rapper Rudeboy neemt de vocalen voor zijn rekening. Live wordt het duo
aangevuld met een dj, gitarist en een drummer. In verschillende recensies wordt
de muziek vergeleken met The Prodigy. De band wordt geëerd met o.a. de
Grote Prijs Van Nederland, Heineken Crossover Award, De Zilveren Harp, Popprijs
en de Lucky Strike Dance Award. Anno 2001 is Holkenborg het enige overgebleven
lid. De muziek ontwikkelt zich van pure Big Beat naar een iets meer mellow
dancegeluid. Het nieuwe album Red Heat staat gepland voor 2002. Grootste hits:
Zerotonine, Billy Club en Saturday Teenage Kick.
www.junkiexl.com
----------------------
Wie: Ellen Ten Damme Waar: Bibelot, Dordrecht
Na de cast van tv-programma Starmaker behoorde ze tot de meest gehypte personen van de afgelopen maanden. Je kon geen blad open slaan of ze straalde je tegemoet. Op straat was je ook al niet veilig en begroette ze je met de mededeling "I Am Here" in talkshows was ze een graag geziene gast en ook fotografen van de Fret betwisten onderling het recht om haar op de gevoelige plaat te mogen zetten.
Dit maal is muzikante/actrice/fotomodel/columniste Ellen Ten Damme te bewonderen in Dordrecht tijdens de Female Week in Bibelot. Maar allereerst is daar de vraag: wat doet het Ballerina Liberation Front hier? Zou de band puur op de naam zijn geboekt? De vijf jongens zijn er klaarblijkelijk nog niet uit wie de zanger van de band moet worden. Na drie nummers zijn er al drie aan de beurt geweest voor de vocalen. Hierdoor heeft de band geen eigen karakter. Achtereenvolgens klinken ze als de Pixies, Pavement en The Cure met een regelrechte Lullaby rip-off.
Het publiek in Dordt bestaat voor een groot deel uit smachtende mannen die maar een ding willen weten. Antwoord: een strakke broek en een te kort (blote buik) oranje trainingsjack. Ellen begint energiek met Rain Roses en Just Do It. Helaas direct daarna gevolgd door het suffe Summersun. Een slecht verstaanbare ballad met nauwelijks melodie. Wel een grappige overgang naar La Vie En Rose. In Happy schreeuwt Ellen al haar hartzeer eruit. En zo te horen heeft ze haar deel gehad. De show leunt vooral op de emotionele nummers. From Here We Go is een regelrechte tearjerker over liefde die echt over blijkt te zijn. Bij In You kan het publiek niet anders dan ademloos luisteren.
Dat de balans ook naar de andere kant kan doorslaan bewijst Miss You. Ellen achter haar orgeltje, ondersteund door een computerdrum. Ilse Delange heeft er een zusje bij! Met I Just Dont Care -"op geen enkele cd te vinden"- bewijst de band ook te kunnen rocken. Een ZZ-Top-achtig gitaarloopje dat overgaat in Rod Stewarts Do Ya Think Im Sexy? Een volmondig 'Ja' is het enige juiste antwoord hierop, zeker na die charmante radslag voorafgaand aan de toegift. En dat ze kan zingen, dát wisten wij al veel langer... [Tekst en Foto: Dimitri Hakke]
---------------
Wie: Johan Waar : Rotown, Rotterdam
Het is al vaker gezegd en geschreven: met Pergola heeft Johan een prachtige plaat afgeleverd. Een heerlijke cd - mooi gearrangeerd en rustgevend- die is perfect voor de zondagochtend. Heerlijk zo'n strijkorkestje waarbij je je nog even kunt omdraaien, terwijl de melodieën zich in je hoofd nestelen.
Maar wacht, dit is een sixpack en dus een live-recensie. En dat is het gedeelte waarbij de Amsterdammers flink door de mand vallen. Het blijven mooie liedjes - zeker als je de cd niet kent, valt het allemaal best mee- maar wie eenmaal van de plaat heeft geproefd, mist de nodige subtiliteit. Van de rustige nummers zoals Here en How Does It Feel beklijven de Beatle-esque pianomelodieën nog het langst. Het zijn juist de nummers waarbij keyboardspeler Diederik Nomden zijn toetsen verruilt voor een gitaar, die live boven de rest uitsteken. Met drie gitaren en een bas in de voorhoede rocken Tumble and Fall en I Feel Fine pas echt. ondanks de gitaarmuur blijven de harmonieën nog recht overeind en blijkt pas goed hoe sterk (lees: pakkend) de melodielijnen zijn.
Afsluiter Here is live een stuk contrastrijker dan op cd. de ingetogen coupletten staan lijnrecht tegenover een knallend en bombastisch refrein met niet te vergeten een slepende gitaarsolo. En toch ook weer leuk om Everybody Knows nog eens te horen en dat vindt het publiek zo te zien ook!
Tot slot nog een tip voor zanger Jacco de Greeuw. De hoe-imiteer-ik-een-zoutzak-look nodigt ook niet uit tot een bezoek aan een concert van Johan. Echt niet! Je zou er haast depressief van worden. Thuisgekomen Pergola alvast in de cd-speler gedaan en op stand-by gezet voor morgenochtend. Hmmm heerlijk...
[tekst en foto Dimitri Hakke]
---------------
FACE TOMORROW "Recht uit het hart"
[Tekst en foto: Dimitri Hakke]
Als winnaar van de Zuid-Hollandse popjacht maakten ze hun opwachting op de Rotterdamse editie van het jaarlijkse Bevrijdingsfestival. Ook de programmeur van Waterfront was onder de indruk van het Rotterdamse Face Tomorrow en vroeg ze voor het Metropolisfestival.
"Een hele eer", menen Marc, Aart, Denis, Sjoerd en Jelle. "En toch spelen we liever in een wat kleiner zaaltje." Marc: "Natuurlijk willen we onze muziek aan zoveel mogelijk mensen laten horen, maar op festivals mis je de interactie met het publiek. Je moet eerst twee meter lege ruimte voor de hekken zien te overbruggen." "Bovendien", vult Aart aan "is het licht buiten en daar hou ik niet zo van!"
Face Tomorrow -opgericht in 1997- bestaat nu één jaar in de huidige samenstelling. Begonnen als oldschool hardcore-formatie is het kwintet uitgegroeid tot een band die wordt vergeleken met Tool, Deftones, Muse en At The Drive In. Jelle: "Maar anderen vinden ons weer op U2 lijken..." Volgens Aart is het prettig om met zo veel uiteenlopende acts te worden vergeleken: "Iedereen hoort weer wat anders. Het belangrijkste voor mij is dat de muziek eerlijk overkomt. Recht uit het hart."
De hardcore-attitude die resteert uit zich in de Do-It-Yourself-mentaliteit van het vijftal. Optredens worden zelf geregeld en ook de cd is pure DIY. "We hebben 'm binnen een dag opgenomen en in twee avonden afgemixt", aldus Marc. De opnamen klinken erg levendig. Jelle: "We hebben ook alles tegelijk ingespeeld en weinig effecten gebruikt. Eventuele fouten hebben we gewoon laten zitten"."Op het podium klinken we dan ook een stuk beter", grapt Sjoerd.
De jongens oogstten veel waardering met hun debuut-cd. Niet alleen vrienden en bekenden waren onder de indruk. Popmagazine Live-XS riep de band uit tot local heroes. Aart: "Ik had niet verwacht dat mensen buiten de scène het zouden oppikken. Zelfs al is het niet 'hun ding', dan krijgen we toch complimenten." Het bleef niet bij waardering alleen. In juli alleen al heeft de band twaalf optredens op de agenda staan. Bovendien staat er een tourtje door België, Tsjechië en Duitsland gepland. "En dat", besluit Aart, "terwijl ik altijd heb gezegd: 'als ik in Willem II heb gestaan, dan kap ik er mee!'."
------------------
Wie: The Proov/Headliners Waar: Waterfront, Rotterdam
Tekst en foto: Dimitri Hakke
Vanavond blijkt maar weer eens, hoeveel verschil een zaal, stemming of tijdstip kan uitmaken bij de beleving van een concert. Want was The Proov niet geweldig afgelopen Noorderslag? Daar leek het in elk geval wel op, zo aan het eind van een uitgebreid Eurosonic/Noorderslag-weekend. Terugredenerend zal het voor een groot deel de feestroes geweest zijn, want in Waterfront brengt het rapcollectief een zouteloze show op de planken.
Plotsklaps blijken de twee mc-ers wel erg op elkaar te lijken, qua vocalen en is de mix van Hammond én Roland-keyboard iets teveel van het goede. Na een "Now we let the band do their thing", krijgen we het eerst een gitaarsolo, een Hammondsolo en vervolgens een Rolandsolo. En tussendoor natuurlijk veel 'yo all' en 'my man'. Natuurlijk kunnen ze wel spelen -af en toe jazzy en laidback- maar individueel goede muzikanten maken nog geen goede band. Immers met elf Kalou's in je team win je ook geen voetbalwedstrijd. Positieve uitschieter is de afsluiter Analyze, vanwege zijn opzwepend orgastisch karakter, aangevuld met coole raps en een lekkere groove. Na een terecht lauwe reactie uit de zaal volgt er nog een freestyle met alleen dj en mc, waarna iedereen zijn of haar raptalent mag tonen en waaruit blijkt dat de drummer wel eens wat vaker de mike mag pakken.
De ontdekking vanavond is echter The Headliners (Zoetermeer) dat het voorprogramma (!) mag verzorgen. De band blinkt uit in eenvoud: drie mc-ers en een plaatjesdraaier. Het viertal haalt zijn inspiratie vooral uit de East-Coast hiphop. De speelvreugde spat er vanaf en in tegenstelling tot The Proov is hier wel de nodige zangvariatie aanwezig. Mc nummer één neemt de zwarte 'gangstaraps ' voor zijn rekening, de tweede predikt alsof hij vanaf de kansel nog heel wat ongelovigen moet overtuigen en de vrouwelijke vocalen zorgen voor de nodige Soul. Een perfecte combinatie!
-------------------
THE RIPLETS
"We lijken meer op Green Day dan op Madonna"
Niet alleen bewezen de afgelopen drie edities van het Rotterdamse Heel Erg Punk Festival, dat de Maasstad punkstad nummer één is, maar evenzeer dat het genre toch vooral een mannenzaak is. Gelukkig zijn daar The Riplets: drie jonge kick-ass meiden, die verscholen gaan achter een lieflijk imago.
Om maar direct met de deur in huis te vallen. Nee, Valeska (drums), Allison (gitaar) en Janneke (zang/gitaar) zijn niet de Nederlandse Donna's. "Het is erg gemakkelijk om die vergelijking te maken", verzucht Janneke. "Meiden die Punkrock spelen, dan kom je al snel bij hen terecht. " "Meisjes worden altijd met meisjes vergeleken. Ongeacht of de muziek hetzelfde is", vult Valeska aan. "Het is soms ook moeilijk uit te leggen", weet Allison, "Ik heb wel eens gezegd dat we op Green Day lijken, omdat het de enige punkband is die zij kennen. Maar ja, we lijken meer op Green Day dan op Madonna."
Niet de Ramones, Green Day, L7, of de Donna's vormden in de zomer van 1999 de inspiratie tot het vormen van een bandje, maar lokale helden als Room 101,Wiseguy en New Friend. Allen afkomstig uit Lekkerkerk en omstreken. Iedereen kende iemand die in een bandje speelde of met muziek bezig was. Een optreden van The Riplets is een ervaring op zich, vanwege de nodige verkleedpartijen. De ene keer speelt het drietal (tot mei 2000 als kwartet) in stoere leren jacks, dan weer staan tientallen teddyberen op het podium of lopen ze in Hawaïshirts. "De meeste bezoekers vinden het leuk, maar ik hoor wel eens reacties als: ' jullie zijn toch geen carnavalsband!' Of ze vinden het niet stoer genoeg", aldus Janneke. "Waarom kan je niet lief en ruig tegelijk zijn?", vraagt Allison. "Het is juist leuk zo'n tegenstelling." Over een ding zijn The Riplets het roerend eens: niets is zo saai als een band die tijdens een tour elke avond dezelfde nummers speelt, er steeds hetzelfde uitziet en bovendien nog eens dezelfde grappen maakt. "Als wij op tournee gaan, nemen wij heel onze kledingkast mee. Dan is de bus al vol. Laat die gitaren maar zitten!", lacht het drietal.
Zoals het een echte D.I.Y-band betaamt, komt er binnenkort een heus singletje op de markt. Vijfhonderd exemplaren op roze vinyl, uitgebracht in eigen beheer. "Met eigen nummers, eigen hoesontwerp. We gaan zelf de posters vouwen en de presentatie regelen", somt Janneke op. En misschien vindt de presentatie wel plaats op de avond dat een Amerikaanse meidenband Nighttown verblijd met een bezoek. Eén keer raden hoe ze heten...
-----------------------
Cellophane
"Een vrolijke popsong zullen we nooit maken"
Een interview geven naar aanleiding van je laatste cd, terwijl je zelf al volop bezig bent met nieuw materiaal en de volgende cd. Waar hebben we dat meer gehoord? Nee, dit keer geen verhaal van Postmen. Het betreft hier een ander groepje talentvolle Rotterdammers, luisterend naar de naam Cellophane.
De cd werd een jaar geleden opgenomen, tijdens het debuutoptreden van het vijftal. "Er waren opnamen gemaakt en de goede kwalitet daarvan verraste ons", blikt zanger/gitarist Reinier Gerritsen terug. "Dus besloten we om het maar uit te brengen." "Het duurde helaas allemaal wat langer dan gepland: het hoesontwerp, het persen enzovoorts", vult gitarist Steven Fitsch aan. "De cd is daarom niet meer representatief. Zeker niet omdat we inmiddels een nieuwe drummer hebben."
Cellophane heeft raakvlakken met bands als Sonic Youth, Coldplay, The Verve en niet te vergeten Radiohead en Jeff Buckley. Gitaren en melancholie zijn de belangrijkste ingrediënten meent het duo. "Ik denk niet dat we ooit een echte vrolijke popsong zullen schrijven!" Tot anderhalf jaar geleden was Cellophane eigenlijk niet meer dan vier vrienden die muziek maakten en daarbij regelmatig van instrument wisselden. Probleem daarbij was dat niemand zich geroepen voelde de microfoon ter hand te nemen. Totdat Reinier een kijkje kwam nemen. "Ik vond het een heel bijzonder bandje. Ze speelden vage psychedelische gitaarmuziek die maar bleef doorgaan. Het waren eigenlijk meer lange jams."
Met de komst van een zanger, kwam er een benadering waarbij meer werd uitgegaan van een vast raamwerk. Steve: "Die aanpak heeft ons manier van liedjes maken veranderd. Inmiddels weten we wat we van elkaar mogen verwachten." "We schrijven ook echt als collectief", benadrukt Reinier, "het dus niet zo dat iemand thuis een nummer schrijft en dat de band dan het nummer speelt."
"De teksten?", lacht Reinier, "Ik heb thuis een dik boek liggen met allerlei teksten. Of eigenlijk meer losse regels. Daarin zet ik zo af en toe eens een nieuw krabbeltje." Vooralsnog hebben de nummers dan ook geen vaste teksten, onthult de zanger. "Het zijn losse zinnen achter elkaar. Ik ben een slechte verhalenverteller." "Maar", verdedigt Steven, "zolang onze teksten nog niet in de Hitkrant worden afgedrukt is er nog weinig aan de hand!"
De komende tijd wil Cellophane (de naam werd mede gekozen omdat die geen muziekstijl impliceert) zich gaan klaarstomen voor de Grote Boze Buitenwereld. Dat betekent: optredens, een demo-cd en naamsbekendheid opbouwen. Wat dat betreft is hun optreden tijdens Motel Mozaique met o.a. Zita Swoon, Tom Barman en Das Pop (30 maart j.l.in Nighttown RED.) natuurlijk ideaal. Maar ook op de kleinere podia en festivals moet gespeeld worden. "Want", zo meent het tweetal, "optreden dat is toch waar het allemaal om gaat!"
---------
Wie: Dyzack & Anouk Waar: Doelen, Rotterdam
Voor het overgrote deel van het publiek is het toch even wennen, een popconcert in zo'n sjieke zaal als De Doelen. Alleen al het feit dat iedereen op zoek moet gaan naar het juiste stoelnummer, maakt dit op voorhand al tot een speciale ervaring.
En bij de eerste tonen van het voorprogramma Dyzack ("Ik ben het heetmakertje!"), blijkt ook het geluid anders dan bij een gemiddeld (rock)concertpodium. Een ongekende transparantie waarbij elke afzonderlijke snaar hoorbaar is. Het Anoukpubliek -veel jonge meiden met hun pappa's- weten de fratsen ("komt-ie!") van de Hagenaar te waarderen. De rest daar de vraag: komt het door de muziek - onder andere een energieke uitvoering van Dollee Wollee Man - of door de ontwapenende podiumpresentatie.
Anouk speelt het merendeel van haar set zittend op een kruk, met de overige zes bandleden om zich heen. Het draagt bij aan de intieme sfeer die gecreëerd wordt door het lage podium. De akoestische bezetting zorgt ervoor dat de Haagse alle gelegenheid krijgt om haar soulvolle stem te etaleren. Een aantal bekende nummers (o.a. It's So Hard) zijn op verrassende wijze opnieuw gearrangeerd. Nobody's Wife spant de kroon en heeft een laidback funky groove meegekregen. Dat nummer is slechts te herkennen aan de tekst, die overigens halverwege overgaat in Ain't No Sunshine ("So Much Sunshine When He's Gone"). REM's Losing My Religion (met a capella begin) en Michel zijn andere uitschieters.
Voor veel mensen, niet in de laatste plaats voor Anouk zelf, blijkt het toch wel erg lastig om anderhalf uur "op hun luie reetje" te blijven zitten. Naarmate de show vordert, verruilen steeds meer mensen hun zitplaats voor een staanplaats. Zeker als Anouk iedereen naar voren roept om een potje te komen dansen op R U Kiddin' Me. Een verzoek waaraan met graagte wordt voldaan. De omgeving vergde enige gewenning, maar Anouk heeft met haar akoestische theatertournee een gouden zet gedaan. Volgend jaar weer?
Verslag en foto: Dimitri Hakke
---------------
Wie: E-Life Wat: Marlboro Flashback HipHop Hot Story Waar: Plan
C, Rotterdam
Met Flashbacks van Dilana Smith en de Travoltas in het verschiet en met die van Kane en Grof Geschut net achter de rug, belooft deze editie in ieder geval om een reden bijzonder te worden. Want anders dan bij eerdergenoemde acts, staat deze keer een heel genre centraal: hiphop. En in tegenstelling tot bij voorbeeld de Motown-flashback, dit keer niet gebonden aan één tijdperk.
Rotterdammer E-Life mag dan een gevierd artiest zijn en bovendien een thuiswedstrijd spelen, daar is tijdens deze Flashback qua bezoekersaantallen, weinig van te merken. Maar, 'ieder voordeel heb z'n nadeel', om met Cruijff te spreken. Nu kunnen we in ieder geval ongestoord rondspringen op Jump Around. Hoewel, bij nader inzien blijkt het plafond aan de zijkant van de zaal daar toch net iets te laag voor (Auw!). Elvis de Oliveira staat niet alleen voor het helse karwei om de hiphopgeschiedenis in kaart te brengen. Een vijfkoppige band en een MC-er staan hem bij. Al snel is duidelijk dat het een gezellig en gevarieerd avondje gaat worden. Het blijkt één grote hiphopquiz met de ene hit nog groter dan de andere. Can I Kick It? Van wie was die ook al weer? De echte kenner roept natuurlijk gelijk Tribe Called Quest. En zo gaat het maar door: Me Myself & I? Walk This Way? Bij sommige klassiekers ben je zo gewend aan het lpgeluid dat het vreemd is om deze nummers live te horen: opeens vóel je ook die baspartij in Rappers Delight! Geweldig!
In de gevarieerde set is gelukkig niet alleen plaats voor de jaren 80. Ook 2pac's Mama (opgedragen aan alle moeders), Coolio's Gangsta's Paradise , The Fugees, Outkast, en The Beastie Boys worden niet overgeslagen in deze meer dan complete story. Ook erg herkenbaar en daarom zeker niet minder leuk: het moment waarop E-life en Co de zaal in tweeën verdelen en het publiek een verbale strijd laat voeren met de rap: 'potatoes, scrambled eggs and toast'. Maar van wie was díe ook al weer?
Verslag en foto: Dimitri Hakke
---------------
Wie: Baby Kain en Gea Russell Waar: Rotown, Rotterdam
Je zou kunnen beargumenteren dat Gea Russell & Company en de Baby Kain Band niet thuishoren in de Fret. Immers, frontmannen van genoemde bands zijn respectievelijk Brits en Amerikaans van origine. Het grootste deel van de muzikale begeleiders komt echter wel uit Nederland en bovendien resideert Gea Russell al jaren in Rotterdam.
Met zijn zwarte kleding, baret, snor en grote zonnebril, lijkt afro-amerikaan Kain meer op een militante rebellenleider dan op een poëet "Jesus and the garden of Eden", brult Kain, terwijl zijn begeleiders met saxofoon, contrabas en drums een aangename lome groove inzetten, met jazz, bebop en soul-invloeden. Er volgt een prachtige vertelling, vol emotie, rust, extase en hypnotiserende herhalingen die je af en toe recht in je ziel raken. "Life ain't nothing but a river moving through an empty land". Helaas is door het vele geroezemoes niet alles even verstaanbaar.
In tegenstelling tot afgelopen Noorderslag is de vaste begeleidingsband van singer-songwriter Gea Russell weer compleet. Hoe goed de band daar ook was, het verschil is duidelijk. De mix van reggae, hiphop, jazz en soul kan niet zonder de in het 'oor' springende Fender Rhodes-klanken van Martin Denev. Voeg daaraan toe een retestrakke drumpartij, een vette contrabas en een akoestische gitaar. Slow Train is een van de meest gevarieerde nummers, terwijl Bête Noire op de rock-jazz toer gaat. Niet onvermeld mogen blijven, het sentimentele Laisse Moi en natuurlijk Doe Maar's Tijd Genoeg. Een nummer dat we helaas niet terug vinden op de vanavond gepresenteerde cd Feel Free. In ieder geval een goede reden om bij een volgend live-optreden weer present te zijn.
En voor wie nog twijfelde aan het Nederlandse gehalte van de avond: Gea spreekt al een aardig mondje Nederlands, getuige zijn uitroep halverwege de show. Geen geijkt "dank je wel" of een "hoe gaat het?", maar een welgemeend: "Ik heb nieuwe onderbroeken!" Verslag en foto: Dimitri Hakke
-------------------
Doodoo's Coffee "God made us Funky"
[tekst en foto: Dimitri Hakke]
Wie Doodoo's Coffee eenmaal heeft gezien, vergeet ze niet snel. Niet alleen vanwege de enigszins gecompliceerde composities, maar ook door de verkleedpartijen van zanger/bassist Bruno, die graag een jurkje of een puntbehaatje van Madonna pleegt te dragen.
"Ik verkleed mij niet altijd", verduidelijkt Bruno, "het gaat wel om het geluid dat we voortbrengen. Het is een onderdeel van onze expressie." De eerste keer werkte enorm bevrijdend: "Je kan ongelooflijk op je bek gaan. Maar ik wilde het toch gewoon doen." Drummer Wouter vult aan: "het heeft ons over een drempel heen geholpen."
Dat Bruno de zang voor zijn rekening zou nemen, was niet direct duidelijk, legt gitarist Nanko uit. "We hebben ook nog eens geëxperimenteerd met een zangeres. Ze deed álles, behalve zingen." Bruno: "We waren aan het spelen en ze begon te kreunen, kleding uit te trekken en over de grond te rollen. Het was een leuke show. Maar het paste niet echt..."
Belangrijk kenmerk van de muziek van het Rotterdamse trio is het hoge funkgehalte. Bruno:" Ik heb wel eens een teepje laten horen aan een goeie vriend en die begon na de eerste tonen al braakgeluiden te maken en zei: ' jullie spelen vast zó'." Bruno houdt zijn denkbeeldige basgitaar op borsthoogte. "Ja, sorry...God made us funky!" Nanko: "We zijn alle drie ritmisch ingesteld. De bas is bij ons ook geen begeleidingsinstrument zoals bij veel bands wel het geval is." Wouter vervolgt: "Als wij van instrument en zouden wisselen, dan is er denk ik weinig verschil te merken in onze muziek. We zijn alledrie muzikanten en toevallig speel ik drums."
Tijdens vier jaar Doodoo is er het nodige veranderd. Waar de zang eerst een bijrol kreeg toebedeeld is ze inmiddels uitgegroeid tot een volwaardig onderdeel van de nummers. "Toen we begonnen waren we eigenlijk een slechte Cheech Wizard coverband", grapt het drietal. Primus, Red Hot Chili Peppers, Captain Beefheart en Jane's Addiction werden vaak als inspiratiebron genoemd. Maar met de jaren werd de muzikale smaak en kennis steeds breder. "Ons doel is het maken van eerlijke muziek", besluit Bruno "en dat kan Funk, Rock, Jazz of zelfs Gabber zijn..."
-----------------
Wie: Bløf Waar: Nighttown
Zegt de ene bezoeker tegen de andere: "Waarom vind jij Bløf zo goed?". "Nou goed...", antwoordt de ander, "Bløf is een van de weinige Nederlandstalige bands die me niet irriteert." Het lijkt een mop, maar het slaat de spijker op zijn kop. Waar andere bands zeurderig en kinderlijk zijn of eenvoudig lachwekkende teksten afleveren, klinken de Zeeuwen over het algemeen oprecht en ongekunsteld. Een eigenschap die slechts kwaliteitsbands als Doe Maar en De Dijk gegeven is.
Over De Dijk gesproken: qua doelgroep schelen deze bands niet zoveel van elkaar. Ook vanavond zijn er weer veel studenten in de zaal. Vooraan worden enkele sterretjes ontbrand door het publiek. Het zorgt direct voor een gezellig sfeertje! Het Nighttownpodium heeft door grote stalen boogconstructies een Ahoy' allure gekregen. Zo kunnen de heren alvast wennen aan hun concert op 15 januari in het Rotterdamse sportpaleis. Het publiek pikt de nummers snel op en zingt massaal mee. Tijdens Liefs Uit Londen laat Paskal Jacobsen het even helemaal aan de zaal over. De Bløfzanger is schijnbaar beter gewend en grapt: "had dan de cd gekocht..." Maar aan enthousiasme bij het publiek ontbreekt het niet: springen, zingen, klappen en juichen. Het wordt allemaal gedaan. Zeker bij favorieten als Zaterdag, Harder Dan Ik Hebben Kan en Liefs Uit Londen. Bij Boven valt zelfs één crowdsurfster te bewonderen. Twee meter verder staat ze al weer met beide benen op de grond.
Tegenover het enthousiasme van het publiek, staat de enigszins lauwe presentatie van het viertal. Bløf speelt eenvoudigweg de nummers en laat geen ruimte voor frivoliteiten. Paskal, gewoonlijk meester in gekke bekken trekken, maakt een wat uitgebluste indruk. Slechts tweemaal laat hij zich van zijn lollige kant zien. De eerste keer is dat als hij een velletje scheurt tijdens het gitaarspelen: "sorry, als jullie straks onder het bloed zitten!" En bij de toegift, Wat Zou Je Doen, waarin hij een versie neerzet met een onvervalst Amsterdams accent. En dat nog wel in Rotterdam.
----------
Wie: Kayak Waar: Nighttown
Het concert van Kayak, is er een met een voorgeschiedenis. Originele zanger Max Werner van de jaren 70 symfo-groep gaf er enkele maanden na de hereniging, alweer de brui aan c.q. werd uit de band gezet. Bert Heerink, de stem van de bierreclames nam vervolgens de leadvocalen voor zijn rekening. Onderwijl stond op de tourposter wel de originele crew, met Max. Kortom we kijken vanavond naar een enigszins verminkt Kayak. Verminkt, want heeft iemand Bert wel eens verteld dat hij niet kan zingen. Althans niet live, zonder productie en effecten. Bij deze dan! Het enige dat de voormalige Vandenberg-zanger niet verleerd is, zijn de cliché hardrockposes: wijdbeens en de microfoonstandaard met twee handen vasthoudend.
De zes symfojongens van weleer zijn nu mannen met oude koppen en bierbuiken geworden, maar dragen nog steeds satijnen shirts en strakke leren broeken. Het repertoire is natuurlijk gedateerd en de solo's clichématig. Maar dat laatste mag je ze natuurlijk niet kwalijk nemen. Nee, Kayak is duidelijk over de houdbaarheidsdatum heen. Het publiek denkt daar misschien anders over. De zaal staat dan ook vol met keurige veertigers en vijftigers, die de band nog van vroeger kennen en volop meezingen op oude hits als: Mammoth, Wintertime, Starlight Dancer, nieuweling Into The Fire en natuurlijk dé hit Ruthless Queen. Het is niet allemaal even beroerd. Chance Of A Lifetime is stevig, swingt en heeft een vrolijk orgelriedeltje. Starlight Dancer is een Queen-achtige pianoballade en Ruthless Queen kent iedereen wel. Maar daar tegenover staan wel weer een hoop dieptepunten. Zo krijgen we na Bert's uitspraak "we gaan iets stevigs doen", het nummer Sweet Revenge te horen. Stevig, ja, ja... met een tamboerijn zeker! Verder krijgen we een unplugged intermezzo en niet te vergeten Anybody's Child, waarbij een heus kinderkoor op het podium verschijnt. Een zoetsappige EO-ballad die we - Joepie! - ook nog eens tweemaal voorgeschoteld krijgen, aangezien het nummer opgenomen wordt als volgende single.
---------
Dyzack- Waterfront.
Aangezien Dyzack en Zea pas laat arriveerden kunnen de eerste bezoekers nog een volledige soundcheck meemaken. De zanger/gitarist van Zea geeft een Darth Vader imitatie ten beste en bewijst niet onbekend te zijn met de gitaarriff van Violent Femmes' 'Blister In The Sun'. Een half uur later begint het echte werk. Stralend middelpunt van het vijftal is zanger-gitarist Arnold de Boer. Hij beschikt over een vorm van lijfelijke expressie die kennen van David Byrne: veel spastische gebaren, niet alleen óp het podium maar ook er vóór. Zea experimenteert met popliedjes, een flinke portie gitaarnoise en strakke computerbeats. Opener 'My Stay' doet denken aan Pavement met een verrassend dance intermezzo, terwijl er ook geleend is uit 'Jingle Of A Dogs Collar' van The Butthole Surfers. Rudy daarentegen is een over the top Beastie Boys-rap met een hoog stemmetje. Zea heeft duidelijk gevoel voor humor, maar is tegelijk dansbaar, breekbaar, wild en noisy. Maar bovenal geeft Zea je een vrolijk gevoel.
Waterfrontbezoekers moeten het doen met een in het zwart gehulde Erik Hofland alias Dyzack. Waar is dat stralende hagelwitte pak dat de Hagenaar speciaal voor deze tour aanschafte? De (voormalige) troubadour laat zich tegenwoordig begeleiden door een drummer, bassist en een doosje samples. Dat blijkt uitstekend te werken. Het is allemaal nèt even interessanter dan alleen een gitaar met 20 verschillende effecten. De nummers zijn verfrissend en veelzijdig. Dyzack oogt enigszins gehaast, bijna neurotisch. Een uitstekende keuze dus om z'n album 'Neurotic Jackpot' te noemen. Door zijn koddige en aandoenlijke presentatie tussen de nummers door, wint hij al snel de sympathie van de bezoekers. In hoog tempo speelt hij vervormde slideguitar. De ene keer klinken de nummers melancholiek ('Dollee Wollee Man'), dan weer speelt hij een lekkere melodische bak herrie ('Tiny Fussing'). Minstens net zo belangrijk als het vingervlugge gitaarspel, zijn de strakke samples die door Dyzack gecomponeerd zijn, en door bassist Dimitri Veltkamp uit een doosje worden getoverd. Het drietal weet er een perfect geheel van te brouwen. Muzikaal gezien is er vanavond geen winnaar aan te wijzen. Op een ander vlak is die er wel. In de strijd 'wie breekt de meeste snaren' ging Dyzack aan de haal met een 3-2 overwinning.
---------
Wie: De Dijk Waar: Nighttown, Rotterdam
Na bijna 20 jaar aan het Nederlandse popfront te hebben gestaan, brengt 2000 nog tal van nieuwigheden voor De Dijk. Na een debuut op Pinkpop volgde de eerste keer Ahoy' en vanavond mag de band voor de tweede achtereenvolgende avond Nighttown tonen, dat ze 'nu pas echt beginnen'. Hoewel de echte fans gisteren al aanwezig waren bij het eerste uitverkochte concert, doen de toeschouwers qua muzikale inbreng nauwelijks onder voor hun voorgangers. De Dijk swingt als nooit tevoren. Het vrijwillige sabbatical year heeft de heren duidelijk goed gedaan. Zanger Huub van der Lubbe, sjiek gekleed in blazer, overhemd, leren vestje en stropdas is in zijn element. Hij grapt en grolt met sambaballen en tamboerijn en gebaart druk naar het publiek. En natuurlijk speelt niemand zo mooi luchtgitaar als Huub.
De vijfmansformatie wordt bij deze tour ondersteund door saxofoon en trompet. Bovendien worden ze op het podium bijgestaan door Supersub-gitarist JB Meyers, één van de producers van De Zevende Hemel, De Dijks laatste album. JB soleert dat het een lieve lust is. Het ziet er spectaculair uit, maar helaas is zijn gitaarspel nauwelijks hoorbaar. Jammer! De nieuwe nummers, Als Het Golft, Wat Je Zoekt (met een eenmanspolonaise), De Zevende Hemel (prachtige filmische melancholie: "het komt toch altijd weer op liefde neer") en Recht Door Zee (Huub op gitaar!), kunnen de strijd makkelijk aan met de klassiekers Laat Het Vanavond Gebeuren, Alles Gaat Voorbij en Dansen Op De Maan. Lachen Van Het Huilen is daarentegen een stompzinnig saai nummer ondanks een fraai staaltje theater van De Dijks frontman. We Beginnen Nu Pas Echt, kabbelt eveneens voort. Het nummer is té lief, té weinig leed. Want dat is wat De Dijk groot maakt: de blues en dan vooral over de liefde. Nummers als: Als Ze Er Niet Is, Bloedend Hart (gezongen met 'n wijntje in de hand) en natuurlijk Onderuit, bewijzen maar weer eens dat De Dijk kan dichten als geen ander. "Doodgaan en opstaan in een T-shirt van haar." Dát zijn de momenten waarop je de meeblerende studenten naast je gelukkig even vergeet...
-----------------
Wie: Kane Wat: U2 Marlboro Flashback Waar: Plan C, Rotterdam
In de serie 'kruip in de huid van je helden', is het dit maal de beurt aan Kane. De keuze van de Rotterdammers viel op U2. Niet geheel toevallig was het eerste concert dat zanger Dinand Woesthoff ooit zag er eentje van de Ierse supergroep. Het is de vraag in hoeverre de band gaat lijden onder de 18-plus regel van de Marlboro-concerten. Een groot deel van hun aanhang bestaat immers uit smoorverliefde bakvissen. Maar waar de Heideroosjes Flashback niet uitverkocht was, is dit vanavond wel het geval. Sterker nog, buiten worden volop kaartjes gevraagd.
Al bij de opener Where The Streets Have No Name blijkt dat Dinand een prima Bono-stem heeft. Hoewel het geen echte imitatie is, beschikt hij over een krachtige stem die zich erg goed leent voor powerrock. Natuurlijk geholpen door het perfect afgestelde zaalgeluid. Kane kiest er voor om als Kane op het podium te staan. Dat betekent: geen zonnebrillen, gepreek of vlagvertoon. Maar wel: vertrouwde monitorposes, theatrale gebaren én de kunst van het letterlijk uitbeelden van songteksten. Bij "If You Just Close Your